Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Μετα-μνημόνιο!


Όποιος και να ρωτήσεις, κανείς δεν συμφωνεί με το μνημόνιο. Αναγκαίο κακό θα μας πει- πονηρά- ο υπουργός αφού “ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας” (μπα, δεν ξέρω και πολλούς τέτοιους που να πάνε διακοπές στη Μύκονο ή την Αράχωβα με το μεγάλο τζιπ).
Κάτι που διορθώνεται- εξίσου πονηρά- θα μας πει ο wanna be πρωθυπουργός. Καταστροφή της πατρίδας και του κόσμου της εργασίας η εξ αριστερών κριτική που παραλείπει να μιλήσει για σημαντικά θέματα όπως η δημοκρατία.
Τι μας βρήκε, ένας άλλος.
Τι υπάρχει άραγε πίσω από τις δημόσιες διατυπώσεις της τρέχουσας πολιτικής, πολλές από τις οποίες έχουν την απαραίτητη προεκλογική δόση της υπόσχεσης που...θα διαψευστεί;
Υπάρχει ζωή με το μνημόνιο; Υπάρχει ζωή μετά το μνημόνιο; Υπάρχει!
Τραβώντας το σκοτεινό πέπλο των υποσχέσεων πως “θα σωθούμε” αν ψηφίσουμε τον τάδε ή τον δείνα ή θα καταστραφούμε εάν διαλέξουμε εκείνον ή τον άλλο, θα αντικρίσουμε μία ζωή που συνεχίζεται.
Δεν είναι η ελπίδα αυτή που την κρατά ζωντανή ή έστω ασθμαίνουσα.
(Ας τελειώνουμε μία για πάντα με την έννοια που φυλακίζει το παρόν και την πράξη).
Είναι είτε η μηχανική επανάληψη της αναπνοής μας επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς και περιμένουμε, με χασμουρητά, τον θάνατο είτε- ακόμη καλύτερα- η πεποίθηση πως δεν θα μας σώσει κανείς αντιπρόσωπος (κι από τι άραγε;) της ολιγαρχικής “δημοκρατίας” μας, αλλά η αυτόνομη, αμεσοδημοκρατική μας δράση ως πολιτών.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου