Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

«Πάντα το κεφάλαιο κερδίζει»

Μεσημέρι στο ΠΡΟΠΟ με ΚΙΝΟ και άμεση δημοκρατία 
του Γιώργου Παπαχριστοδούλου


«Καλημέρα!». «Καλημέρα, Γιώργο!». «Ήρθα να εισπράξω τα κέρδη!». «Μακάρι αγόρι μου!». Η κυρία Μαριάννα, χαμογελαστή, όπως πάντα, αυτή τη φορά, έβαλε χέρι στο ταμείο και έβγαλε το δίευρω.
«Μπα, κέρδισα; Πώς; Από πού; Ήμασταν τυχεροί αυτή τη φορά» (σ.σ. το γνωστό αίσθημα μεγαλοπρέπειας του Λέοντα που μιλάει στον πληθυντικό εννοώντας και το Υπερεγώ και τον εαυτό του).
«Για να δω: από τα δώδεκα νούμερα (στο KINO) δεν έπιασες ούτε ένα. Αυτό κέρδισες». Σε αποζημιώνει και η αποτυχία καμιά φορά. Με τα λόγια του Μπέκετ, από εκείνον τον σελιδοδείκτη που πήρα από τον «Αναγνώστη» και κάπου τον έχω καρφώσει στο…ρετιρέ του Γιώργου: «Απέτυχες. Θα αποτύχεις ξανά. Την επόμενη φορά, να το κάνεις καλύτερα». Είμαι σίγουρος.
Αλλά, τώρα, με νοιάζει η επόμενη κλήρωση του KINO. Κάθε πέντε λεπτά τα νούμερα χορεύουν στην οθόνη. Κι όταν αρχίζεις να κοιτάς τα δευτερόλεπτα, σου φαίνεται ο χρόνος ατελείωτος. Πολλές φορές στα ΠΡΟΠΟ σκέφτομαι πόσο σχετικός είναι ο χρόνος. Αλλιώς κυλά όταν περιμένεις λεωφορείο ή την κιτρινόμαυρη τύχη σου (μαύρη είναι η οθόνη του KINO, κίτρινα τα περιγράμματα στα νούμερα, αεκτζίδικα). Θέλεις να σταματήσει το ρολόι όταν κοιτάς τα αστέρια με την αγαπημένη σου.
Για να απεγκλωβιστώ από την αναμονή της κλήρωσης και να αποφύγω την ελπίδα ότι πάλι δεν θα πιάσω κανένα από τα δώδεκα νούμερα (το κερδισμένο δελτίο το ’ριξα ξανά, έμεινε το μονόευρω στην τσέπη), στρέφω το βλέμμα δεξιά, στο γνωστό χαζοκούτι που λέγανε οι παλιοί. Στην οθόνη ο Βαγγέλης και ο Αντώνης υπόσχονται ομαλότητα με την οσονούπω έξοδο στις αγορές. Παίζουν με την τύχη μας στην κληρωτίδα του παγκόσμιου καζίνου, σε ένα παιχνίδι σημαδεμένο.
Θυμωμένα, ρίχνω την κουβέντα: «Ο Βαγγέλης μας υπόσχεται λεφτά. Αχ…». Η κυρία Μαριάννα κουνά με απογοήτευση το κεφάλι κι ενώ η κλήρωση πλησιάζει, το παιχνίδι αλλάζει.
Δύο θέσεις παραπέρα, στον πάγκο μου, σκυμμένος πάνω από την στοιχηματοεφημερίδα, ένας κύριος, πενηντάρης με φαλακρίτσα, ξεκινά: «Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι καλά και είναι οι αγορές; Ε;». Απαντώ: «Πώς το λέμε ; Οι αριθμοί ευημερούν, οι άνθρωποι πεθαίνουν». «Ναι. Δεν αντέχουμε άλλο. Εντάξει λέμε συνέχεια όχι, αλλά χρειάζονται και προτάσεις». «Προτάσεις υπάρχουν». «Δεν νομίζω. Και οι άλλοι το ίδιο είναι». Εκεί, το μυαλό μου, άξαφνα εκφράζει ένα μύχιο φόβο. Τι θα ακούσω; Λες να είναι κανένας…;
«Δεν εννοώ στη βουλή – συνεχίζω- εννοώ από αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία». Η απάντηση απροσδόκητη σε αντίθεση με την κλήρωση όπου πάλι δεν κάθισε το 41. Άσε που έπιασα ένα από τα δώδεκα - στη θέση της η ελπίδα.
«Θέλουμε προτάσεις στην κοινωνία. Με την άμεση δημοκρατία, για παράδειγμα. Παλιά, στο χωριό μας είχαμε υπουργείο Δημοσίων Έργων; Όχι. Είχαμε την εκκλησία, την κοινότητα, το σχολείο. Δίναμε τα χρήματα και γινότανε τα έργα». «Ευεργεσία για όλους», προσθέτω, σηκώνομαι και ρίχνω ξανά το δελτίο.
Η τηλεόραση παίζει το επόμενο ρεπορτάζ- για τον θανατηφόρο βασανισμό του κρατούμενου στις φυλακές. «Κουραστήκαμε-λέει ο συνομιλητής-δεν χρειάζεται να το ακούμε συνέχεια. Ας βρουν ποιος τον σκότωσε να τελειώνουμε και να δικαστεί». «Υπάρχουν και πολιτικές ευθύνες. Τα σώματα ασφαλείας λειτουργούν εκτελώντας εντολές. Πρέπει να παραιτηθεί κάποιος υπουργός». «Κάτσε να σταματήσουμε, μην χάσουμε και το στοίχημα!».
Ο ψηλός 35άρης, με το σιέλ κοστούμι που τόση ώρα, φιλήσυχος κι αμίλητος, έπαιζε το στοίχημα του, φεύγει. Χαιρετά χαμηλόφωνα. Κοιτάζει το συμφέρον του, διαβάζει εφημερίδα, μάλλον.
Το KINO κλήρωσε.  «Χάσαμε πάλι, κυρία Μαριάννα. Πάει μας τα πήρε πίσω τα λεφτά ο Μελισσανίδης».
«Πάντα το κεφάλαιο κερδίζει!», μου λέει χαμογελαστά ο πενηντάρης και σκύβει ξανά στο δελτίο με το στοίχημα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου