Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Μετα-μνημόνιο!


Όποιος και να ρωτήσεις, κανείς δεν συμφωνεί με το μνημόνιο. Αναγκαίο κακό θα μας πει- πονηρά- ο υπουργός αφού “ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας” (μπα, δεν ξέρω και πολλούς τέτοιους που να πάνε διακοπές στη Μύκονο ή την Αράχωβα με το μεγάλο τζιπ).
Κάτι που διορθώνεται- εξίσου πονηρά- θα μας πει ο wanna be πρωθυπουργός. Καταστροφή της πατρίδας και του κόσμου της εργασίας η εξ αριστερών κριτική που παραλείπει να μιλήσει για σημαντικά θέματα όπως η δημοκρατία.
Τι μας βρήκε, ένας άλλος.
Τι υπάρχει άραγε πίσω από τις δημόσιες διατυπώσεις της τρέχουσας πολιτικής, πολλές από τις οποίες έχουν την απαραίτητη προεκλογική δόση της υπόσχεσης που...θα διαψευστεί;
Υπάρχει ζωή με το μνημόνιο; Υπάρχει ζωή μετά το μνημόνιο; Υπάρχει!
Τραβώντας το σκοτεινό πέπλο των υποσχέσεων πως “θα σωθούμε” αν ψηφίσουμε τον τάδε ή τον δείνα ή θα καταστραφούμε εάν διαλέξουμε εκείνον ή τον άλλο, θα αντικρίσουμε μία ζωή που συνεχίζεται.
Δεν είναι η ελπίδα αυτή που την κρατά ζωντανή ή έστω ασθμαίνουσα.
(Ας τελειώνουμε μία για πάντα με την έννοια που φυλακίζει το παρόν και την πράξη).
Είναι είτε η μηχανική επανάληψη της αναπνοής μας επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς και περιμένουμε, με χασμουρητά, τον θάνατο είτε- ακόμη καλύτερα- η πεποίθηση πως δεν θα μας σώσει κανείς αντιπρόσωπος (κι από τι άραγε;) της ολιγαρχικής “δημοκρατίας” μας, αλλά η αυτόνομη, αμεσοδημοκρατική μας δράση ως πολιτών.


Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Σταύρωσον αυτούς σιωπηλή πλειοψηφία!


Άρον άρον σταύρωσον αυτόν” φώναζαν για τον Ιησού στον Πόντιο Πιλάτο σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Λουκά. Άρον άρον σταύρωσον αυτούς”, θα φωνάζουν πιο δυνατά από την ερχόμενη εβδομάδα οι υποστηρικτές για τους υποψηφίους των εκλογών. Όσο κι αν θέλουμε όμως, όσο κι αν μας πιέσει η χιονοστιβάδα των ανακοινώσεων και των διακηρύξεων θα ζήσουμε μία βουβή προεκλογική περίοδο.
Βουβή και σφιγμένη όπως έχουν γίνει πλέον όλες οι γιορτές όπως αυτή που ξεκινά από σήμερα ή ξεκίνησε από χτες για κάποιους. Κι επειδή αρκετοί θα εργάζονται κι επειδή πολλοί στενεύονται με τα χρήματα και τους λογαριασμούς κι επειδή μοιάζει το όραμα και το όνειρο να έχουν σβήσει.
Κάποιοι θα αναζητήσουν νόημα σε αυτό που ονομάζουν αναστάσιμο μήνυμα- αλλά, πάει πέρασε για τους εμπόρους της ελπίδας και της μετά θάνατον ζωής η εποχή που η κοινωνία ρύθμιζε τα πάντα με βάση τη μεταφυσική υπόσχεση ενός άλλου κόσμου που δεν έρχεται ποτέ. 
Πώς το είχε πει ο Νίτσε; Ο θεός πέθανε. Κι όταν η ιδέα του ξαναγυρνά έχει χαθεί η πρωτοκαθεδρία του αισθητού κόσμου. Όσο για τη βουβή προεκλογική περίοδο στην οποία πρωθυπουργός θα είναι ο προφήτης Λουκάς, ας ελπίσουμε να μην δικαιωθούν εκείνοι που φοβούνται τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες. Εκείνους που δεν παίρνουν θέση και σιωπηλά υπομένουν καταδικάζοντας καμιά φορά κι όσους ονειρεύονται...

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Το όνομα της Κατερίνας Γώγου σε δρόμο των Ιωαννίνων!

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Το όνομα της ποιήτριας και ηθοποιού Κατερίνας Γώγου (1940-1993), ενός από τα εμβληματικότερα πρόσωπα του αναρχικού χώρου στα πρώτα του βήματα στην ταραγμένη μεταπολιτευτική Ελλάδα κι ευρύτερα ενός προσώπου που διαμόρφωσε το πολιτιστικό ρεύμα που συνδέθηκε με το διεθνές κι εγχώριο αντιεξουσιαστικό κίνημα, θα δοθεί σε δρόμο της πόλης των Ιωαννίνων στη συνοικία του Λασπότοπου.

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Το χασμουρητό που δεν έγινε ποτέ φωνή...


Απολύθηκα μετά από 22 χρόνια και όλο το επίδομα ανεργίας πηγαίνει στο ΤΣΜΕΔΕ. Ελπίδα να βρω δουλειά στα 55; Καμία...”. Είναι το μήνυμα ενός ακροατή στη ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργοθυ Γιουκάκη και της Ευαγγελίας Μπαλτατζή στη ΝΕΤ (Δευτέρα-Πέμπτη, 11:00-12:00 το πρωί) όπως το ακούσαμε να μεταδίδεται χτες. Κοινότοπο. Μία τυπική ιστορία νεοελληνική και μνημονιακή, θα λέγαμε. Μα, όλα στο μνημόνιο τα ρίχνετε κι εσείς, θα αναρωτηθεί κανείς. Συμφωνούμε. Στο δημόσιο διάλογο και τον προεκλογικό λόγο το επικαλούνται όλοι “διά πάσαν νόσον”- ακόμη κι εκείνοι που το ψήφισαν. Δεν ευθύνεται το μνημόνιο για όλα τα δεινά στη χώρα. Και πριν μας έλειπαν δημοκρατικές διαδικασίες (από το σπίτι σου ξεκινά η δημοκρατία, λέει ένας φίλος), και πριν οι ισχυροί μπορούσαν με ένα τηλέφωνο στον υπουργό να περάσουν μεταμεσονύχτια την τάδε ευνοϊκή ρύθμιση, και πριν ο ελεύθερος χρόνος, η ζωή ήταν τεμαχισμένη. Αλλά, η υπογραφή των μνημονίων (όχι, από προδότες πολιτικούς που λέει η δεξιά και κάποιοι στην αριστερά), διεύρυνε την κατάσταση. Δεν την θεράπευσε. Και το χειρότερο: βύθισε τον πολίτη στην εσωστρέφεια, στην λογική “θα την βολέψω μόνος μου”. Ενίσχυσε δε ένα από τα αγαπημένα μοτίβα των συνομωσιολόγων κι όσων επενδύου στην συλλογική απάθεια: τα έχουν βρει οι ισχυροί , τι να κάνουμε εμείς τώρα, κάτσε δω μωρέ, άσε έχουν βρει τη λύση. Κάπως έτσι σκεφτόμαστε όλοι μας. Κι όσο δεν ανοίγουμε το στόμα να μιλήσουμε, θα πεθάνουμε από το χασμουρητό που δεν έγινε ποτέ φωνή...


Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Αυτοκτονία και θεραπεία σοκ


Η χτεσινή αυτοκτονία στο Σύνταγμα είναι ένα γεγονός το οποίο δεν ξεχνιέται εύκολα. Δεν είναι μόνον το σημείωμα του αυτόχειρα στο οποίο υπάρχει ευθία αναφορά στην οικονομική κατάσταση. Πολύ περισσότερο είναι ο συμβολισμός: συνέβη στην πλατεία στην οποία χιλιάδες πολίτες, το περασμένο καλοκαίρι, διαδήλωσαν με το σώμα τους καταρχήν και με τα λόγια τους ύστερα, την αντίθεση και την αμφιβολία του για την κρίση του πολιτικού συστήματος. Για τον τελευταίο λόγο όλες οι ανακοινώσεις των πολιτικών σχηματισμών, κάθε προέλευσης, που διαρκώς ερμηνεύουν τη θέληση του πολίτη, έμοιαζαν χτες σαν μία μηχανική- αμήχανη αντίδραση απέναντι στην πράξη απόγνωσης του 77χρονου. Ακόμη και το κείμενο του γράφοντος δυσκολεύεται- όχι να ερμηνεύσει την πράξη-, αλλά να αποδεχτεί πως αυτό θα είναι το πλαίσιο από εδώ και πέρα. Ή αργός καθημερινός θάνατος όλων μας από τις αλλεπάλληλες δόσεις της “θεραπείας του σοκ” ή αποφασισμένες πράξεις απόγνωσης, όπως η χτεσινή.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Τροπολογίες: Άμα σε λένε Γιώργο...


Γίνεται πολύς θόρυβος για τις παλαιοκομματικού τύπου τροπολογίες τις οποίες σωρηδόν καταθέτουν οι βουλευτές τις τελευταίες ημέρες στην βουλή.
Και τον θόρυβο τον σηκώνουν τα μεγάλα μίντια με μία διάθεση καταγγελίας της νοοτροπίας των βουλευτών. Έχει ενδιαφέρον πως η πλειοψηφία των βουλευτών είναι δεύτερης και τρίτης γραμμής στελέχη. Σχεδόν κανείς υπουργός ή στέλεχος πρώτης γραμμής δεν εκτίθεται. Προφανώς ο πνιγμένος από την τροπολογία του πιάνεται. Αλλά, όσοι διέθεταν πολιτική ισχύ μέσα από μία υπουργική θέση και τώρα σηκώνουν τη δαμόκλειο σπάθη είχαν κι εκείνοι τη δική τους ευκαιρία. Από την εποχή του Πάχτα (2003) με την περίφημη τροπολογία του “Πόρτο Καρράς” μέχρι τον Γ. Παπακωνσταντίνου. Αν θυμάστε όπως είχε προαναγγελθεί κι από δημοσιεύματα, θα κατέθετε φωτογραφική τροπολογία ώστε να ξεμπλοκάρει το υδροηλεκτρικό της “Μηχανικής” στον Άραχθο. Κι εν τέλει, με το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε στη βουλή (άρθρα 52 και 56) όλα είναι ανοιχτά. Τότε, όμως ήταν Φεβρουάριος και τα κανάλια των μεγαλοεργολάβων δεν μπορούσαν να καταγγείλουν τον ίδιο τους το εαυτό. Ενώ, ο λαϊκιστής πολιτευτάκος σήμερα είναι εύκολο θύμα...