Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ένα δίκιο της μαίρης

Τα πρόσωπα της κοινωνίας του θεάματος επηρεάζουν επειδή αυτή είναι μια βασική ιδιότητά του – τέρπει το μάτι, γαργαλά το μαλακό υπογάστριο, ευνοεί την απλοϊκότητα, αμβλύνει, σε βαθμό νηπιακό, τις γωνίες, κάνει το μηδενικό να είναι νούμερο, για να θυμηθούμε κι ένα παλιό σύνθημα, αντιεξουσιαστικό.

Με αυτή την έννοια, εντός αυτής της κοινωνίας, στην οποία μεγάλο κομμάτι – άνθρωποι μόνοι κι εγκλωβισμένοι στην καθημερινότητα του ο καθένας μας- βάζει καθημερινά στο σπίτι του τον Γιώργο, την Φαίη, την Ελένη, την Τατιάνα, την Έλενα, τον Ματέο – δεν θέλει αυτός, πήγε σε σύμβουλο να διαχειριστεί την σχέση με την ‘βασίλισσα’-, την Αννίτα, κλπ. η δήλωση-βίντεο της Συνατσάκη έχει σημασία.
Εντός του πλαισίου της κοινωνίας του θεάματος. Εντάξει, λεφτά λένε θα βγάλει η όμορφη μελαχρινή. Ενδεχομένως. Δεν υπήρχαν όμως άλλοι τρόποι να το κάνει;
Δηλαδή τι θέλετε; Να κατέβει στις εκλογές; Με ποιον; Τα ‘ουράνια τόξα’ που χαϊδεύουν οι εξουσιομανείς μπουταροκαμίνηδες; Τον Συριζα τον παλιό, των κινημάτων στη θέα των οποίων έβγαζε γεροντοκορίστικη ξινίλα;
Το ΚΚΕ ή την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Σ.σ. οι αναρχικοί δεν κατεβαίνουν στις εκλογές.
Τι προτιμάμε δηλαδή; Το δηλητήριο της Ουρανίας που θέλει να αποκαθηλώσει τη μητέρα; Τον Πλούταρχο – Γιάννης Κακοσαίος - που φύσαγε το τζάμι κι έμπαινε βοριάς ακροδεξιός;
Τον Νότη τον ξεπουπουλιασμένο αητό; Τους κήρυκες του εν Ελλάδι φασισμού μέσω lifestyle;
Τον Ρέμο που έχει δίκιο ο φίλος μου ο Ανδρέας να απαξιώνει; Άντε να συμβιβαστούμε με τον μέινστριμ Αρναούτογλου επειδή όταν έτρεχε στην ερτ3 ήταν αυθεντικός.
Καλά ο Φερεντίνος είναι καλύτερος, εννοείται. Είναι και Ηπειρώτης – από την Πέρδικα, κοντά στην Σκλίβανη, πριν μπούμε στα Γιάννενα, στο δεξί μας χέρι.
Δεν έχει πάτο lifestyle. Ούτε η κλειδαρότρυπα έχει τέλος. Αράδιασα τόσα ονόματα και ιστορίες.
Το ζουμί είναι : καλά τα είπε η Μαίρη - εντός του συγκεκριμένου πλαισίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου