Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Θέλουν να υποβαθμίσουν το διαπολιτισμικό σχολείο στο Κάστρο Ιωαννίνων!

Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου [gpap21@yahoo.gr]

Η αυλή του σχολείου βρίσκεται στο Σουφαρί Σεράι, όπου στεγάζεται το Ιστορικό Αρχείο-Μουσείο Ηπείρου
Με ουσιαστικό κλείσιμο κινδυνεύει το 9ο Διαπολιτισμικό Δημοτικό Σχολείο στο Κάστρο Ιωαννίνων εξαιτίας των …μαθηματικών μοντέλων του υπουργείου Παιδείας. Από την πλευρά της η Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης Ηπείρου, κ. Χουλιάρα διαβεβαιώνει ότι το σχολείο δεν θα υποβαθμιστεί.

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Η ανάθεση ηττήθηκε. Οι καθηγητές;



Τρίτη, 14 Μαίου 2013. Λίγο πριν τη συνέλευση της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, στα Λιθαρίτσια

Κάποιες σκέψεις για την «απεργία» των καθηγητών
Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου, 
gpap21@yahoo.gr



Πέμπτη βράδυ, 16/5 στα Λιθαρίτσια, σε μία κατάμεστη αίθουσα, με διάχυτη την αίσθηση της ήττας από την απόφαση της ΟΛΜΕ να μην κατέβει σε απεργία, η εικόνα, στη γενική συνέλευση της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, θύμιζε αρκετά από τις συνελεύσεις των «Αγανακτισμένων» στις οργισμένες πλατείες του καλοκαιριού του 2011: αφενός πολλές παρεμβάσεις από ανθρώπους που δεν συνηθίζουν να μιλούν αφού ως σήμερα το έπρατταν οι αντιπρόσωποι τους , αφετέρου πολλοί «συνδικαλισμένοι» (sic) και κομματικά ενταγμένοι, είτε καθηγητές είτε αλληλέγγυοι, έτοιμοι να ποδηγετήσουν, λενινιστικό τω τρόπω, το ακροατήριο (προ θεού, όχι όλοι!). Οι λύκοι μες στα πρόβατα, λοιπόν.
Κι όταν έχεις διαπαιδαγωγηθεί στην αντιπροσώπευση, την ανάθεση, τον ατομισμό, το κυνήγι της καριέρας και το ωχ αδελφέ, μοιραία, έρχεται το αποτέλεσμα των ξημερωμάτων της Πέμπτης 16/5/2013, αυτό που οι άνθρωποι της αυτοαποκαλούμενης ριζοσπαστικής αριστεράς, μονομερώς, ερμηνεύουν ως «προδοσία» ή Βάρκιζα (πχ. ο συμπολίτης Δημ. Αργυρός μιλά για «μια νέα Βάρκιζα μιας αιώνιας τζανετακικής αριστεράς»). Κι όμως: σε προδίδει εκείνος από τον οποίο έχεις να περιμένεις κάτι.
Δεν έχουν πέσει οι μάσκες εδώ και χρόνια; Τι να περιμένει κανείς από την εταιρεία που ονομάζεται ΚΚΕ (κόμμα αφ΄ εαυτού και δι΄ εαυτού, μηχανισμό από τον οποίο τρώει κόσμος ψωμί), την ΑΔΕΔΥ, τη ΓΣΕΕ, την ΟΛΜΕ;
Κι επιπλέον: Τι να περιμένει κανείς από τον συνδικαλισμό, ειδικά όταν αυτός είναι αφιερωμένος στην συντεχνιακή υπεράσπιση των κεκτημένων που κερδήθηκαν με αιματηρούς εργατικούς αγώνες ναι, ωστόσο, πάντοτε, όσο υπάρχει Κράτος, θα έχει το μονοπώλιο της άσκησης βίας ώστε να τα πάρει πίσω;
Όπως στις πλατείες, έτσι και αυτές τις ημέρες, πολλοί συμπολίτες και φίλοι υπεράσπιζαν, άθελά τους, ένα αδειανό πουκάμισο, το φάντασμα του συνδικαλισμού, που παραμένει εγκλωβισμένος στην αντίθεση κεφάλαιο-εργασία, εγκλωβισμένος στην ανάγκη να υπάρχει Κράτος ως εγγυητής του παιχνιδιού ανάμεσα στην Κοινωνία και την Αγορά.
Αναρωτιόμουν καθώς άκουγα τις τοποθετήσεις και τα σχόλια στα πηγαδάκια, για τη δική μας ΕΛΜΕ, το δικό μας σύλλογο δασκάλων, τι έκαναν τόσο καιρό για την ενίσχυση της κοινωνικής αλληλεγγύης, για την παιδαγωγική ελευθερία, τα περιβαλλοντικά θέματα, την προστασία του νερού και της λίμνης από τα αρπαχτικά των εταιρειών, την ιστορική μνήμη, την αντίσταση στον εκφασισμό της κοινωνίας και τη διείσδυση της μισαλλοδοξίας μέσα στα σχολεία. Αλλιώς: με τι θέματα που απασχολούν την Κοινωνία ασχολήθηκαν ώστε να έχουν αποκτήσει και συμμαχίες πέρα από τους τέσσερις τοίχους του σχολείου;
Μου ’ρχοταν στο μυαλό η εμφανής φτώχεια των φοιτητικών συνελεύσεων όπου οι παρατάξεις, καρικατούρες του κοινοβουλευτικού θεάτρου, προτιμούσαν να ασχοληθούν με το εισιτήριο, τις εστίες, τον πόλεμο στον Κόλπο και το Ιράκ, αλλά ΠΟΤΕ με το περιεχόμενο της γνώσης, την καθοδήγηση της έρευνας από εταιρείες ή με θέματα όπως ο δημόσιος χώρος, τα μεταλλαγμένα, η δημόσια υγεία, τα ποτάμια.
Οι προβληματισμοί αυτοί απηχούν ασφαλώς έναν, όχι αδικαιολόγητο, θυμό για την σιωπή της διανόησης, οργανικό κομμάτι της οποίας είναι οι εκπαιδευτικοί και οι φοιτητές. Το σπάσιμο αυτής της εκκωφαντικής σιωπής τόσων χρόνων ήταν εκείνο που γέμισε με ελπίδες τα υπόλοιπα ταπεινωμένα κομμάτια της κοινωνίας, που, μετά από τόσους εξευτελισμούς, αναθάρρησαν λιγάκι, μήπως και οι δάσκαλοι βγουν μπροστά, να αλλάξει κάτι. Κι εδώ υφέρπει μία λογική ανάθεσης από πλευράς των υπολοίπων, λογική η οποία χρειάζεται χρόνο να ανατραπεί (στην καλλιέργεια αυτού του «εμείς» συμβάλλουν οι μαζικές συνελεύσεις – να, κάτι θετικό των ημερών).
Δεν συνέβη για όλα τα παραπάνω και για έναν επιπλέον λόγο: Έχει περάσει, ανεπιστρεπτί, η εποχή των ηρώων και των μαρτύρων. Έχει περάσει η εποχή της Επανάστασης με την έννοια της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων από μία πεφωτισμένη πρωτοπορία (που συνήθως κάνει πραξικόπημα), με την έννοια της ιδεολογικής πανούκλας.
Μα θα πει κανείς: δεν έγιναν τόσες εξεγέρσεις, με μία αποκοτιά, κόντρα στις συνθήκες που το κόμμα δεν τις έκρινε ώριμες και με τους ανθρώπους των γραμμάτων μπροστάρηδες;
Συνέβησαν.
Ωστόσο, σήμερα, με την όλο και μεγαλύτερη διάχυση της γνώσης, οι εκπαιδευτικοί είναι ένα κομμάτι, αλλά ΟΧΙ το μοναδικό, το οποίο ζυμώνει τις ριζοσπαστικές ιδέες, τις ιδέες της αμφισβήτησης.
Κι εδώ αξίζει να αναρωτηθούμε για τους τόπους, τα σημεία στα οποία ριζώνουν και αναπτύσσονται οι ιδέες της αμφισβήτησης, σε μία εποχή στην οποία η τηλεόραση (και τα μίντια γενικότερα) έχουν αναλάβει κυριαρχικά να παρέχουν το μορφωτικό κεφάλαιο στη νεολαία, κανοναρχώντας την κοινωνική συνείδηση.
Ιδού, μερικοί τόποι: καταλήψεις, κοινωνικοί χώροι, ίντερνετ, διαδικτυακά φόρουμ, κινήσεις πολιτών, βιβλιοθήκες, συγκεντρώσεις. Τόποι που, εν δυνάμει, λειτουργούν ως πεδία μάθησης και ελεύθερης αναζήτησης της γνώσης, ως σχολεία ανοιχτά στην κοινωνία, ανοιχτό στον καθένα και την καθεμιά, τόποι που ψηλαφούν μία αντι-ιεραρχική παιδεία, με ισοτιμία διδάσκοντα-διδασκόμενου.
Ο δάσκαλος δηλαδή ως διανοούμενος του παλιού καιρού έχει χάσει την αίγλη του, ή αλλιώς, έχει υποχωρήσει στην κοινωνική συνείδηση ως το πρόσωπο εκείνο που συμπυκνώνει αποκλειστικά τη σημασία της μεταβίβασης της γνώσης στη νέα γενιά (εδώ, της κυρίαρχης γνώσης).
Η μη απεργία ήταν προδιαγεγραμμένη ως έναν βαθμό, έστω κι αν η κυβέρνηση έπαιζε με τη φωτιά (για αυτό και η προληπτική επιστράτευση επειδή το μόνο στοιχείο στοίχισης με την εξουσία σήμερα είναι ο φόβος και η ασφάλεια).
Ο δημόσιος χώρος που δημιουργήθηκε την περασμένη εβδομάδα, οι τάσεις αμφισβήτησης που εκδηλώθηκαν, το ξεγύμνωμα της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας , η εμπειρία όσων συμμετείχαν, είναι πολύτιμη παρακαταθήκη. Παρακαταθήκη, εάν καταλάβουμε τι ηττήθηκε πραγματικά. Κι αυτό ήταν κυρίως η συνδικαλιστική έκφραση των εκπαιδευτικών. Όχι, η δυνατότητα για άμεση δημοκρατία και αμφισβήτηση στην παιδεία…


Γιάννενα, Μάιος 2013