Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Ο Σωτηρακόπουλος και το νόημα της μπάλας

Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου, gpap21@yahoo.gr

Αμέσως μόλις τελείωσε ο αγώνας της Εθνικής ποδοσφαιρου στο Βουκουρέστι ξεκίνησαν οι υπερβολές. Για «άθλο» μίλησε το Mega, για την Ελλαδίτσα που κατάφερε ανέφερε ένας παλαίμαχος των μικροφώνων, ο Μιλτιάδης Παναγιωτόπουλος, στο Μακεδονία TV.
Όπως καταλαβαίνετε, το κυρίαρχο μοτίβο της εγχώριας αθλητικογραφίας δεν αλλάζει – το αυτονόητο γίνεται άθλος, ελληνική ψυχή, παλικαριά και άλλα τέτοια ηρωικά και ανόητα εθνοπατριωτικά με τα οποία έχουμε μεγαλώσει. Όχι μόνον στον αθλητισμό, αλλά κυρίως ως κοινωνία.
Με την εικόνα της «Ψωροκώσταινας» που όταν τα καταφέρνει , όλα αποδίδονται στο «ελληνικό φιλότιμο» κι όταν αποτυχαίνει, τις φταίνε οι άλλοι.
Ποτέ εμείς, αφού οι «κακοί» ξένοι (οι μεγάλες δυνάμεις στην πολιτική, ο διαιτητής στη μπάλα) έβαλαν το χεράκι τους. Αν το σκεφτούμε βέβαια καλά, όντως πρόκειται περί άθλου. Αφού είμασταν…άθλιοι στα προκριματικά του Μουντιάλ.
Με τον Σάντος να παίζει για το μηδέν και τους παίκτες να πειθαρχούν διαρκώς στη γραμμή του προπονητή και την μιζέρια του να πάρω το αποτέλεσμα, έστω και με μισό μηδέν. Για αυτό μας βγήκε η ψυχή να νικήσουμε, τον Σεπτέμβρη, το Λιχτενστάιν, για αυτό είμασταν δυσκοίλιοι στα εντός έδρας με ομάδες κατά τεκμήριο για δύο και τρία γκολ από το πρώτο ημίχρονο. 
Είναι κι αυτή η αύρα που κουβαλά η Εθνική ειδικά μετά το φωτεινό πέρασμα του ορθολογιστή και τυχερού Ρεχάγκελ. Άμυνα, άμυνα, τσούκου, τσούκου όσο μπορούμε κι μπροστά, όλο και κάτι θα βρεθεί. Κομμενη και ραμμενη στον Σαντος που δεν ρισκαρει σχεδον ποτε. 
Κουράζονται κι άλλοι, από δω από ’κει, καμιά καραμπόλα, και έρχεται το γκολ.
Η Εθνική είναι επιτομή του ψευδεπίγραφου ορθολογισμού της οικονομικής αποτελεσματικότητας.
Και μπορεί ο Σωτηρακόπουλος, για να δώσει κουράγιο και να κρύψει τα προβλήματα δημιουργικότητας να επαναλάμβανε μονότονα σε κάθε μετάδοση «σημασία έχει το σκορ, κανείς δεν θυμάται την εμφάνιση», ωστόσο, κι ο ίδιος ξέρει, ως βαθύς γνώστης της ιστορίας της μπάλας, ότι το συλλογικό υποσυνείδητο καταγράφει την ομορφιά και τη δημιουργικότητα. 
Θυμάται την «αράντσιπατ» του Φερεντς και όχι τα ντοπαρισμένα «πάντσερ» από το Μουντιάλ του 1954, την Γκλάντμπαχ κι όχι την Ίντερ, τον Δεληκάρη, τον Χατζηπαναγή, τον Γιόχαν και την αλητοπαρέα του απο το ’74, την ΑΕΚ της ομορφιάς των 70’s, τον Σόκρατες, τον Μαραντόνα, τον Ντέμη και τον φανταιζί μπαλαδόρο της επαρχιακής αλάνας.
Θυμάμαι εκείνες τις στιγμές που πήγαν το νόημα της μπάλας παραπέρα, ακόμη κι αν δεν ήταν τυπικα αποτελεσματικές, ακόμη κι αν οι άλλοι σήκωσαν στα χέρια τα τροπαια. 

Αν το νόημα της μπάλας και του Κόσμου είναι η ομορφιά βέβαια…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου