Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Από το καραόκε στον αυτοσχεδιασμό


Οι ‘Programmed to rock’ στο ‘Θυμωμένο Πορτραίτο’ ξεδιπλώνουν τα βήματα τους με ένα πρόγραμμα που σε κάνει να χαίρεσαι - ΚΕΙΜΕΝΟ: Γιώργος Παπαχριστοδούλου


Ο Κώστας Μπασδάνης δεν μάσησε. Με όσα λόγια θυμότανε (πάει καιρός που πήγαινε σχολείο, άλλωστε) ανταποκρίθηκε στη θηλυκή πρόκληση: Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια. Με την απαραίτητη βοήθεια από το νεανικό κοινό που τα ’χει νωπά στο μυαλό του τα απολυτίκια (μουσική συνήθως ύμνος και εμβατήρια στο νεοελληνικό σχολείο που το τυραννά η ορθοδοξία) ‘έψαλαν’ το μισό. Δεν χρειάστηκε να αναρωτηθούμε εάν θα έφτανε στο δίλημμα ‘τοις ευσεβέσι ή τοις βασιλεύσι’. Άσε καλύτερα: καιροί που είναι, το ΄Πορτραίτο΄ μπορεί να το έγραφε ο νόμος για παρέκκλιση από τα ελληνοορθόδοξα ιδεώδη, παρά για τυχόν παράβαση ωραρίου μουσικής.
Εκείνη την στιγμή, από τον καναπέ, ακούγοντάς τον γωνιακό προφίλ, με το φως να πέφτει στα γένια του, σκέφτηκα ότι θα έψελνε εάν ήμασταν σε άλλη εποχή, που λέει κι ο Δεληβοριάς. Όχι με την προοπτική της εξέλιξης, μα τιμώντας τουλάχιστον τον άρτον τον επιούσιον.
Στις κορυφαίες τους στιγμές, οι Programmed to rock - διότι περί αυτών πρόκειται - σέβονται το κοινό τους, παρότι είναι εύκολο να υποκύψουν στην οικειότητα που μεταδίδει ένας τόπος όπως το ΄Θυμωμένο΄, ανάμεσα στη ζεστασιά και την τυραννία του μαζεμένου χώρου.
Τριάδα πλέον, στην κιθάρα ο James Μπασδάνης, στα ντραμς ο Τάσος Μούσπουλης, ασκούνται στον αυτοσχεδιασμό. Το πρόγραμμά τους, σε σύγκριση με το πάντα αυτοδιαχειριζόμενο καραόκε το οποίο παρουσίαζαν παλιότερα (δες εδώ: http://xarmada.blogspot.gr/2012/01/blog-post_6.html) ακροβατώντας ανάμεσα στο ρομαντικό ερασιτεχνισμό και τη συλλογική αυτοέκφραση του κοινού, έχει προχωρήσει.
Δεν γράφω σοβάρεψε (αυτό έλειπε!)- αυτό αφορά καταρχήν το πώς αντιλαμβάνονται οι ίδιοι τον εαυτό τους. Απλώς, η τριάδα δουλεύει, ψάχνεται, αποκτά εμπειρίες – ο James έπαιζε το Σάββατο στην ‘Ίριδα’ στην παρουσίαση των νέων κομματιών του ‘Σχήματος΄, ο Τάσος συνεχίζει με τους Ital Light οι οποίοι κυκλοφορούν νέα δουλειά, ενώ οι ‘Στιχόβολη΄ , στους οποίους συμπράττουν τα δυο αδέλφια, επανέρχονται -αναμένουμε να δούμε τα βήματα αποτυπωμένα στο δισκάκι που ετοιμάζουν. 
Αυτοσχεδιάζει, κάτι που θέλει εξάσκηση κι ταλέντο. Θάρρος, ακόμη κι αν η ατάκα δεν καλύπτει. Όριο για να καταλάβεις πότε χρειάζεται να ανοίγει και πότε να κλείνει. Εκτός από ευγενική ευστροφία, ο Κώστας ο οποίος αναλαμβάνει τον διάλογο με το κοινό με το μπάσο ανά χείρας πετώντας και καμιά μισή κουβέντα στον James (πάντα εκ δεξιών, με την κιθάρα κοντά στο τζάκι, έτοιμο να αφεθεί στο μπάσο ή να κάνει δεύτερη φωνή), τα καταφέρνει.
Κι όταν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο γιατί άνθρωπος είναι, όχι ο mr τέλειος (τώρα, μπορεί να σκέφτεται γιατί πάλι δεν πήγαμε για μπάλα!), μπορεί ο Τάσος (πάντα εξ αριστερών, απλωμένος στο μικρό βασίλειο των ντραμς) να αναλάβει πρωτοβουλία- άλλωστε, στο τέλος πολλών κομματιών η μπαγκέτα του αποφασίζει πότε και πώς θα σταματήσει.
Το ροκ, πάντοτε στο επίκεντρο, επιβάλλει το ρυθμό τουΈνας κόμπος η χαρά μου΄ του Νταλάρα, ‘Βαλκανιζατέρ’ του Πορτοκάλογλου, ‘Μη μου ξαναφύγεις πια μάτια μου΄ του Τσιτσάνη, 'Make It Wit Chu' των Queens Of The Stone Age.
Όλα αυτά, Παρασκευή βράδυ, υπό το χαρούμενα βλοσυρό βλέμμα της μητέρας Μπασδάνη η οποία δεν τραγούδησε, παρά τα παρακάλια των τέκνων. Αλλά, ξέρετε, οι μαμάδες των μουσικών (ξέρω τουλάχιστον δύο, εδώ, στα Γιάννενα- η μία είναι του Γραμμένου!), δεν τραγουδάνε δημόσια. Μόνον στο μπάνιο. Δεν…κλέβουν τη δόξα των παιδιών τους εάν έχουν μάθει να χαίρονται. Κι αν συμβεί ποτέ φαντάζομαι ότι θα συμβεί σε καμιά απονομή χρυσού δίσκου!
Το κάνει ωστόσο καμιά φορά η παρέα τους, όπως συνέβη προς το τέλος με την κυρία Λίτσα η οποία ανέβηκε στο πάλκο και ερμήνευσε το ‘Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία΄ , ένα από τα ομορφότερα τραγούδια που έχουν ποτέ γραφεί, αφού ‘αγαπώ κι όλον τον κόσμο γιατί ζεις κι εσύ μαζί’.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου