Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Αναποφάσιστοι αποφασισμένοι


Ήταν η Κυριακή των αναποφάσιστων αποφασισμένων: σχεδόν όλοι ήξεραν τι δεν θα ψηφίσουν. Κι εννοούμε τα δύο κόμματα εξουσίας που εναλλάχτηκαν στην εξουσία σε όλη τη μεταπολίτευση (με ολίγον από αριστερά).
Ήταν επίσης η Κυριακή εκείνων που συνειδητά ήξεραν πως δεν θα ψηφίσουν: η αποχή πετάχτηκε στο 35% από το 29% των βουλευτικών του 2009. Το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος.
Πρόκειται για δύο φαινόμενα (αποχή, αντιμνημονιακή ψήφος σε αριστερή κατεύθυνση) τα οποία μαζί με την εκλογική επιβράβευση του νεοναζιστικού λόγου, θα καθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις από εδώ και στο εξής. Συνοδεύονται επίσης από μία, έστω μικρή, απονομιμοποίηση του προτύπου του ηγέτη- αρχηγού ο οποίος καθορίζει τα πάντα: την έπαθαν Α. Σαμαράς-Β. Βενιζέλος, θα προσέξει να μην πατήσει και ο Αλ. Τσίπρας. Αξίζει να ρίξουμε μία ματιά και στα ποσοστά που συγκέντρωσε το νεοφιλελεύθερο ρεύμα που έμεινε εκτός Βουλής, ρεύμα το οποίο μέσα στην κρυφή λατρεία της ασύδοτης αγοράς, ενισχύει την πρωτοβουλία του ατόμου. Τα κόμματα-αφέντες πεθαίνουν. Νέες μορφές αναδύονται.
Αυτό δεν το κατάλαβε (κι ούτε πρόκειται) το ΚΚΕ το οποίο ακίνητο παρακολουθούσε από την Ομόνοια την έφοδο του χύμα λαού στο Σύνταγμα στις 12 Φεβρουαρίου, αμήχανο έμεινε τώρα μπροστά στο αποτέλεσμα.
Δεν ήταν μόνο θυμός- οι επαγγελματίες της πολιτικής έκαναν πως δεν κατάλαβαν ή μπορεί να μην κατάλαβαν. Συνέχισαν τον βιβλικό, σωτηριολογικό τους λόγο για έξοδο από το μνημόνιο σε τρία αντί για δύο χρόνια ή τα γνωστά αναμασήματα περί “ανάπτυξης”, εθνικής σωτηρίας (ποιων;) ή εκτόξευσαν τη γνωστή απειλή της χρεοκοπίας (που έρχεται αργά αργά). Ειδικά, για την πατρίδα (που όλοι την αγαπούν, αλλά πρόθυμα θα την παρέδιδαν όπως οι μαυραγορίτες στην κατοχή):
Δύο τελευταίες παρατηρήσεις:
-Για τον ΣΥΡΙΖΑ: Το ποσοστό του δεν είναι μόνον ψήφος θυμού. Αποτελεί μετατόπιση προς τα αριστερά ενός μεγάλου κομματιού της πάλαι ποτέ δημοκρατικής παράταξης. Όποιος συνεχίζει να βλέπει στον Τσίπρα (αλλά, και στον Καμμένο) αποκλειστικά ως ψήφο θυμού, πείθει ακόμη περισσότερο όσους έκαναν αυτή την επιλογή. Επίσης, τον ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτεί η έκρηξη των αυτοοργανωμένων κοινωνικών κινημάτων για τα δημόσια αγαθά. Η βάση τους θα παραμείνει κοντά του, αρκεί να μην την “καπελώσει”.
-Για την Χρυσή Αυγή: Αποτελεί φαινόμενο έκταση με ευρύτητα το οποίο βρίσκει απήχηση σε αυτό που ονομάζουμε λαϊκά στρώματα. Σε κάποιες περιπτώσεις λόγω της απουσίας του κρατικού μηχανισμού, αναλαμβάνει να καλύψει τα κενά ασφάλειας που δημιουργούνται. Επίσης, τροφοδοτήθηκε έντονα από την εγκατάσταση ξενοφοβικών πρακτικών στην κρατική πολιτική (λχ.η τελευταία περίπτωση των ιερόδουλων στην Αθήνα).

ΥΓ. Δεν άλλαξαν και πολλά σε σχέση με το Σάββατο, τελικά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου