Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2015

Η "πληγή" των γραφείων Τύπου και η αξιοπιστία των μίντια

Τα γραφεία Τύπου εξελίσσονται σε μια ανοιχτή «πληγή» της τοπικής, και όχι μόνον, δημοσιογραφίας. 
Γράφω πληγή καθώς το πόσοι και με τι όρους δημοσιογράφοι συνεργάζονται με τα γραφεία των επισήμων φορέων (Δήμοι, Περιφέρειες, άλλοι οργανισμοί) αποτελεί έναν από τους δείκτες για την ανεξαρτησία, την ποιότητα, το κοινωνικό αισθητήριο της δημοσιογραφίας και κατά συνέπεια της δημοκρατίας. 

Τα γραφεία Τύπου θεωρούνται απαραίτητα για την πληροφόρηση του πολίτη για τα πεπραγμένα των δημοσίων αρχών και των ιδιωτικών φορέων. Πολλές φορές επειδή τα αφεντικά του Τύπου δεν επενδύουν σε ανθρώπους, αλλά στις σχέσεις εξουσίας και τους μηχανισμούς διανομής του δημοσίου χρήματος (καταχωρήσεις, διακηρύξεις, διαφημίσεις κλπ.), τα γραφεία Τύπου αποτελούν τη μόνη πηγή πληροφόρησης για το τι συμβαίνει στο δήμο, την περιφέρεια (παλιότερα τη νομαρχία), το πανεπιστήμιο, το πνευματικό κέντρο, το επιμελητήριο, το κόμμα, την παράταξη κλπ. 
Αντιλαμβάνεστε ότι δεν υπάρχει πάντοτε ο χρόνος για τους δημοσιογράφους να προλάβουν να ερευνήσουν το κατά πόσο ισχύουν όλοι οι ισχυρισμοί των τοπικών αρχών για ένα θέμα (ήσσονος ή μείζονος σημασίας). 
Οπότε, οι δημοσιογράφοι μετατρεπόμαστε σε καλές μηχανές κλεισίματος σελίδων ή γεμίσματος ραδιοτηλεοπτικού χρόνου. 
Κι αυτό έχει επιπτώσεις στην πληροφόρηση του πολίτη- τη δημοκρατία και τη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων. 
Δεν είναι κακό να εργάζεσαι σε γραφείο Τύπου- γράφεις ανακοινώσεις, αποδελτιώνεις, πληροφορείς τον Τύπο για επισκέψεις, συναντήσεις, απαντάς σε ερωτήματα, κάνεις δημόσιες σχέσεις, χαρτογραφείς το τοπίο λειτουργώντας κι ως σύμβουλος της εξουσίας. 
Τα παραπάνω δεν σε καθιστούν απαραίτητα δημοσιογράφο - παρόλο που οι Ενώσεις Συντακτών, πολύ μακριά από τις συνταρακτικές αλλαγές του επαγγέλματος, συνεχίζουν να λειτουργούν ως συντεχνίες που κυρίως δέχονται στους κόλπους τους όσους / ες απασχολούνται σε μηχανισμούς κυβερνητικής ή επιχειρηματικής προπαγάνδας, ενώ αδιαφορούν συστηματικά για τις στρατιές κακοπληρωμένων συντακτών. 
Η πληγή ανοίγει – αυτό μας απασχολεί εδώ – ξεκινά όταν ένας λειτουργός του Τύπου απασχολείται ταυτόχρονα σε ένα έντυπο, ραδιόφωνο, τηλεοπτικό σταθμό, σάιτ και σε ένα γραφείο Τύπου. Το πρωί στο γραφείο Τύπου του δήμου, της νομαρχίας, της περιφέρειας, της εταιρείας και το απόγευμα ή το βράδυ στον σταθμό, την εφημερίδα, το ράδιο.
Πόσο αξιόπιστο είναι ένα ρεπορτάζ, μια γνώμη σε αυτές τις περιπτώσεις; 
Πώς προστατεύεται ο αναγνώστης όταν πχ. διαβάζει κείμενα που καμώνονται τα τολμηρά, ενώ σιτίζονται από το δημόσιο κορβανά; Πόσο αριστερή είναι μια δημοσιογραφία όταν σιγοντάρει τον κυρίαρχο λόγο περί πολιτισμού; 
Το καλύτερο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να διαλέγεις (αν και για κάποιους δημοσιογραφία ίσον εξουσία, προνόμιο, χρήμα). 
Ή εάν οι ανάγκες σου δεν σου το επιτρέπουν (η δημοσιογραφία είναι ένα κακοπληρωμένο επάγγελμα, μια καθημερινή μάχη με τη λογοκρισία και την αυτολογοκρισία), να ανακοινώνεις δημοσίως το εάν εργάζεσαι ή όχι για ένα γραφείο Τύπου. 
Με ειλικρίνεια το κοινό θα εκτιμήσει τη στάση σου.  Ως αναγνώστες να ρωτάμε- να μαθαίνουμε. Όχι, για να δικάζουμε όσο για να ξέρουμε ποιος και γιατί λέει τι. 


*(Δεν έχει τύχει να εργαστώ σε γραφείο Τύπου. Στις δημοτικές του 2014 απέρριψα μια δελεαστική πρόταση από παράταξη διαλέγοντας να συνεχίσω τις ραδιοφωνικές εκπομπές στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΑ Ιωαννίνων, παρόλη την οικονομική ανέχεια που σήμερα έχει γιγαντωθεί. Νομίζω ότι έπραξα καλά).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου