Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Μια σκέψη πέραν του ε-σου-ρου

Η επικαιρότητα κυριαρχείται, μονοθεματικά, από την υπόθεση ε-σου-ρου. 
Παλιά μου τέχνη κόσκινο για τα τηλεοπτικά δελτία (όσα απέμειναν κι όσες ειδήσεις περνούν καθημερινά από το κερδοσκοπικό ή φιλοκυβερνητικό κόσκινο) να μετατρέπουν το ουσιώδες σε θέαμα (σε σίριαλ) εξορίζοντας την ουσιαστική συζήτηση. 
Δεν τους καίγεται καρφί για τον Πολύδωρα, τον Τζαννετακο, όποιον άλλο απίθανο θα προστρέξει για τα λίγα λεπτά δημοσιότητας που του αναλογούν. θέαμα, θέαμα, θέαμα...



Ποιος να μιλήσει για τη φύση του ίδιου του θεσμού, την (ανύπαρκτη) κοινωνική του νομιμοποίηση, την απαραίτητη κοινωνική λογοδοσία;
Μήπως ορίζεται αμεσοδημοκρατικα το ΕΣΡ και δεν το ξέρουμε; Μήπως επενέβη ποτέ δυναμικά υπέρ της κοινωνίας και το αγνοούμε; Τι διαφορά έχει από αρχές, όπως η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, που γνωμοδοτεί στην ουσία ερήμην της κοινωνίας; 

Υπέρ των ισχυρών πάντα, στο πλάι του συντηρητικού κατεστημένου (κάποτε, επέβαλε πρόστιμο για ένα φιλί δύο ανδρών…), θεματοφύλακας της τηλεοπτικής-επιχειρηματικής ασυδοσίας στην οποία και η αριστερά συναίνεσε επειδή την βόλευε να περνά τις λενινιστικές θέσεις της προς το λαό - για να εξαγνιστεί κιόλας από τα αποκαλυπτήρια του περίφημου ’89.
Έχει ευθύνες η κοινωνία; Πάντοτε. Τηλεόραση με το μέτρο, ενημέρωση με κριτική ικανότητα, αντίσταση στη βόμβα της υπερπληροφόρησης.
Έχουμε ευθύνη οι δημοσιογράφοι; Ναι. Να μην βλέπουμε ως εχθρό την κοινωνία. Γνωστά αυτά, αλλά τι να κάνουμε;
Κατάργηση του ΕΣΡ και θέσμιση νέων κοινωνικών κανόνων κοινωνικής - δημοσιογραφικής δεοντολογίας για όλους με επαναφορά των δημοσίων συχνοτήτων σε κοινωνικούς θεσμούς (της περιφέρειας) είναι μια πρόταση.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου