Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Η Claudia και τα «αδειανά μας πουκάμισα»



«Όποιος δεν αγαπά τη ζωή δεν αγαπά το θάνατο. Τη φυσική εξέλιξη. Τότε, παραμένει δέσμιος της μεταφυσικής». Το λέει ένας εαυτός που αγαπά τον Καμύ με ριζοσπαστική σκέψη και το καζαντζακικό (γραμμένο στον τάφο του στον κούλε του Ηρακλείου): «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα. Είμαι λεύτερος».

Η αντίληψη που έχουμε για τη ζωή και το θάνατο είναι μία όψη της σημερινής, πολύπλευρης κρίσης, η οποία – μη γελιόμαστε - δεν είναι αποκλειστικά οικονομική.
Είναι κάτι περισσότερο, παρότι οι ιέρακες της αγοράς και οι λάτρεις του κακοχωνεμένου μαρξισμού, θα ήθελαν το αντίθετο. Αφορά κάτι που θα ονομάζαμε συλλογική ψυχή, συλλογικό υποσυνείδητο. Τόσα χρόνια μαθημένοι να τα κάνουμε όλα μόνοι μας (επειδή έχουμε και μία καριέρα σε βάρος των άλλων να υπερασπίσουμε), τώρα πάθαμε σοκ που ο κόσμος- όπως τον μας δίδαξαν- δεν θα είναι έτσι.
Γάμος, καριέρα, παιδιά, εξοχικό, πιστωτικές, μπάλα, κοσμήματα, καμιά βραδινή αρπαχτή, Ανάσταση στο χωριό με τα καλά και φανταχτερά μας, διακοπές στην παραλία με όλα τα συμπράγκαλα του σπιτιού μας (και με το ουίσκι σε γυάλινο ποτήρι).
Τύπος και υπογραμμός στην κοινωνική μας συμπεριφορά, αλλά τύραννοι με τους συναδέλφους, περιπαικτικοί με τους αδύνατους, διαφορετικοί από τους ονειροπόλους - loozers που πάλευαν για ένα πουκάσιμο αδειανό (την Ιδεολογίας τους που τους τράβαγε από το μανίκι), έξυπνοι, δήθεν διαβασμένοι. Νεοέλληνες νεόπλουτοι δηλαδή. Κι από πάνω το αίσθημα του περιούσιου λαού που τον κατατρέχουν όλα τα δεινά του κόσμου, αλλά αυτός έχει DNA και αντέχει. Δεν βαριέσαι αδελφέ, εμείς να είμαστε καλά. Ό,τι φάμε και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας, που λέει και η παροιμία.
Είναι μία όψη του συλλογικού μας δράματος αυτή. Όλοι την καταλαβαίνουμε.
Τώρα, που απομείναμε μόνοι κι έρημοι: χωρίς Κόμμα, χωρίς Κράτος, Χωρίς Εταιρεία, χωρίς Κονέ, χωρίς Φίλους, χωρίς Ψυχή, χωρίς ούτε ένα δράμι ανθρωπιάς αφού την είχαμε παίζει στο καζίνο της καριέρας. Δεν είναι η μόνη όψη. Ευτυχώς. Είναι η χώρα των ανθρώπων που σκέφτονται και πράττουν ως πολίτες. Η χώρα εκείνων που δεν πιστεύουν στη μεταφυσική και τα κίβδηλα λόγια της «Εκκλησίας ΑΕ». Εκείνων που καταλαβαίνουν πως πίσω από τις περίφημες κουκούλες των Εξαρχείων κρύβεται ένας κόσμος γεμάτος με λουλούδια που θέλουν να ανθίσουν. Εκείνων που καταλαβαίνουν πως το νερό, τα φυλλώματα, ο αέρας ανήκουν σε όλους - δεν πωλούνται. Εκείνων που δεν παρασύρονται από το τυφλό μίσος για τον «άλλο» και διαφορετικό. Εκείνων που θα συμβιβαστούν πέντε φορές, αλλά θα πουν κι ένα όχι.
Ο ένας κόσμος πάντως εφάπτεται στον άλλο- για να μην παρεξηγηθούμε. Το θέμα είναι ποιοι καταλαβαίνουν αυτό που είπε χτες η Κλαούντια Καρντινάλε: ««Ηρεμείς μόνον όταν ακολουθείς την ηλικία σου»!


*Η ιταλίδα ηθοποιός, Κλαούντια Καρντινάλε, 70 ετών σήμερα, παίζει την ταινία «O Gebo E A Sombra», που προβλήθηκε φέτος εκτός συναγωνισμού στο 69ο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας. Η δήλωση αλιεύτηκε από το Βήμα (ρεπορτάζ: Γιάννης Ζουμπουλάκης).

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου