Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Υπόθεση Ρωμανού: Στη σιωπηλή πλειοψηφία είναι ο στόχος…

Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου


Στη σιωπηλή πλειοψηφία είναι ο στόχος. Στον φοβισμένο ανθρωπάκο. Τον περίφημο νεοελληνικό τύπο του «φιλήσυχου πολίτη». Τον άνθρωπο του μεροκάματου, που πασχίζει κάθε μέρα με χίλιους δαίμονες να τα φέρει βόλτα. Με τη δουλειά, το σπίτι, το γείτονα, τη μιζέρια, τη χρόνια ιδιώτευσή του.
Κι από δίπλα, ένας σωρός τα ταπεινά ένστικτα – εκείνων που έμαθαν να πληρώνονται για να δίνουν τις πληροφορίες (όταν κι άμα χρειαστεί). Έχουμε πολλούς από δαύτους. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Τρώνε, τρώνε, τρώνε…
Και θα τρώνε όσο οι φιλήσυχοι ανθρωπάκοι αδυνατούν να δουν παραπέρα από το σημείο εγκλεισμού τους.
Ακόμη και σήμερα που εξουσιαστές πάσης φύσεως (παγκόσμιοι, εγχώριοι, τοπικοί) θέλουν να τ’ αρπάξουν όλα.
Για τον Νίκο Ρωμανό όλα τα παραπάνω. Για τους Ρωμανούς αυτού του κόσμου.
Δεν είναι μόνον η δική του φυσική εξόντωση στην οποία στοχεύει όλη ετούτη η ιστορία για την οποία είχαμε ελάχιστα θα είχαμε ασχοληθεί εάν του είχε δοθεί το (αναφαίρετο) δικαίωμα στην εκπαιδευτική άδεια, την οποία επίσης διεκδικεί και ο Ηρ. Κωστάρης.
Το Κράτος δεν έχει κανέναν δισταγμό να δολοφονήσει. Το έχει άλλωστε αποδείξει τόσες φορές στη Μεταπολίτευση. Από τον Κουμή και την Κανελλοπούλου ως τον Καλτεζά και τον Γρηγορόπουλο είναι μακρύς ο κατάλογος της ατιμώρητης κρατικής βίας.
Το συνειδητοποίησε ο ίδιος ο απεργός πείνας όταν, σε ένα από τα τοπία της (άγριας) νιότης τους, ο φίλος του έπεφτε νεκρός, εκείνη τη νύχτα του Δεκέμβρη.
Μην ξεχνάμε όμως: η σιωπηλή πλειοψηφία παραμένει ο ύψιστος στόχος. Να συναινέσει. Στη βαρβαρότητα. Των βασανισμών. Της ανεργίας. Της εξαθλίωσης. Της αναξιοπρέπειας.
Της ζωής χωρίς νόημα – με χαβαλέ, κους κους, του makeup. Της ζωής με «δικαίωμα» ένα φιλί στο παγκάκι. Με «δικαίωμα» λίγο θρυμματισμένο πάγο στο ποτό. Με «δικαίωμα» τον καθημερινό θάνατο.
Από ανία, θλίψη ή απλώς, αδιαφορία.
Για τους Ρωμανούς. Του σήμερα και του αύριο…

*πρώτη δημοσίευση στο pamvotispress.gr 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου