Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Βαβέλ, ολοκληρωτισμός και κοινωνική βιοποικιλότητα


Το καλό με τις εκλογές είναι πως στη Νέα Δημοκρατία (και το ΠΑΣΟΚ, αλλά λιγότερο πια) είναι κάνουν μικρά μαθήματα γεωγραφίας της αριστεράς (και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος κατάφερε να καθιερώσει στην πολιτική συζήτηση τη λέξη συνιστώσα).
Δεν είναι πλάκα (έστω κι αν κακογραμμένα, ευφάνταστα σενάρια έχουμε κατά καιρούς διαβάσει στην εφημεριδογραφία με αφορμή την ένοπλη πάλη στην Ελλάδα)- αποτελεί την τρέχουσα πραγματικότητα των τηλεοπτικών συζητήσεων σε ό,τι αφορά την εκλογική μάχη της 17ης Ιουνίου (ο χρόνος και ο Κόσμος ευτυχώς δεν σταματούν εκεί βέβαια- γυρίζουν).
Μαθαίνουμε τι λέει κάθε συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ για το ευρώ και την ΕΕ., σε αφηρημένες διατυπώσεις πάντα-επειδή αυτό απαιτεί η τηλεοπτική “δημοκρατία” που μισεί την αναλυτική σκέψη,
Σε λίγο, όπως πάει το πράγμα, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης θα μας κάνει μαθήματα για τις άπειρες διασπάσεις και παραφυάδες της αριστεράς στην Ελλάδα (θυμάται κανείς το ΕΚΚΕ το οποίο μάλιστα τροφοδότησε με κάμποσους διανοούμενους, οργανικούς και λειτουργικούς, το μεταπολιτευτικό πολιτικό στάτους;).
Η αναφορά στη λεπτομέρεια κουράζει, αλλά, όπως καταλαβαίνουμε, στόχος είναι να δειχτεί πως επικρατεί μία εικόνα Βαβέλ στην νεοελληνική αριστερά και κατ΄ επέκταση στους πολίτες που αντιδρούν στα μνημόνια κι ευρύτερα την ασυδοσία του τραπεζικού συστήματος,. Για αντίστοιχη “αδυναμία” μέμφονταν άλλωστε τις πλατείες της οργής και της άμεσης δημοκρατίας πέρυσι- αφού ο όχλος είναι καλός μόνον όταν υπακούει και χειροκροτεί.
“Δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Πώς θα κυβερνήσουν τη χώρα;”, είναι το συμπέρασμα που φιλοτεχνεί αυτή η τακτική.
Άρα: Ψηφίζω τον έναν. Τον ηγέτη. Τον ισχυρό. Τον καπετάνιο που θα μας βγάλει από τη φουρτούνα (εμφανής εδώ η περιγραφή των πολιτών ως προβάτων τα οποία, όπως στη θρησκευτική παράδοση, θα τα οδηγήσει ο βοσκός- αυτός που ξέρει, ο ειδικός, ο ιερέας, ο οικονομολόγος σήμερα).
Το τι λένε οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του αντιεξουσιαστικού ρεύματος, πρώτιστα αφορά τους ίδιους. 
Εμάς μας νοιάζει τι λέει η κοινωνία- πώς σκέφτεται, πώς πράττει, με ποιους θεσμούς ασκεί εξουσία, διαχειρίζεται τα δημόσια πράγματα. Και για να το πάμε λίγο παραπέρα – για να θυμηθούμε και τον Καστοριάδη- εάν οι θεσμοί αυτοί είναι ετερόνομοι (όπως συμβαίνει κατά κόρον σήμερα) ή είναι αυτόνομοι (δεν εξετάζουμε εδώ εάν οι νόμοι είναι καλοί ή κακοί, αλλά ποιος τους θέτει)
Πίσω από μία σύγκρουση της εικόνας της Βαβέλ και μιας πανίσχυρης (πόσο δημοκρατικής άραγε;) εικόνας του ηγέτη, κρύβεται κάτι βαθύτερο: το μίσος του πολιτικού συστήματος απέναντι σε μία κοινωνία της συνύπαρξης και της πολιτικής “βιοποικιλότητας” (αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν, λέει ένα σύνθημα) και η λατρεία στον ολοένα και πιο τραχύ ολοκληρωτισμό των ηγετών, των “μεγάλων ανδρών”, την κατ΄ επίφαση δημοκρατία των “γρήγορων” αποφάσεων (γρήγορων για ποιον λόγο;), την παντοκρατορία της οικονομίας και των κερδών πάνω από τις ζωές των ανθρώπων...
Διαλέγουμε και παίρνουμε, λοιπόν...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου