Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Προτιμάμε κατ’ οίκον βομβαρδισμό

«Δεν δεχόμαστε διαφημιστικά» - Η αντίφαση των ενοίκων
Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου

«Δεν δεχόμαστε διαφημιστικά φυλλάδια». Οι ένοικοι της πολυκατοικίας αποφάσισαν…
Η επιγραφή σε κοιτά απειλητικά. Εσύ, με ένα μάτσο διαφημιστικά στο χέρι και το βάρος από το γεμάτο σακίδιο , φτάνεις με φούρια στην πολυκατοικία.
Εάν από μακριά δεις ότι είναι μεγάλη κοιτάζοντας βιαστικά τα κουδούνια, σου δημιουργούνται προσδοκίες: «Α, ωραία. Θα μοιράσω πάνω από είκοσι πόρτα πόρτα (door to door(. Ε, όλο και κάποιος θα ανταποκριθεί. Να πουν ότι κάνω καλά τη δουλειά μου».
Ξάφνου, αντικρίζεις ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο.
«Δεν δεχόμαστε διαφημιστικά φυλλάδια. Οι παραβάτες τιμωρούνται». Απαγορεύεται. Προς στιγμήν απογοητεύεσαι, ύστερα σκέφτεσαι ότι δεν χάθηκε κι ο κόσμος.
Άλλωστε, η επιχείρηση που διαφημίζεις δεν είναι δική σου να σκέφτεσαι εάν το μήνυμα έφτασε στον πελάτη – ειδικά εάν πρόκειται για κάποιο μεγάλο πολυκατάστημα, όπως τα σούπερ μάρκετ.
Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να φτάσει το μήνυμα. Τηλεόραση, ραδιόφωνο, ίντερνετ, εφημερίδα, στόμα με στόμα.
Για μια στιγμή: τι σημαίνει τότε δεν δεχόμαστε διαφημιστικά φυλλάδια;
Οι ένοικοι μάλλον εννοούν ότι αρνούνται τη ρύπανση που προκαλεί στην είσοδο της πολυκατοικίας μία στοίβα την οποία ποτέ κανείς δεν πετά.
Λογικό ακούγεται όταν ζεις σε μία πολυκατοικία 5, 10, 15, 20 διαμερισμάτων. Ποιος μπαίνει στον κόπο να μαζεύει σχεδόν κάθε ημέρα τα φυλλάδια του τάδε και του δείνα; Κι όμως, αυτή η βαρεμάρα φανερώνει ανυπαρξία συλλογικής ζωής.
Κλεισμένοι όλοι στα διαμερίσματα τους μοιράζονται το ασανσέρ, το φως, τη σκάλα, τα κοινόχρηστα, τη μιζέρια.
Θα μπορούσαν να μοιραστούν και την καθαριότητα (εδώ, να εξαιρέσουμε το σφουγγάρισμα το οποίο σε πολλές περιπτώσεις πηγαίνει εναλλάξ).
Πόσο μεγάλος κόπος είναι αν δεις μερικά φυλλάδια στην είσοδο κι αφού περάσει λίγος χρόνος και κανείς δεν τα πάρει, να τα μαζέψεις και να τα αφήσεις στον κάδο της ανακύκλωσης;
Υπάρχει και κάτι άλλο, σοβαρότερο.
Είναι η μεγάλη αντίφαση των ενοίκων που προειδοποιούν με ποινή τον διανομέα όταν φτάνει φουριόζος στην πόρτα: η διαφήμιση, αυτή η χιονοστιβάδα ψεμάτων και ψευδαισθήσεων, αυτός ο γιγαντιαίος μηχανισμός που σκοπεύει συνήθως να αυξήσει τα κέρδη μίας επιχείρησης, βρίσκεται μέσα στα σπίτια τους (ας μην μιλήσουμε για τη συνείδηση τους). Στην TV, το ράδιο, το έντυπο.
Τους βομβαρδίζει καθημερινά. Τους πείθει να αγοράσουν εκείνο ή το άλλο προϊόν. Κι εκείνοι αντί να της ασκήσουν κριτική, αντί να μπουν στον κόπο να αναρωτηθούν τι χρειάζεται να αγοράσουν και τι όχι, κλείνουν την πόρτα στον νεαρό και τη νεαρή που ψευτοσυντηρείται μοιράζοντας φυλλάδια.
Δεν λένε όλες οι διαφημίσεις ψέματα. Ούτε όλες προσβάλλουν τον καταναλωτή. Αλλά, όπως γράφει ο Μανώλης Ανδριωτάκης στο βιβλίο του «Η πέμπτη εξουσία» (Νεφέλη, 2005), η διαφήµιση, µια σύγχρονη εξουσία, πρέπει να ελεγχθεί απ’ τους πολίτες, όπως ελέγχονται οι πάντες. Όσο την αφήνουµε ανεξέλεγκτη τόσο πιο εξουσιαστική και αδιάφορη προς την κοινωνία θα γίνεται, συμπληρώνει. Και μία κοινωνία αδιάφορη, θα καταπιεί ό,τι της σερβίρουν- είτε στην πόρτα είτε στην οθόνη. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου