Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

Όταν ο αναρχικός “χώρος” αποκαρδιώνει

Λουκάνικε, τι λες; 
Η επαφή ανθρώπων με τον αποκαλούμενο «αναρχικό» χώρο είναι συχνά οδυνηρή έως αποκαρδιωτική.


Αυτοαναφορικότητα, τόνοι Ιδεολογίας, ψευτομαγκιά, έλλειψη πολιτικού σχεδιασμού, απάρνηση κάθε πολιτικής καθότι η κυρίαρχη πολιτική των επαγγελματιών ταυτίζεται με την έννοια της πολιτικής ως συμμετοχής μας πολιτών στη λήψη των αποφάσεων που μας αφορούν, φετιχισμός της βίας, ετεροκαθορισμός από την πάλη με την αστυνομία, εφηβικές συμπεριφορές, μικροηγετισμοί, ανάγκη για επιβεβαίωση ενός ρόλου που έχει πια εξαντληθεί (μέχρι και το Κράτος κουράστηκε), διαρκείς αναφορές στο ιστορικό παρελθόν ώστε να δικαιωθεί το παρόν, εσωστρέφεια, επιθετικότητα προς την υπόλοιπη κοινωνία (πχ. είναι όλοι μικροαστοί) που συνδυάζεται με την αίσθηση ελιτισμού (παραλείπω εδώ την αδυναμία μεγάλου κομματιού του «χώρου» να ξεφύγει από την επιρροή του μαρξισμού και της αριστεράς), αποστροφή για προτάγματα όπως η Άμεση Δημοκρατία που μπήκανε δυναμικά στο προσκήνιο (πχ. από τις πλατείες του 2011).
Τα φαινόμενα αυτά συχνά τα μεγεθύνει μια αίσθηση και μια συμπεριφορά παροδικότητας-αντιεξουσιαστές στα νιάτα, συντηρητικοί στην ωριμότητα, όπως την ορίζουν τα στάδια -μιας βαθύτατα καταπιεστικής κοινωνίας. Εδώ, θα χαμογελάσει –πλην τιμητικών εξαιρέσεων- η εν Ελλάδι αριστερά (όπως την συνάντησα εγώ) η οποία, εντούτοις, οφείλει να κοιτά καταρχήν τα του οίκου της κι όχι να κουνά το δάχτυλο σαν πατέρας ή μητέρα προς το «παραστρατημένο» παιδί που πίσω θα επιστρέψει.

Τα θετικά της συμμετοχής σε έναν χώρο όπου πάλλεται από την αμφισβήτηση, την αναζήτηση της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας, την ομορφιά, το αυτεξούσιο, τη δημιουργικότητα, την απελευθέρωση της φαντασίας, την τα σκεπάζουν συχνά, τα όσα προανέφερα. Επειδή Ιδεολογία δεν συνεπάγεται κι ευθύνη. Επειδή ατομικότητα δεν σημαίνει και συλλογικότητα.


Υπάρχουν συμπεριφορές λοιπόν που διώχνουν κόσμο. Δεν είναι πλατφόρμα, ούτε συνταγή η Αναρχία. Ούτε επιθυμεί-νομίζω-να πυκνώσει τις γραμμές της, όπως επιδιώκουν τα Κόμματα. Δεν ψάχνει πελάτες όπως οι Εταιρείες. 
Συμμετοχή, ανοιχτότητα θέλει. Και συχνά κλείνει τις πόρτες επειδή θέλει να διατηρήσει την καθαρότητά της, ώστε να μην χάσει την ταυτότητά της ξεχνώντας ότι το ζυμάρι υπάρχει για να φουσκώνει το ψωμί. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου