Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Η εικόνα στον κύκλο του Εγώ και του φυσικού χρόνου

Κατηγορούμε συχνά το ίντερνετ ότι θρέφει τον ναρκισσισμό, ότι μια φωτογραφία ενός προσώπου, ενός τετράποδου, ενός τοπίου συγκεντρώνει περισσότερα likes από ένα διεισδυτικό κείμενο ή σχόλιο για την επικαιρότητα. Συμβαίνει. 
Δεν έχει να κάνει μόνον με την παντοδυναμία της εικόνας την οποία αναγνωρίζουν όλοι, φίλοι και πολέμιοι. 



Μην ξεχνάμε τις χρήσεις της εικόνας - είτε στην ιστορία είτε στην τέχνη. Η φωτογραφία αποτυπώνει, έστω φευγαλέα, έστω μερικά, έστω υποκειμενικά, την στιγμή ενός γεγονότος είτε εγκλωβίζει, άψυχα και ταυτόχρονα ζωηρά, ένα τοπίο, μια έκφραση, μια ονειρική αντανάκλαση της πραγματικότητας. Ας θυμηθούμε το πώς γράφουμε: στιγμιό-τυπο. Η στιγμή που τυπώθηκε και ενώ χάθηκε, φιλοδοξεί να μείνει στην αιωνιότητα. 

Γιατί όμως γκρινιάζουμε εδώ στο ίντερνετ για το πόσο αποδεκτοί/ές είμαστε; Πότε γκρινιάζουμε; Ευτυχώς - κι αυτό έχει σημασία - η ματιά μας στα πράγματα επιμένει να ακολουθεί τον φυσικό κύκλο του χρόνου, και ας τον έχει τεμαχίσει για να τον εμπορευματοποιήσει το καπιταλιστικό ρολόι. 
Βιώνουμε την Άνοιξη, την οργιώδη ανατροπή της κανονικότητας, την κορύφωση της υπόσχεσης και στο χρονολόγιο μας κατακλυζόμαστε από φωτογραφίες, στιγμιότυπα της εποχής, που θυμίζουν ανθολόγιο. 
Ε, ναι. Τον χειμώνα ήτανε αλλιώς. Όπως είναι η εποχή. Είμασταν πύρινοι μπροστά στην θερμάστρα μας, για να θυμηθούμε και τον Μιχάλη Κατσαρό. Το καλοκαίρι το γυμνό σώμα, το υπονοούμενο, το κινούμενο τοπίο, η παρέα θα κυριαρχήσουν εκτυφλωτικά. Ενώ η εποχή των φύλλων που αρχίζουν να πέφτουν, θα μας υπενθυμίσει γλυκά την γοητεία του Σεπτέμβρη, του τρύγου, της κηρήθρας, της προετοιμασίας για εκείνο που απειλητικά, ωστόσο σίγουρα, θα ακολουθήσει. 

Όσο και αν επιθυμούμε - ο καθένας για διαφορετικούς λόγους που έχουν να κάνουν με την τοποθέτηση του Εγώ στον Κόσμο - να είμαστε εκτός εποχών, δεν το καταφέρνουμε. 
Επειδή η διάρκεια είναι κάτι που ανακαλύπτουμε στην πορεία, όπως ένα φωτογραφικό καρέ που δεν του δώσαμε σημασία όταν το αποτυπώσαμε, επειδή η διάρκεια αποκτάται σαν πολλαπλασιασμός χιλιάδων στιγμών, ξέρουμε ότι δεν μπορεί ποτέ να εγκλωβίσει την μυρωδιά από τις νερατζιές στα Εξάρχεια ή εκείνο το βλέμμα που πάγωσε τον χρόνο δίνοντάς του μια προοπτική.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου