Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Το χασμουρητό που δεν έγινε ποτέ φωνή...


Απολύθηκα μετά από 22 χρόνια και όλο το επίδομα ανεργίας πηγαίνει στο ΤΣΜΕΔΕ. Ελπίδα να βρω δουλειά στα 55; Καμία...”. Είναι το μήνυμα ενός ακροατή στη ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Γιουκάκη και της Ευαγγελίας Μπαλτατζή στη ΝΕΤ (Δευτέρα-Πέμπτη, 11:00-12:00 το πρωί) όπως το ακούσαμε να μεταδίδεται χτες. Κοινότοπο. Μία τυπική ιστορία νεοελληνική και μνημονιακή, θα λέγαμε.
Μα, όλα στο μνημόνιο τα ρίχνετε κι εσείς, θα αναρωτηθεί κανείς. Συμφωνούμε. Στο δημόσιο διάλογο και τον προεκλογικό λόγο το επικαλούνται όλοι “διά πάσαν νόσον”- ακόμη κι εκείνοι που το ψήφισαν. Δεν ευθύνεται το μνημόνιο για όλα τα δεινά στη χώρα. Και πριν μας έλειπαν δημοκρατικές διαδικασίες (από το σπίτι σου ξεκινά η δημοκρατία, λέει ένας φίλος), και πριν οι ισχυροί μπορούσαν με ένα τηλέφωνο στον υπουργό να περάσουν μεταμεσονύχτια την τάδε ευνοϊκή ρύθμιση, και πριν ο ελεύθερος χρόνος, η ζωή ήταν τεμαχισμένη. Αλλά, η υπογραφή των μνημονίων (όχι, από προδότες πολιτικούς που λέει η δεξιά και κάποιοι στην αριστερά), διεύρυνε την κατάσταση. Δεν την θεράπευσε. Και το χειρότερο: βύθισε τον πολίτη στην εσωστρέφεια, στην λογική “θα την βολέψω μόνος μου”. Ενίσχυσε δε ένα από τα αγαπημένα μοτίβα των συνομωσιολόγων κι όσων επενδύου στην συλλογική απάθεια: τα έχουν βρει οι ισχυροί , τι να κάνουμε εμείς τώρα, κάτσε δω μωρέ, άσε έχουν βρει τη λύση. Κάπως έτσι σκεφτόμαστε όλοι μας. Κι όσο δεν ανοίγουμε το στόμα να μιλήσουμε, θα πεθάνουμε από το χασμουρητό που δεν έγινε ποτέ φωνή...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου