Κυριακή, 15 Ιουλίου 2012

«Πεστα, ρε παιδί μου. Να αλλάξουν τα πράγματα!»

Μετεκλογική αφήγηση ενός νεοδημοκράτη


Ο συνομιλητής είναι γύρω στα 30. Παιδί της πόλης που έχει χρόνια φύγει στην Αθήνα και προβληματίζεται να γυρίσει πίσω (τον προβληματίζει κυρίως μία κλειστή νοοτροπία που επικρατεί, όπως λέει, στα Γιάννενα).
Ψήφισε Νέα Δημοκρατία. Και μάλιστα έχει καλά “κονέ” που λέμε.  Δηλώνει ωστόσο ξενερωμένος με τον Τσίπρα, ξενέρα που μπορεί αύριο μεθαύριο να μετατραπεί σε υποστήριξη.
Πεστα, ρε παιδί μου. Να αλλάξουν τα πράγματα! Δεν τον ψήφισα γιατί έχω ευνοηθεί από το σύστημα σε διάφορα πράγματα”. Είναι μία αφήγηση μετεκλογική που δείχνει μία συνειδησιακή σύγκρουση στην ελληνική κοινωνία. Κατά έναν περίεργο λόγο και στη μία (ας την πούμε σχηματικά μνημονιακή) και στην άλλη (αντιμνημονιακή) πλευρά παρακαλούσαν να φύγει από πάνω τους η ευθύνη.
Σαν να δίσταζαν και οι δύο πλευρές. Αυτό νομίζαμε προεκλογικά.
Το ίδιο μοιάζει να συμβαίνει και τώρα.
Θα συμβαίνει όσο το πολιτικό σύστημα δεν νιώθει πως οι πολίτες μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτό.
Ο συνομιλητής συνέχισε με κάμποσες, ενοχικές κατά βάς,η αφηγήσεις: για το πολιτικό γραφείο του τάδε βουλευτή, τη θητεία, τα διλήμματα που μπαίνουν όταν υπάρχουν πολλά ευρώ. Ουδείς αναμάρτητος. Εδώ όμως μιλάμε για πολιτική που γίνεται από φυσικά υποκείμενα που θα πρέπει να απαντούν στις ανθρώπινες ανάγκες. Όχι, παιχνιδάκια της μεταφυσικής.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου