Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το τραύμα της απόλυσης

Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου, gpap21@yahoo.gr

Η απόλυση είναι ένα βαθύ τραύμα. Ενίοτε μετατρέπεται σε παράσημο. Του κοινωνικού πολέμου. Δυναμώνει τον εαυτό επειδή – ανάμεσα στα άλλα και ειδικά σε μία ετερόνομη κοινωνία- τον ξεχωρίζει. Του δίνει , μία επιπλέον, ταυτότητα. Ο απολυμένος.

«Εγώ, που απολύθηκα». Άρα, γνωρίζω. «Το έχω περάσει». Ο αδιέξοδος κύκλος της μισθωτής εργασίας (πάντα θα υπάρχουν αφεντικά και πάντα δούλοι σε αυτό το σχήμα) είναι να συνηθίσεις την ιδέα της απόλυσης. Όταν περνάς τα όρια ή όταν, απλούστερα, περισσεύεις. Η αίσθηση του αναλώσιμου εδώ γίνεται συστατικό του εαυτού. Στα 32 μου, με έχουν απολύσει τρεις φορές. Τις δύο το περίμενα, στην άλλη, λίγο πολύ, το επιδίωξα. Επειδή πέρασα κάποια όρια. Επειδή η μισθωτή εργασία περιέχει μέσα της τον εξαναγκασμό. Μαζί με την αρπαγή του μόχθου. Επειδή – είναι και θέμα μνήμης-απέλυσαν τον πατέρα μου. Το 1991. Στα 48 του. Επειδή μεγάλωσα με την εντύπωση ότι «έτσι γίνεται». Εμείς (οι «από κάτω» κατάλαβα αργότερα) εργαζόμαστε και μας απολύουν. Κι άντε πάλι από την αρχή. 
Με την τυραννία της ιδέας ότι το παιχνίδι είναι πάντοτε ανάμεσα στην (πάντοτε «αθώα») εργατιά και τα αφεντικά, παιχνίδι το οποίο είτε θα διαμεσολαβείται από το συνδικάτο, το κόμμα, τους ειδικούς, μέχρι να έρθει, εξ ουρανού, εκ κόμματος, η στιγμή της απελευθέρωσης. (Ξέρετε, το «είναι» της εργατικής τάξης που, όπως κατηγορηματικά γράφει ο Καστοριάδης, βρίσκεται μόνον στο κεφάλι του Κάρολου).
Μπορεί η απόλυση να γίνει πολιτικό σύνθημα; Ναι. Το ζούμε δραματικά αυτές τις ημέρες. Σήμερα το μεσημέρι, προέβαλε φαρδιά πλατιά , σαν καρικατούρα πολιτικής, πάνω από τον άγνωστο στρατιώτη. Ως προτροπή προς το πλήθος.
Από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος που θεωρεί ότι «πιάνει τον σφυγμό του λαού» αρκεί να υιοθετήσει μία εκσυγχρονισμένη και εύπεπτη εκδοχή της κλασικής μαρξιστικής ανάλυσης περί αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας ως κεντρικού πυρήνα ανάλυσης της εξουσιαστικής σχέσης.
«Απολύστε τον Σαμαρά» γράφει η αφίσα του ΣΕΚ που φιγουράρει μέρες τώρα στην ΕΡΑ. Λες και εάν η κομματική-επιχειρηματική ολιγαρχία κήρυσσε επισήμως τον πόλεμο στην κοινωνία, θα έβγαινε κανείς να ανταπαντήσει στα σοβαρά «βομβαρδίστε το Μαξίμου». «Να τους απολύσουμε πριν μας απολύσουν», λένε συχνά άνθρωποι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης, ο Τσίπρας, δεν καταλαβαίνουν από απολύσεις. Όχι, επειδή δεν «δούλεψαν» ποτέ. Εργάζονται-σήμερα, ως επαγγελματίες της πολιτικής. Γνωρίζουν ασφαλώς ότι απόλυση για όσους συμμετέχουν στο παιχνίδι της αντιπροσώπευσης σημαίνει απλώς αλλαγή προσώπων (είτε προς το καλύτερο είτε προς το καλύτερο για εμάς) , αλλά όχι του μηχανισμού και του πολιτεύματος.
Ένας άλλος Αντώνης, ένας άλλος Αλέξης, θα υψωθούν πάνω από τον «εργοδότη» που αποκαλείται λαός, έθνος, κοινωνία (όπως επιθυμείτε) ζητώντάς του δουλειά. Με απεριόριστη εξουσία. Στο όνομα του λαού. Ο οποίος, πάντοτε στη γωνία, θα ζει με την ψευδαίσθηση ότι αυτός διορίζει και κάνει κουμάντο.
Όπως ο υφιστάμενος στις έξυπνες εταιρείες της δημιουργικής ψευδο-ελευθερίας, ο οποίος νομίζει ότι εκείνος αποφασίζει για το προϊόν παραμερίζοντας το καταλυτικό γεγονός ότι τον μόχθό του τον καρπώνεται το αφεντικό ή ο διευθυντής.

Εάν βλέπουμε τον λαό ως εργοδότη, ενδεχομένως η μόνη του ικανότητα είναι να εκχωρεί εργασία μέσω της ψήφου. Κάθε τέσσερα χρόνια (ή και λιγότερο). Τυράννους - αντιπροσώπους. Χωρίς τη δυνατότητα να ανακαλέσει, να ελέγξει, να συμμετέχει. Ο λαός ας πάψει να δίνει…δουλειά. Ας αναλάβει εκείνος. Αφήνοντας τα τραύματά του στο σεντούκι της μνήμης. Ώστε, να ξεπεράσει αυτή την κληρονομημένη σχέση. Δούλου-αφέντη. Θα αρέσει και στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό, φανταζόμαστε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου