Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Δεν θέλουμε δρχ- αλληλεγγύη θέλουμε

Το ερώτημα μιας επιστροφής στη δραχμή και της επόμενης ημέρας απασχολεί πολλές συζητήσεις. Προχτές μία φίλη, λίγο πάνω από τα 20, έλεγε με πάθος και σιγουριά, πως θα επιστρέψει στο χωράφι και θα αρχίσει να καλλιεργεί.
Δίπλα της ακουγόταν η αντίρρηση πως αυτό θέλει χρόνο. Εάν κάτι τρομάζει με το ενδεχόμενο μίας επιστροφής στη δραχμή είναι το φάσμα της πείνας. 
Το καταλαβαίνουμε όλοι. Ωστόσο, το τι τρώμε και το πώς παράγεται, εάν  ρυπαίνει τη φύση, πόσο νερό χρειαζεται για να παραχτεί, πόσο καρπώνεται ο παραγωγός, τι σχέση έχει με τον καταναλωτή είναι ευρύτερο. 
Δεν θα έπρεπε να μας τρομάζει η πείνα- τουλάχιστον το βαθμό που δεν θα πεθάνουμε  αν μας λείψουν τα πατατάκια και κάτι σοκολάτες τίγκα στη θερμίδα. Θα έπρεπε να μας τρομάζει το ενδεχόμενο να μην δείξουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας ώστε να μην λιμοκτονήσουν οι γύρω μας. 
Θα έπρεπε να μας τρομάζει η πιθανότητα να υπάρξουν σύγχρονοι μαυραγορίτες. 
Μία επιστροφή στη δραχμή λοιπόν θα έπρεπε να συνεπάγεται και μία αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου- απαραίτητη άλλωστε και σήμερα που το ευρώ στην τσέπη δεν μας φτάνει. το δρόμο τον δείχνουν άλλωστε τα πάμπολλα εγχειρήματα αλληλεγγυας οικονομίας που αναπτύσσονται δίπλα μας. χωρίς μεσολάβηση από κράτος ή την περίφημη ιδιωτική-κερδοσκοπική οικονομία.
Είτε με ευρώ είτε με δραχμή, η αλληλεγγύη είναι εκείνο που μας χρειάζεται. 
Και να μην αποτελεί το χρήμα μέσο πλουτισμού και εξουσίας επάνω στους άλλους...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου