Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Εξαφανίζονται μετά τις δημοτικές εκλογές

Κάθε φορά που πληροφορούμαι τα νέα από τις συνεδριάσεις των κατά τόπους δημοτικών συμβουλίων, στα οποία συνήθως οι δημοτικοί σύμβουλοι είτε αδιαφορούν όταν πολίτες ζητούν να θέσουν ένα αίτημα είτε δεν είναι ενημερωμένοι για τα θέματα, αναρωτιέμαι πού είναι όλοι κι όλες εκείνοι που προεκλογικά μας υπόσχονται, από προοδευτική σκοπιά συνήθως, ότι διαρκώς θα υπερασπίζονται τα συμφέροντα των πολλών. Κολοκύθια με τη ρίγανη.

Συστηματική αδιαφορία για τα κοινά της πόλης. Δημοτικές παρατάξεις που στήνονται στα κομματικά γραφεία, παρατάξεις που χρηματοδοτούνται και στηρίζονται από ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα, κινήσεις μόνον και μόνον για την καταγραφή στην εβδομαδιαία έκδοση του κομματικού εντύπου.
Ανάθεση, εκπροσώπηση, απαξίωση των δημόσιων αγαθών, η πολιτική ως επάγγελμα όσων έχουνε χρήμα και χρόνο.
Στο τέλος τέλος καμιά αγάπη, κανένα νοιάξιμο για τον συμπολίτη, την επεκτεινόμενη φτώχεια, τον δημόσιο χώρο που περιφράσσεται, πουλιέται, εξαφανίζεται.
Ψήφος κάθε πέντε χρόνια – αν δεν το πήρατε χαμπάρι οι δημοτικές-περιφερειακές αρχές έχουν πλέον πενταετή θητεία. 

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ
Θυμάμαι ωστόσο και παίρνω ένα μικρό κουράγιο, χωρίς να παίρνει η κούτρα μου νερό, όπως έλεγε και ο αείμνηστος συναγωνιστής Ναπολέων Παπαδόπουλος, μια συνεδρίαση για την ΟΑΣΗ στα Γιάννενα, όπου τοποθετήθηκα εκ μέρους της πρωτοβουλίας πολιτών, στην οποία οι μισοί, ορισμένοι να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, δεν γνώριζαν ότι επρόκειτο για αρχιτεκτόνημα του Αρη Κωνσταντινίδη. Ξαφνιάστηκα τότε.
Όχι πως δεν το περίμενα όταν πολλοί από αυτούς είχαν επιτρέψει την καταστροφή της δημοτικής περιουσίας. Κατάλαβα όμως ταυτόχρονα ότι η αυτενέργεια των πολιτών που ενδιαφέρονται για τα κοινά, χωρίς να αναμένουν αξιώματα, χωρίς να υποκύπτουν στην γοητεία των δημοσίων σχέσεων ή να προσδοκούν την κοινωνική ανέλιξη στα δώματα της εξουσίας, αποτελεί τον πυρήνα κάθε αγώνα που δίνεται με αξιοπρέπεια διερευνώντας και τα διευρύνοντας τα όρια της δημοκρατίας και του δημόσιου χώρου.
Καμιά φορά φέρνει και αποτελέσματα– η ‘ΟΑΣΗ’ αποκαταστάθηκε στην αρχική της μορφή, λειτουργεί ξανά – έστω κι όχι όπως θα επιθυμούσαμε λ.χ. ως δημόσιος κοινωνικός τόπος, όχι ως κερδοσκοπική επιχείρηση.
Ρίξαμε έναν σπόρο, άνθισε – τα υπόλοιπα ήταν και πάντα βρίσκονται στα χέρια και τα όνειρα των πολιτών.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου