Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Οι καταφερτζήδες και το πλατύ αίσθημα αδικαίωτης δικαιοσύνης

Η κυνική γλώσσα της περίφημης “νέας οικονομίας” μας επισκέφτηκε, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, την εποχή του περιλάλητου εκσυγχρονισμού και της χρηματιστηριακής φούσκας, τότε που ο εγχώριος σοσιαλισμός χτυπούσε στο ρυθμό των limit up και down.

Τότε η εργασία έγινε απασχόληση. Κι ακολούθως γεμίσαμε καταρτίσεις, προσόντα και δεξιότητες. Όλα στο βωμό μίας αγοράς εργασίας – ζούγκλα που απαξιώνει γρήγορα τα πάντα: ανθρώπους, χρόνο, προσωπικότητες, συλλογικότητες. Για να γίνει ο άνθρωπος κάτι σαν tabula rasa (άγραφος πίνακας) πάνω στον οποίο οι ισχυροί θα σβήνουν και θα γράφουν όποτε θέλουν, ό,τι θέλουν. Για να μπορούν να τον πετούν στο περιθώριο επειδή δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα. Οι όροι επιστρέφουν με την κάθε ευκαιρία. Πχ. “Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού”. Λες και πρόκειται για ποσοστό του ΑΕΠ και όχι ανθρώπους. Με ψυχή, ιδρώτα, αισθήματα, πόνο και χαρά.
Για να μπορούν να εκβιάζουν οι μηχανισμοί, οι καταφερτζήδες, αυτοί που ξέρουν τα κόλπα, που έχουν φίλο τον τάδε υπουργό, βουλευτή, κομματάρχη, δήμαρχο και νομαρχίσκο.
Κυνικοί και απάνθρωποι μαζί. Και την ίδια ώρα οι δεκάρικοι περί ανταγωνιστικότητας που η χώρα δεν έχει, περί χρέους όλων των Ελλήνων επειδή “τα φάγαμε όλοι μαζί” (τι ωραίο να εξισώνεις θύτες και θύματα για να αποκαθαρθεί το πολιτικό σύστημα και να ξεχαστούν οι ευθύνες του).
Τα ίδια πρόσωπα πάνω κάτω κυριάρχησαν στην πρόσφατη τηλεοπτική προεκλογική αντιπαράθεση.
Αθροίζοντας τα αποτελέσματα της κάλπης το συμπέρασμα είναι πως η αυθαιρεσία, το καταφερτζήδικο, τα αετονύχικο δικαιώθηκαν.
Δικαιώθηκαν είτε επειδή αποτελούν κοινωνική συμπεριφορά πολλών είτε επειδή κυριάρχησε ο φόβος.
Το πλατύ αίτημα για δικαιοσύνη που κατακλύζει πολλούς συμπολίτες, ίσως αποδειχτεί πιο δυνατό. Άγραφος κανόνας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου