Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Ρίχτο Ηλία. Ρίχτο!


Το σάουντρακ των εκλογών 

Έχουν σάουντρακ αυτές οι εκλογές; Παλιότερα, οι πλατείες αλάλαζαν υπό τους ήχους των Κάρμινα Μπουράνα, ύστερα προσγειώθηκαν στις συνθέσεις του Σταμάτη (του Σπανουδάκη ντε, όχι του Κόκκοτα), απολαύσαμε, το 2000, τα εξιτπολιτικά (sic) πανηγύρια της Βίκυ Μοσχολιού έξω από τη Ρηγίλλης, μας κάθισε στο στομάχι η μαλακία του Παπαϊωάννου στους Ολυμπιακούς, αντέξαμε τα σκυλοτράγουδα με τα σουβλάκια του Κωστάκη και τις άνοστες άριες του Γιωργάκη. Κι ύστερα; Τώρα;
Είναι ο αχός του μεταμοντέρνου πλήθους που αντηχεί στον πάτο της κάλπης. Μιας κάλπης σαν πικρό ποτήρι για τους περισσότερους. Το απελθέτω αυτή τη φορά δεν θα το πουν. Μετά λόγου γνώσεως. Για να στρέψουν τα όπλα του αντιπάλου εναντίον του. Κι ύστερα, θα γυρίσουν στη γειτονιά με μία χούφτα όνειρα στην τσέπη. Για να τα μοιραστούν.
Ο ιδρώτας όταν σου κρατώ το χέρι, οι διεσταλμένες κόρες των ματιών, η αδρεναλίνη όταν περπατάς τους δρόμους της ελευθερίας, ο πυρετός στην πορεία, το δροσερό αεράκι που στρέφει το δακρυγόνο στην αντίθετη πλευρά, εκείνη η μουσική που ερχόταν από την άλλη πλευρά στο κάμπινγκ στον Αχελώο, τα μαλλιά του Πάνου σε εκείνη την ανηφόρα, ο ήχος από τα δεκάδες μπουκάλια μπύρας που άνοιξε ο Ναπολέων στην πλατεία, ο Τσιτσάνης στην πλατεία, εκείνο το μικροφώνισμα όταν ανέβηκε η Μαρία να πει-δειλά, δειλά- μια κουβέντα, ο Βάρναλης που μας άφησε δακρυσμένους κάτω από το φεγγάρι του Ιούνη, τα θραύσματα από τη μολότωφ του θοδωράκη, το ουρλιαχτό εκείνη τη βραδιά όταν στον ακάλυπτο όλοι σιωπούσαν, η σιωπή που απλώθηκε σαν πάχνη στο ξύλινο πάτωμα στο Nosotros, η ματιά του Νίκου που σε χάιδεψε στην πλάτη, το μοιρολόι εκείνο το ηπειρώτικο σαν βέλος κατάστηθα στην τσιμεντένια θλίψη.
Μανού Τσάου και Κένυ Αρκάνα, Σπύρος Γραμμένος και Μήτσος Πουλικάκος, πολλά κλικ και follow, πανκ on the road ανάμιχτο με Smoke on the water, fire on the sky, βραχνιασμένα ερτζιανά και Έιμι Γουάινχάουζ. Δεν έχουνε επίσημο σάουντρακ αυτές οι εκλογές. Μονάχα έναν ψίθυρο που γίνεται φωνή- First we take Manhattan, Berlin, Athens. Ευτυχώς. 
Αλλιώς θα ακούγαμε ξανά την σκουριασμένη κασέτα του Μίκη ή τα ψευτομάγκικα στο σκυλάδικο της βου εθνικής. Όσο για τους ύμνους του Χριστόδουλου που μας πλασάρει ο Αντώνης, τους ψάλαμε καλλίφωνα. Στο κατηχητικό. Και ούτε εμβατήρια από τους γορίλες θέλουμε πια.
Ρίχτο Ηλία. Ρίχτο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου