Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Υπάρχει ζωή χωρίς ΣΥΡΙΖΑ; Πάντα υπάρχει...

Της Lyubov Sergeyevna Popova (1889 – 1924)


ΚΕΙΜΕΝΟ: Γιώργος Παπαχριστοδούλου*


Οι προφητείες αρέσουν. Αυτή τη φορά, θα προσπαθήσουμε τις αποφύγουμε. Υποθέτουμε ότι εάν διεξαχθούν κοινοβουλευτικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο αδιαμφισβήτητος νικητής. Το γνωρίζει το Μαξίμου, το ξέρει και ο Ψυχάρης, η ψυχή των «58» που τους αβαντάρει με δημοσκοπήσεις. Εκείνοι που αμφιβάλλουν είναι οι ΣΥΡΙΖαίοι. 
Είτε για να μην χαμηλώσουν ταχύτητα και χαλαρώσουν τα στελέχη τους τα οποία πρέπει να αναλάβουν τώρα άλλες ευθύνες είτε επειδή δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι θα καταλάβουν την εξουσία.
Λάου λάου το πάει η Κουμουνδούρου επειδή σκέφτεται ότι χωρίς την περίφημη αυτοδυναμία με το μπόνους των 50 εδρών και χωρίς τη στήριξη μιας πλειοψηφίας (ή έστω την ανοχή της), δεν κρατά κυβέρνηση για καιρό. 
Θα χρειαστεί συμμαχία με άλλο κόμμα (Ανεξάρτητους Έλληνες, Δημοκρατική Αριστερά, ΠΑΣΟΚ) σκέφτεται, οπότε δυσκολεύει το πράγμα.

Καταλαβαίνει ότι η εποχή μας είναι ρευστή, αντιλαμβάνεται ότι το εκλογικό σώμα είναι διαφορετικό πράγμα από τον συνειδητό πολίτη, υποπτεύεται ακόμη ότι θα πολεμηθεί, με κάθε τρόπο από το σύστημα: μίντια, κρατικό μηχανισμό, συνδικαλιστική γραφειοκρατία, ακροδεξιούς θύλακες σε στρατό-αστυνομία, τράπεζες κλπ. (Για την εταιρεία που ονομάζεται ΚΚΕ δεν γράφω - ξέρουν στον ΣΥΡΙΖΑ).
Το ερώτημα που απασχολεί πολύ κόσμο είναι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ θα πράξει αυτά που υπόσχεται (υπόσχεται πολλά).
Πολλοί του καταλογίζουν ότι είναι το «νέο ΠΑΣΟΚ», άλλοι φοβούνται ότι θα συντριβεί από την παντοδυναμία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των μηχανισμών του, άλλοι έχουν ξενερώσει επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι όσο ριζοσπαστικός θα περίμεναν (δεν μιλά για λαοκρατία, εργατική αυτοδιαχείριση, δεν θα καταργήσει τα ΜΑΤ και τις άλλες ένστολες συμμορίες, θα συμβιβαστεί με το σύστημα, ελάχιστα πράγματα για τα συνεταιριστικά εγχειρήματα, δεν είναι διατεθειμένος να μας βγάλει από το ευρώ και την ΕΕ εάν χρειαστεί κλπ.).
Τα καταλαβαίνω όλα αυτά. Δεν αντέχω, ωστόσο, και δεν συμμερίζομαι την μόνιμη αριστερή γκρίνια και κλάψα η οποία ενδιαφέρεται περισσότερο να επιβεβαιώσει την Ιδεολογία της παρά να συμμετέχει στην πραγματικότητα δημιουργώντας αυτοδύναμες δομές και τόπους κοινωνικής αυτονομίας.
Το έπαθε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις δεύτερες κοινοβουλευτικές του 2012 όταν ο μισός της κόσμος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Θα το πάθει όποιος κατεβαίνει στις εκλογές με μόνη πρόταση την αντιπολίτευση. Εκτός από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το έπαθε και το ΚΚΕ. Θα το πάθουν και οι αναρχικοί (όσο ενιαίο μπορεί να είναι αυτό το αξιοπρεπές ρεύμα που πρεσβεύει την κοινωνική απελευθέρωση).
Ασφαλώς μας ενδιαφέρει ποιος μας εξουσιάζει. Χρειάζεται να ξέρουμε να διακρίνουμε ότι άλλο Σαμαράς, άλλο Χρυσή Αυγή, άλλο Τσίπρας, άλλο Βενιζέλος. Δεν είναι το ίδιο. Γράφω για πρόσωπα επειδή αυτό που περνιέται για δημοκρατία στην Ελλάδα επιδιώκει να καλύψει την ανάγκη του μικροαστού, ανήμπορου ψηφοφόρου για τον μεγάλο ηγέτη.

ΟΙ ΑΝΑΠΗΡΙΕΣ ΜΑΣ
Πρέπει να τελειώνουμε, όμως, με τις αναπηρίες μας. Τις επίκτητες, εκείνες που μας καλλιεργήθηκαν από το σπίτι, το σόι, το σχολείο, τα μίντια, το πανεπιστήμιο, τον χώρο της εργασίας, τις παρέες. 
Το ρόλο του θεατή – υπηκόου που είτε θα χειροκροτεί τον σπουδαίο ηγέτη και το υπέροχο κόμμα για να συμμετέχει στο πάρτυ που συνεπάγεται η αυθαίρετη διαχείριση του δημόσιου χρήματος είτε θα κλαίει τη μοίρα του στη γωνία και θα περιμένει τον κάθε ΣΥΡΙΖΑ να τον σώσει.

ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ
Ας το καταλάβουν αυτό και στην Κουμουνδούρου αφήνοντας στην άκρη τις σταλινικές συνήθειες και τη λογική του ελέγχου της Κοινωνίας. 
Δεν χρειαζόμαστε ένα Κόμμα-μεγάλο αφεντικό της κοινωνίας ούτε έναν μηχανισμό που θα συμβιβάζεται με την αθλιότητα για να την αναπαράγει με νέο περιτύλιγμα αριστερής κοπής.
Ούτε χρειάζεται να διαβάζουμε κάθε Κυριακή την «Αυγή», το κομματικό όργανο, να διαφημίζει τον τάδε Ευρωπαίο διανοούμενο ο οποίος με τον Τσίπρα (όχι, το κόμμα) θα αλλάξει την Ευρώπη.
Όσο για τους φίλους (κι εμένα καμιά φορά) που γκρινιάζουν για τον ΣΥΡΙΖΑ και το τι θα κάνει, υπάρχει ζωή χωρίς ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς κόμματα. Πάντα υπήρχε.
Θα υπάρχει επειδή η πολιτική της ελευθερίας δεν ταυτίζεται με τις εκλογές και τη αντιπροσώπευση ούτε με την κατάληψη της εξουσίας. Παράγεται από τα κάτω, στην κοινωνία και τις διεργασίες της. Όσα στελέχη του αξιωματικής αντιπολίτευσης βρέθηκαν στις ‘αγανακτισμένες’ πλατείες του 2011, το θυμούνται.
Κι εμείς γνωρίζουμε ότι μόνοι μας θα σωθούμε. Χωρίς αφεντικά και ηγέτες. Ούτε θέλουμε ούτε πρόκειται κανείς άλλος να μας σώσει. Το πολύ πολύ να μας υποσχεθεί σωτηρία για να την κεφαλαιοποιήσει αργότερα για ιδίον όφελος. Και να συνεχίσει να μας βλέπει πάντα ως τσοπάνης που οδήγησε το κοπάδι στα δικά του μονοπάτια.

*Το κείμενο πρωτογράφτηκε στις 8 Φεβρουαρίου 2014. Δημοσιεύεται τώρα επειδή, τις τελευταίες ημέρες, ο σταλινισμός μας χτύπησε την πόρτα, ενώ νομίζαμε ότι έχει πεθάνει!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου