Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Η συμμετοχή βοήθεια για την ψήφο



Ακολουθεί το πρόχειρο προεκλογικό γκάλοπ (μη νομίζετε ότι εκείνα των δημοσκόπων είναι και τόσο αξιόπιστα):
-Ψήφος στα μικρά κόμματα είναι χαμένη ψήφος
-Να μην πω τι να κάνουν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, αλλά εγώ ένα από τα δύο θα ψηφίσω.
-Δεν θα σου πω ψέματα. ΠΑΣΟΚ ψήφιζα και καμιά φορά ΚΚΕ. Τώρα είμαι ανάμεσα στα τρία της αριστεράς.
-Δεν θα ψηφίσω. Δεν είναι αυτή δημοκρατία.
-Θα γυρίσει την πλάτη στην αριστερά ο κόσμος. Αφού δεν ενώνεται.
-Δεν λέει τίποτα ο κόσμος για τις εκλογές. Δεν συζητάει. Αλλά, την Κυριακή θα διαλέξει με το φόβο της ακυβερνησίας. -Σκέφτομαι. Πολύ. Και φοβάμαι κι αυτό που λέει ο Μιχάλης Κατσαρός στο “Κατά Σαδδουκαίων: “Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν”.
Όλα τα παραπάνω δημιουργούν μία εικόνα σύγχυσης. Και μία εικόνα ρευστότητας. Τι θα μετρήσει στο παραβάν την ερχόμενη Κυριακή για όσους και όσες πάνε; Διακινδυνεύοντας μία πρόβλεψη, θα λέγαμε πως η ψήφος της ερχόμενης Κυριακής έχει μία διάσταση εικονική.
Κάτι σαν ένα επικοινωνιακό παιχνίδι στο οποίο άλλες λες κι άλλα εννοείς. Όπως μπορεί να σε συμβουλεύσουν οι επικοινωνιολόγοι.
Ή αλλιώς οι image makers. Κι αν είσαι επαγγελματίας της πολιτικής (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και στη δεξιά και την αριστερά), ας πούμε καταπίνεται (λέμε τώρα). Επειδή ο τηλεθεατής-ψηφοφόρος το καταλαβαίνει. Εάν είσαι άνθρωπος καθημερινός, άνθρωπος φυσιολογικός και όχι μωροφιλόδοξος και εξουσιομανής, σε ξέρει η αγορά που λέμε, πώς να το αντέξει κάποιος;
Όσοι πάτε στις κάλπες, ανάμεσα στα άλλα μετρήστε κι αυτό. Και κυρίως να συμμετέχετε. Όπου μπορείτε. Με όσα κουράγια έχετε. Με όσο σθένος. Επειδή συνήθως η σύγχυση προέρχεται από την έλλειψη συνείδησης ή από στρεβλή μιντιακή εικόνα που μας σερβίρεται κάθε μέρα από τα κυρίαρχα μίντια. Ο πολίτης που συμμετέχει ξέρει να κρίνει. Εκείνος που μόνο ψηφίζει παθητικά, χειροκροτεί. Και συνήθως μετανιώνει για εκείνον που δεν εκπλήρωσε τη βούλησή του.

*“Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδας. Το φάντασμα μίας κυβέρνησης της αριστεράς”, είπε την Κυριακή ο Αλέξης Τσίπρας. Δήλωση υπερβολική (όχι, επειδή παραβιάζει τον...ιερό Μαρξ), αλλά επειδή μηδένα προ τέλους μακάριζε.
*Στιγμές ειλικρίνειας του Β. Βενιζέλου (κι αποκάλυψης της σημασίας που έχει η οικονομία στο σύγχρονο δικτατορικό, οικονομικό σύστημα): στη συνέντευξή του στο “Βήμα” την Κυριακή λέει “Αυτό που έχω κάνει ως αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών ισούται με αρκετές συμβατικές πρωθυπουργίες των καλών και εύκολων εποχών”. Μωρέ, καλά γράφαμε ένα διάστημα πως πρόκειται για κυβέρνηση Παπανδρέου-Βενιζέλου!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου