Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Όσα μου έμαθε το Σαββατοκύριακο

…. τα βλέμματα (της νύχτας και της ημέρας) είναι επιθυμίες της στιγμής…


*... ότι το ποδήλατο έχει υπαρκτό κοινωνικό ρεύμα. Φίλος ρωτούσε το βράδυ του Σαββάτο εάν γνωρίζω από πού ξεκινά η βραδινή ποδηλατάδα. Λίγη ώρα αργότερα, κατά τις 11, από τον πεζόδρομο της Καλλάρη πέρασαν καμιά 50αριά ποδηλάτες και ποδηλάτισσες. Ήταν μία ήπια παρέμβαση στο δημόσιο χώρο με το δικό της ξεχωριστό μήνυμα.
*...ότι δεν πρόκειται να ανασάνει το πολύβουο κέντρο της πόλης των Ιωαννίνων εάν δεν παρθούν γενναίε αποφάσεις. Παράδειγμα μία πιλοτική πεζοδρόμηση στην κεντρική πλατεία (από το Δικαστικό έως τα φανάρια της 28ης Οκτωβρίου) την Κυριακή. Η εικόνα, κατά τη μία το μεσημέρι, όταν τα ποδήλατα έστριβαν από την 28ης Οκτωβρίου προς το Διεθνές με τα αυτοκίνητα να περιμένουν στα φανάρια στην Όαση έτοιμα να κατασπαράξουν τους ποδηλάτες, είναι χαρακτηριστική. Ο δημόσιος χώρος είναι για τους ανθρώπους, όχι τα αυτοκίνητα.
 *...ότι η κυβερνητική προπαγάνδα συνεχίζει ακάθεκτα και το βλέπεις στις μικρές λεπτομέρειες. Στο δελτίο ειδήσεων της ραδιοφωνικής ΝΕΤ η επίσκεψη Παπανδρέου στη Λευκάδα παρουσιάστηκε ως «ταξιδεύοντας με τον Καλλικράτη». Παντού άραγε;
*...ότι μπορείς να φας τα μούτρα σου στα πεζοδρόμια της πόλης. Για δοκιμάστε να περάσετε, βράδυ, από το πεζοδρόμιο απέναντι από το σταθμαρχείο των αστικών ΚΤΕΛ και θα δείτε. Φθαρμένες πλάκες που μπερδεύονται στα πόδια σου. Και το βομβαρδισμένο τοπίο συνεχίζεται ακόμη παραπάνω.Αλήθεια, δεν έχει κανείς ευθύνη για το συγκεκριμένο δημόσιο έργο; Και ποιος πήρε την απόφαση να τοποθετηθούν οι συγκεκριμένες πλάκες (Καρύστου εάν δεν κάνουμε λάθος;).
*...ότι ο εθελοντισμός είναι της μόδας ξαφνικά. Τον ανακαλύπτουν και τον ενθαρρύνουν οι δημοτικές αρχές. Είναι τυχαίο ότι αυτό συμβαίνει επί του οικονομικά φειδωλού «Καλλικράτη»; Να συμμετέχει ο πολίτης, αλλά να αποφασίζει κιόλας. Αλλιώς, πρόκειται για ψευδαίσθηση.

*...ότι τα βλέμματα (της νύχτας και της ημέρας) είναι επιθυμίες της στιγμής. Πότε εκπληρώνονται, πότε όχι.

*...ότι πολλοί, εκεί γύρω στα πρώτα –άντα, νοσταλγούν τα ’80s και μισούν τα ’90s. Προτιμούν τις ντίσκο, τη Μαντόνα και τον Στάθη Ψάλτη από το «Κλικ» και τα ελληνάδικα. Και υποστηρίζουν ότι μπορείς να πεις eight-ίλα, αλλά δεν μπορείς να πει κάτι αντίστοιχο για τη δεκαετία του ’90.
Γ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου