Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Ώστε για όλα φταίει το Πολυτεχνείο...


Ο Παντελής Κολόκας, υποψήφιος δήμαρχος Ιωαννίνων, δεν μας εξηγεί τι είναι εκείνο που στέρησε στους σημερινούς σαραντάρηδες η περίφημη γενιά
Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου

«Να διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούται η δική μου γενιά. Αυτό που της έχει στερήσει η γενιά του Πολυτεχνείου». Με αυτά τα λόγια ο Παντελής Κολόκας, περιφερειακός σύμβουλος Ηπείρου και εντεταλμένος σύμβουλος του περιφερειάρχη Αλέκου Καχριμάνη, ανακοίνωσε την Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου, 2014, στην τηλεοπτική εκπομπή του Βλάση Ντόκα «Puzzle» στο ITV, την υποψηφιότητά του για δήμαρχος Ιωαννίνων.
Ώστε για όλες τις κακοδαιμονίες, για την τωρινή κατάσταση της διευρυμένης κοινωνικής φτώχειας και του καθεστωτικού ολοκληρωτισμού, για την καταπάτηση κάθε έννοιας δημοκρατίας σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο, ευθύνεται εκείνη η γενιά.
Ο κ. Κολόκας ανήκει βέβαια στη Νέα Δημοκρατία από τις πολιτικές της οποίας φρόντισε να πάρει τις δέουσες αποστάσεις. Δεν ζητά το χρίσμά της, δεν απέκλεισε ακόμη και αποχώρησή του από την παράταξη.
Με δεδομένη την εκ νέου υποψηφιότητα του Νίκου Γκόντα από τον ίδιο κομματικό χώρο (επίσης χωρίς επίσημο χρίσμα), ο στενός συνεργάτης του περιφερειάρχη Ηπείρου Αλ. Καχριμάνη επιχειρεί να παρουσιάσει τη δική του ως υπερκομματική, ως υποψηφιότητα που θα συνενώσει τη γενιά των σαραντάρηδων η οποία θα διεκδικήσει εκείνα που - όπως διατείνεται - της στέρησε η γενιά του Πολυτεχνείου.
Δεν προσδιόρισε, ωστόσο, ποια πράγματα στερήθηκαν οι σημερινοί σαραντάρηδες εξαιτίας εκείνης της γενιάς η οποία αντιστάθηκε στη Χούντα (κι αυτό , κατά τη γνώμη μου, είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά της) επιταχύνοντας παράλληλα την πολιτειακή αλλαγή του 1975 (κατάργηση της βασιλείας με δημοψήφισμα) και δημιουργώντας συνθήκες απελευθέρωσης της νεοελληνικής κοινωνίας από εγχώριους και διεθνείς τυράννους. 
Ούτε είναι τόσο πειστικό το επιχείρημα περί νέων που είναι καλύτεροι από τους γηραιότερους , όταν μάλιστα πολλοί από τους νεότερους έχουν θητεύσει σε θέσεις εξουσίας σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο έχει δομηθεί έτσι ώστε να λειτουργεί άδικα, ανεξαρτήτως ηλικίας.  Νέος δεν σημαίνει απαραίτητα ριζοσπαστικός.
Υποθέτω, παρόλα αυτά, ότι στο σχήμα σκέψης ενός ανθρώπου ο οποίος έχει ανατραφεί με τον κυρίαρχο μεταπολιτευτικό λόγο της Νέας Δημοκρατίας, εκείνη η γενιά ταυτίζεται καταρχήν με τα τρία αιτήματα που δέσποζαν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73, «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», αιτήματα τα οποία συνεχίζουν να ενοχλούν.
Ενοχλούν όσους δεν μπορούν να συγχωρήσουν εκείνους και εκείνες που εξεγέρθηκαν ενάντια στη Χούντα, τους βασανιστές, τους υπερατλαντικούς προστάτες και τα προδικτατορικά κοινοβουλευτικά ανδρείκελά της.
Ενοχλούν τους πολιτικούς προϊστάμενους των ένστολων συμμοριών που επιτίθενται, χωρίς λόγο και αιτία, σε όσους διαδηλώνουν, ενοχλούν τους εραστές του σκληρού μετεμφυλιακού κράτους των εθνικοφρόνων, ενοχλούν την ακροδεξιά η οποία επιχειρεί να σβήσει την ιστορική μνήμη για να αποδείξει ότι το Πολυτεχνείο ήταν ένας μύθος, ενοχλούν τα απομεινάρια της μνημονιακής κεντροαριστεράς που θέλει πάλι να μας κάτσει στο σβέρκο.
Όχι! «Γενιά του Πολυτεχνείου» -όπως έχει επικρατήσει σχηματικά να αποκαλείται- δεν είναι μόνον εκείνοι που άσκησαν αυθαίρετα εξουσία, βολεύτηκαν με νεοφιλελεύθερες παντόφλες για να σέρνονται τα βράδια, εξαργύρωσαν σε κομματικές θέσεις και επιχειρηματικά πόστα τη συμμετοχή τους στην εξέγερση.
Η παραπάνω ανάγνωση περί ιδανικών τα οποία προδόθηκαν και πάντοτε θα προδίδονται, δεν έχει άλλον στόχο από το να μας υποδείξει πως οι κοινωνικοί αγώνες, οι ρήξεις, οι εξεγέρσεις ενάντια σε τυραννικά καθεστώτα απαγορεύονται επειδή οδηγούν σχεδόν πάντα στη διάψευση. Άρα, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να υπομείνουμε καρτερικά τη μοίρα που έχουν αποφασίσει για εμάς οι εκάστοτε ισχυροί.
Φαντάζομαι ότι ο κ. Κολόκας, ο οποίος αναφέρθηκε πολλάκις στην «κοινωνία των πολιτών» αναμένοντας τη στήριξή της, δεν συμμερίζεται την παραπάνω ανάγνωση. 
Ειδάλλως, θα παρέμενε στο κομματικό «μαντρί» και θα κατέβαινε στον εκλογικό στίβο με μία κομματική υποψηφιότητα.  
Αναρωτιέμαι ωστόσο πώς καταφέρνει και συμμαχεί με τον σήμερα ανεξάρτητο δημοτικό σύμβουλο κ. Κώστα Τσάγκα, ο οποίος όταν ήταν αντιδήμαρχος, το 2009 και το 2010, είχε φροντίσει πολλές φορές να εμποδίσει τις δραστηριότητες της Κίνησης Πολιτών για την αναβίωση της Όασης: είτε φράζοντας την πρόσβαση στο ερειπωμένο κτίριο είτε απομακρύνοντας τα τραπεζάκια και τις καρέκλες τις οποίες είχαν τοποθετήσει ιδίοις εξόδοις τα μέλη της πρωτοβουλίας για να ξαποσταίνουν οι περαστικοί.
Ε. δεν ήταν η καλύτερη συμπεριφορά προς τις πρωτοβουλίες των πολιτών.
Εκτός εάν την «κοινωνία των πολιτών» την θυμόμαστε μόνον όταν πλησιάζουν εκλογές…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου