Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

Οι άθλιοι εαυτούληδες μας


Εάν κατανοήσουμε την αθλιότητά μας, ίσως δημιουργήσουμε μία περισσότερο ανεκτή’


Αθλιότητες της εποχής μας. Πολλές. Από πού να ξεκινήσεις και πού να τελειώσεις. Πρώτα από όλα, η διάχυτη αίσθηση που αναδίδουν οι καθημερινές κουβέντες ότι την πολλαπλή επίθεση των αφεντικών στην κοινωνία θα την αντιμετωπίσει ο καθένας μόνος του. Μόνος του.
Όλοι και όλες το παθαίνουμε – ειδικά όταν εκεί, αργά το βράδυ, μέσα στη θλίψη, τον θυμό και την αβεβαιότητα, σκαλίζουμε όψεις του εαυτού μας.
Εκείνες τις στιγμές του ενοχικού συνδρόμου για το μίσος προς τους άλλους που μας γέμισαν οι απογοητεύσεις της ημέρας, ψάχνουμε κάπου να ακουμπήσουμε.
Κι αν η ζωή σε έχει φέρει μόνο, χωρίς ταίρι, η απόγνωση μεγαλώνει.
Όπως μεγαλώνει και αγάπη για τον εαυτό.
Την αγάπη αυτή, ας μπούμε στον κόπο να την εξηγήσουμε: μπορεί να σημαίνει ταυτόχρονα μίσος για τον Κόσμο.
Για τον άδικο Κόσμο. Για τους αδιάφορους, τους διεφθαρμένους, τους ‘καβατζωμένους’, τους ισχυρούς, τα καταναλωτικά ζώα που επαίρονται για τον πλούτο που τους χαρίζει πρόσκαιρη δύναμη και εξουσία.
Σε πολλούς επιτρέπει μάλιστα να αφηγούνται στιγμές ψευδούς ριζοσπαστικότητας: έχω κάνει, εγώ ξέρω, τι να μου πεις εμένα για τη ζωή και άλλα τέτοια που σε κάνουν να θλίβεσαι επειδή ο τύπος του εαυτούλη μετατρέπεται σε πειρασμό και για σένα, ειδικά όταν αντικρύζεις στιγμές από τη ζωή σου.
Και θυμάσαι τότε τις στιγμές που έκανες το ίδιο-καταλαβαίνεις την αλαζονεία που γκρέμισε την εικόνα του παντοδύναμου που είχες κατασκευάσει για τον εαυτό σου.
Αναλογίζεσαι τότε τον Σίσυφο που μοίρα του ήταν να ανεβάζει την πέτρα και όταν έφτανε στην κορυφή, να κατρακυλά πάλι.
Ρωτάς τότε εάν αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου;
Καταλαβαίνεις, ωστόσο, πως πίσω από τη θετική απάντηση η οποία σε βοηθά να ανακαλύψεις τα ανθρώπινα όρια, κρύβεται ένα βαθύτερο ερώτημα: ποιος καθορίζει τα όρια;
Αντιλαμβάνεσαι ότι κάποιες εξουσίες, η εξουσία των ισχυρών του πλούτου και ρυπαντών του πλανήτη, ευθύνονται για την διάχυτη αθλιότητα: για την καθημερινή αγωνία να βρεις κάμποσα ευρώ να πληρώσεις ένα νοίκι, για την διάχυτη μοναξιά που σε κυκλώνει μέσα στην ημέρα.
Καταλαβαίνεις ακόμη ότι αυτές οι εξουσίες χορεύουν συχνά τανγκό με τους εαυτούληδες μας που λέμε «μόνος μου θα τη βγάλω»: εκείνη που σε απέλυσε επειδή του ήσουν ‘περιττός’, εκείνον που σε έδιωξε επειδή έτυχες να κυνηγάς το όνειρό σου, εκείνη που πάτησε πάνω σου για να ανέλθει στην ιεραρχία, ενώ σου χτυπούσε φιλικά την πλάτη, εκείνον που σιώπησε επειδή είχε γυναίκα και παιδιά, ενώ εσύ ήσουν μόνος στον κόσμο και δεν είχες τίποτα να χάσεις, εκείνη που εκδικήθηκε την πρόσκαιρη ανημπόρια σου, εκείνον που σκέφτηκε να σε εξευτελίσει όχι επειδή διαφωνούσε, αλλά επειδή δεν άντεχε τη δική του ανεπάρκεια. 
Ουδείς αναμάρτητος. Έχεις υπάρξει, άλλωστε, θύτης και θύμα.
Εάν κατανοήσουμε την αθλιότητά μας, εάν κατανοήσουμε τον βαθύτερο φόβο μας, ίσως δημιουργήσουμε μία περισσότερο ανεκτή.

*Γιώργος Παπαχριστοδούλου 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου