Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Τα γατούλια και το χαμένο παιχνίδι

Προσθήκη λεζάντας
Εδώ και κανά δεκαήμερο χουζουρεύουνε στη σκάλα. Πότε με την μάνα τους, πότε μοναχά τους. 

Οι γάτες στην αυλή έφτασαν τον μαγικό αριθμό επτά: η γριά που τρώει το φαγητό της στο περβάζι, απέναντι από τη σχολή, ο μπερμπάντης Καραμαλής, η χαδιάρα Μελίνα, η μάνα των τριών διαολακίων, η ανώνυμη μικρή κόρη που τρυπώνει από τα παράθυρα κι αρχίζει τις ζημιές ή μας ακούει τα βράδια εκεί που λέμε «μυστικά» πίνοντας κρασί.
Τα μικρούλια ανακαλύπτουνε τον Κόσμο: παίζουνε, τρέχουνε, μασάνε, παλεύουνε να ανέβουνε ψηλά. Και τα μεσημέρια ξεκουράζονται στις σκάλες.
Τόσο καιρό που τα παρατηρώ μου θυμίζουνε τα πρώτα βήματα του Ανθρώπου, εκείνη την νιότη που περνά ανεπιστρεπτί όταν καταφτάνουν οι υποχρεώσεις και τα πρέπει μιας ζωής, συχνά άδικης. Η δικαιοσύνη και η ελευθερία όμως έρχονται πάντα μέσα από το παιχνίδι.

Καμιά φορά και το γρατζούνισμα.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου