Σάββατο, 18 Ιανουαρίου 2014

Διακηρύξεις πίστης στα αφεντικά

Η εικόνα της συμμαχίας μεταξύ ιδιοκτητών-εργαζομένων του τοπικού Τύπου που επιχειρείται να οικοδομηθεί δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στην πραγματικότητα
Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου


Οι διαψεύσεις για το μέλλον του έντυπου Τύπου έρχονται καθημερινές. Το πρωί, συζητούσαμε με σκεπτικισμό, στο καφέ με θέα στη λιτανεία, το πόσο ακόμη θα δυσκολέψει η κατάσταση τοπικά εάν ψηφιστεί η διάταξη Χατζηδάκη για κατάργηση της υποχρεωτικής, έντυπης δημοσίευσης προκηρύξεων και διακηρύξεων διαγωνισμών για έργα, προμήθειες του Δημοσίου (προηγήθηκε η κατάργηση της υποχρεωτικής δημοσίευσης των ισολογισμών των εταιρειών).
Όντως, τυχόν εφαρμογή της διάταξης Χατζηδάκη, πέρα από το δεδομένο πλήγμα στη δημόσια διαφάνεια (ελάχιστοι ισολογισμοί δημοσιεύτηκαν πέρυσι σε εφημερίδες με αποτέλεσμα το κοινό να μην γνωρίζει τι συμβαίνει με τα οικονομικά των εταιρειών), θα στερήσει έναν σημαντικό πόρο από τον τοπικό Τύπο.
Συγκεκριμένα, στα αφεντικά του τα οποία δεν διακρίνονται πάντοτε για την ευγένειά τους απέναντι στους εργαζόμενους τους - δεν αναφέρομαι μόνον στους δημοσιογράφους, αλλά και στο υπόλοιπο προσωπικό-τεχνικούς, τυπογράφους, διαφημιστές, διανομείς, τους οποίους και τις οποίες σκόπιμα πολλές φορές ξεχνά η δημοσιογραφική ελίτ (να γιατί θα ήταν αναγκαίο ένα συνδικάτο Τύπου κόντρα στην κυρίαρχη ελιτίστικη λογική).
Δυο τρία παραδείγματα για τα μαγαζιά του τοπικού Τύπου τα οποία αρέσκονται - όταν τα βολεύει- να υπερασπίζονται τη διαφάνεια και την τοπική πληροφόρηση (υπάρχουν ασφαλώς εξαιρέσεις): εφημερίδα απέλυσε, με συνοπτικές διαδικασίες, τον μόνο της ενεργό συντάκτη ύλης και τώρα, μέσω ίντερνετ την…σύνταξη έχει αναλάβει ο εκδότης. Άλλη εκδίωξε τον επί χρόνια δημοσιογράφό της αφού του έκανε τη ζωή κόλαση.
Εβδομαδιαίες εφημερίδες λειτουργούν με αφανείς δημοσιογράφους (π.χ. δημοσιογράφος εμφανίζεται ο εικονολήπτης ενός φιλικού μέσου).
Όλες τους λαμβάνουν χρήματα από τις δημοσιεύσεις του δημοσίου (όσα κι αν είναι). Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι χρειάζεται να καταργηθεί η υποχρεωτική δημοσίευση των διακηρύξεων, αλλά κάτι άλλο: οι εφημερίδες ανήκουν σε ιδιοκτήτες που φροντίζουν για το κέρδος, ωστόσο τις φτιάχνουν δημοσιογράφοι και τεχνικοί τους οποίους οι πρώτοι απαξιώνουν (ειδικά σήμερα που έχουν εισχωρήσει στη λογική ‘όλα τα κάνει το ίντερνετ΄), υπάρχει δηλαδή σχέση εξουσίας μεταξύ αφεντικών-εργαζομένων, η εικόνα της συμμαχίας μεταξύ ιδιοκτητών-εργαζομένων που επιχειρείται να οικοδομηθεί, δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στην πραγματικότητα.
Αναφέρομαι στην κοινή ανακοίνωση τεσσάρων Ενώσεων Ιδιοκτητών και πέντε Ενώσεων Συντακτών με την οποία εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους για τη διάταξη Χατζηδάκη.
Κι επειδή δεν ανήκω σε Ένωση Συντακτών, όπως η πλειοψηφία των ρεπόρτερ, για να μπορώ να γνωρίζω πώς προέκυψε η συνεύρεση, αντιλαμβάνομαι δύο πράγματα:
-ή η συνδικαλιστική γραφειοκρατία έχει απεμπολήσει κάθε έννοια διεκδίκησης (κοινώς, τα έχει κάνει πλακάκια με τους ιδιοκτήτες) στο πλαίσιο μίας αμοιβαίας επαρχιώτικης νοοτροπίας του τύπου «να κουτσοβγεί η ζωή, μην τσακωθούμε κιόλας»
-ή οι ενώσεις συντακτών δεν είχαν να πληρώσουν τα έξοδα δημοσίευσης μίας δικής τους ανακοίνωσης αφού τα αφεντικά τους στις εφημερίδες των οποίων θα δημοσιεύονταν, το πιθανότερο, τους έχουν για καιρό απλήρωτους.
Καταλαβαίνω βέβαια τις δυσκολίες επιβίωσης και το αίσθημα (επίπλαστης) συναδέλφωσης που μπορεί να δημιούργησε η οικονομική αφαίμαξη, ωστόσο, αναρωτιέμαι γιατί οι δημοσιογράφοι δεν έχουμε καταλάβει ακόμη για ποιους λόγους οι αναγνώστες, μας έχουν εδώ και καιρό γυρίσει την πλάτη…
Μας μπερδεύουν με τα αφεντικά.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου