Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Οικιακοί κήποι στο πλάι των μεγάλων εκτάσεων

Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου 
Στην απογευματινή μας βόλτα, στα προάστια των πόλεων, τώρα που ανοίγει ο καιρός, θα δούμε πολλούς ανθρώπους στον κήπο τους με ένα σκαλιστήρι στα χέρια.
Άλλοι σκάβουν το χώμα για τις ανοιξιάτικες καλλιέργειες, άλλοι έχουν ήδη φυτέψει κάτι , άλλοι παίρνουν τη σκυτάλη από τον χειμώνα όταν σε μικρά, οικιακά θερμοκήπια καλλιέργησαν κηπευτικά.

Δεν είναι εξάλλου λίγοι όσοι εξοικονομούν λίγο χώρο στα μπαλκόνια τους για να φυτέψουν σε μία γλάστρα κάποιο αρωματικό φυτό, απαραίτητο για τα…παιχνίδια της κατσαρόλας: Δεντρολίβανο, βασιλικό, μαϊντανό, θυμάρι.
Πλάι στη μεγάλης κλίμακας βιομηχανική γεωργία και τις τεράστιες εκτάσεις που προορίζονται για να καλύψουν μαζικές διατροφικές ανάγκες με προϊόντα ως επί το πλείστον «πασπαλισμένα» με χημικά πρόσθετα (άραγε με τι επιπτώσεις στη δημόσια υγεία;), τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται μια μικρής κλίμακας οικιακή γεωργία.
Από τη μια, η οικονομική ύφεση έστρεψε το μέσο νοικοκυριό στο να αναζητήσει τρόπους που ελαττώνουν το μηνιαίο κόστος για την αγορά τροφίμων. Από την άλλη, όσοι τυχεροί διαθέτουν σπίτι με αυλή και δεν επέλεξαν να την καταβροχθίσει το γκαζόν, επιλέγουν να καλλιεργήσουν οικιακά περνώντας δημιουργικά τον ελεύθερο τους χρόνο.
Ένας κηπάκος σίγουρα δεν θα εξασφαλίσει τις ποσότητες λαχανικών που απαιτούνται για το καθημερινό τραπέζι μιας τετραμελούς οικογένειας.
Εντούτοις, συμπληρώνει το καθημερινό μενού, ελαφραίνει τον οικογενειακό προϋπολογισμό, ενώ παράλληλα δίνει μια απαραίτητη δόση αυτάρκειας στο κάθε νοικοκυριό.
Όσοι ασχολούνται έχουν την πολύτιμη ευκαιρία να παράγουν μόνοι την τροφή τους, να μάθουν ή να θυμηθούν (εάν προέρχονται από αγροτικές οικογένειες) πώς καλλιεργείται μια ντομάτα, ένα αγγούρι, μια μελιτζάνα, ένα μαρούλι.
Δίπλα σε αυτή τη διαδικασία μάθησης η οποία λειτουργεί παιδευτικά για όσους έχουν μικρά παιδιά, ας προστεθεί η θεραπευτική διάσταση: συνταξιούχοι, άνεργοι, ακόμη κι εργαζόμενοι, μπορούν να περάσουν με δημιουργικό τρόπο τον ελεύθερο τους χρόνο.
Δεν υποστηρίζει κανείς ότι μπορούν να παραχθούν τα πάντα σε έναν μπαχτσέ, αλλά μόνο και μόνο η ενασχόληση δρα απελευθερωτικά για το άτομο, ενώ μαθαίνει λεπτομέρειες για την ιστορία της τροφής, του σπόρου και των ποικιλιών που δεν έχει φανταστεί.
Ένας μικρός κήπος μπορεί να γίνει λοιπόν κάτι σαν σχολείο μάθησης, πειραματισμού και ανταλλαγής της γνώσης.
Ασφαλώς απαιτείται οικολογική συνείδηση από πλευράς του οικιακού παραγωγού με την προϋπόθεση ότι ενδιαφέρεται για την ποιότητα της τροφής και όχι την ποσότητα: λιγότερα ή καθόλου χημικά, ελεύθεροι σπόροι, άρδευση που σπαταλά λιγότερο νερό, καλλιέργειες προσαρμοσμένες στο μικροκλίμα κάθε περιοχής.
Όσο για εκείνους που ακόμη δεν έχουν κάνει το πρώτο βήμα, ποτέ δεν είναι αργά: μπορούν είτε να ρωτήσουν κάποιον μεγαλύτερο κι εμπειρότερο είτε να αναζητήσουν πληροφορίες στο διαδίκτυο όπου πληθαίνουν οι ομάδες συζητήσεων και ανταλλαγής γνώσεων για την οικιακή, κι όχι μόνον, καλλιέργεια.
Κι αφού οπλιστούν με την κατάλληλη όρεξη, το σκαλιστήρι τους και στον κήπο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου