Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Χαμόγελα έξω από το χασάπικο



Ήμουνα λιγάκι έτοιμος για τσαμπουκά. Δίπλα η πιάτσα των ταξί, οπότε όλο και κάποιος περίεργος θα μπορούσε να ρωτήσει «γιατί φωτογραφίζεις (την εγκαταλελειμμένη Αγορά)».
Φίλε, φίλε. Δεν έδωσα σημασία. Συνέχισα να καδράρω τις παρατημένες ταμπέλες.
Με την άκρη του ματιού είδα πως επρόκειτο για δυο άνδρες που είχαν μόλις πετάξει κάτι στον κάδο. Γύρισα κάπως απότομα κι έτοιμος για μάχη.
Φίλε, φίλε, βγάλε μας μια φωτογραφία.

Νόμισαν ότι δεν θέλω να τους φωτογραφίσω, οπότε προχώρησαν για επιστρέψουν στο χασάπικο. Ξεκίνησαν να περνάνε τον δρόμο.
Μια στιγμή τους λέω. Στάθηκαν στη μέση του δρόμου, κάπως θυμωμένοι. Ύστερα χαμογέλασαν πλατιά. 
Από την στροφή των αστικών κατέβαινε ένα ταξί. Το κλικ το προλάβαμε στο τσακ! Προχώρησα στο πεζοδρόμιο. Πού θα σας τις στείλω; Έχετε facebook, ίντερνετ; Ναι, απάντησε ο ένας κι άρχισε να ψάχνει στο κινητό. Δεν το θυμόταν. Πήγε προς το χασάπικο, αλλά επειδή είχε κόσμο στην ουρά, παρότι απόγευμα, πρέπει να χρειάστηκε να μείνει για κάποια δουλειά.
Έμεινε ο άλλος. Από πού είσαι; Μένω Γιάννενα. Εσύ; Αλβανός είμαι. Από πού είσαι μέσα; Από την Κορυτσά. Κορυτσά, Κορυτσά, όχι Πρεμετή. Είμαι δεκαπέντε χρόνια στην Ελλάδα. Ωραία τα Γιάννενα, περνάω όταν πάω πάνω. Έχει δουλειά; Ανεργία, δεν βλέπεις; Ναι. 
Είπαμε κι άλλα λίγα. Αποχαιρετιστήκαμε. Από Δευτέρα ίσως πάλι. Πού να στείλω τη φωτογραφία;

            

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου