Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

Στο καράβι αυτό, πάντως, δεν είμαστε όλοι….

Ώρα 5 το απόγευμα. Στα Ιωάννινα στο κέντρο. Αυξήθηκε η κατανάλωση (και φέτος). Χρυσές δουλειές το παραδοσιακό βαγένι. Όπως και ένα από τα στέκια της γιαννιώτικης μπουρζουαζίας. 

Γονίδης, Σφακιανάκης (το φασισταριό), Ρέμος (ο Ανδρέας δεν τον συμπαθούσε από παλιά και είχε δίκιο), χαζοχαρουμενιές.
Δωδεκάποντα, να σε κοπανάει το ρουζ, να σε ειρωνεύονται τα καλογυαλισμένα αντρικά παπούτσια- καφετιά και μαύρα. Χρώματα της θλίψης.
Δήθεν κέφια. Δύο και τρεις και τέσσερις κόσμοι.
Όσο κλήρωνε το ΚΙΝΟ (αλλονών πάθος αυτό, που και που και δικό μου), όσο αργούσε το μικρό ταξίδι στη δυτική ακτή της πόλης, όσο η θλίψη περιφερότανε, πέρασε πάνω κάτω ένας παπάς. Κοντούλης, λιγάκι χαμένος, κάτι γύρευε.
Εκείνον που γεννήθηκε σαν αύριο; Ένα ταίρι; Τίποτα; Ήτανε διάολος μέσα σε αγγέλους; Άγγελος μέσα σε διαόλους; «τέκνον κάνεις μέγα λάθος εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος».
Εκείνο το ναυάγιο, μας πηγαίνει σε τόπους μακρινούς. Ουτοπίες του τώρα. Όνειρα.

Ετούτο, της περιφερόμενης θλίψης και του πλούτου που επιδεικνύεται στο ρυθμό μιας εκβιαστικής κανονικότητας, δεν ξέρω πού. 

Στο καράβι αυτό, πάντως, δεν είμαστε όλοι….

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου