Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Ούτε Γαλιλαίους θα είχαμε ούτε Ρήγα Φεραίο

Με αφορμή την πρόταση Μπαμπινιώτη περί μόνιμου υπουργού Παιδείας


Η γνώση δεν είναι ουδέτερη - έχει πρόσημο. Υπάρχει μία γνώση που απελευθερώνει τον άνθρωπο και μία γνώση που διαιωνίζει (ή και επικυρώνει) το καθεστώς της σκλαβιάς. Μέχρι να εμφανιστεί ο Δαρβίνος δίδασκαν πως ο άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού. Ή παλιότερα, ο Γαλιλαίος παραλίγο να καταλήξει στην πυρά επειδή υποστήριξε πως η Γη κινείται.
Τι θα συνέβαινε εάν είχαμε μόνιμο υπουργό Παιδείας;
Η σκέψη περί μονιμότητας του υπουργού διατυπώθηκε χτες από τον νυν υπουργό, τον Γ. Μπαμπινιώτη.
Φανταζόμαστε ότι στόχος είναι να καταδειχτεί πως η παιδεία (ή για να είμαστε ακριβέστεροι, η εκπαίδευση) να αποτελέσει πεδίο κοινωνικής συναίνεσης. Κατά το μοτίβο της θερινής ψήφισης του νόμου για τα πανεπιστήμια, ψήφιση που συνοδεύτηκε και από τόνους λάσπης σε βάρος των λειτουργών στο πανεπιστήμιο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα “αποκαλυπτικά” τηλεοπτικά ρεπορτάζ για τους πανεπιστημιακούς των Ιωαννίνων που έκλεβαν λέει το ΣΔΟΕ, “ρεπορτάζ” που μεταδόθηκαν, Αύγουστο μήνα, ώστε να προλειάνουν με εντυπώσεις το έδαφος ώστε να επιτευχτεί η κοινωνική συναίνεση στο νόμο που επιδιώκει να κάνει ολιγαρχικότερο το μοντέλο διοίκησης των ΑΕΙ που, ανάθεμα, αν θα διατηρούν κάτι από εκείνο το παλιό universitas (τη συνολική και ευρεία γνώση).
Οι κατηγορίες αποδείχτηκαν άνθρακες, αλλά κανείς δεν επανόρθωσε. Ο στόχος είχε επιτευχτεί (και μάλιστα εξυπηρετήθηκε και το φιλελεύθερο feeling μεταξύ της Άννας και του Άρη).
Αλλά, ο νόμος δεν έχει περάσει, έστω κι αν το άσυλο καταργήθηκε, έστω κι αν συγκροτήθηκαν τόσες πρωτοβουλίες προθύμων της ασύδοτης αγοράς που ροκανίζουν κι από το ευρω-χρήμα.
Και μάλλον χρειάζεται η ωμή βία ώστε να πειθαρχήσουν οι φοιτητές. -τριες, όπως το είδαμε ολοκάθαρα (και) στη δική μας σύνοδο πρυτάνεων.
Σε αντίθεση με τους προκατόχους τους ο Γ. Μπαμπινιώτης κομίζει τη μαρτυρία του δήθεν ουδέτερου περί τα πολιτικά. Έστω κι αν γνωρίζουν όλοι ότι ήταν επιλογή της Συγγρού, έστω κι αν η αντίληψη του για τη γλώσσα (άρα και την παιδεία) είναι συντηρητική, όπως φάνηκε με το περίφημο λεξικό, έστω κι αν τώρα προτείνει μία λύση που ταιριάζει σε ολιγαρχικά καθεστώτα. Τότε όμως, το '98, ασχολούμασταν με τους ... Βούλγαρους και παραλείπαμε τα σημαντικά.
Η πρόταση για μόνιμο υπουργό, πέρα από το ενδεχόμενο ο ίδιος να ράβει μετεκλογικό κοστούμι, απηχεί μία αντίληψη που επικρατεί διαχρονικά σε εκείνους που διαχειρίζονται τα της εκπαίδευσης: μία μονότονη ορχήστρα γεμάτη από ειδικούς ή σοφούς ή τεχνοκράτες θα αναλάβει να πάρει από το χέρι τη νεολαία για να την μάθει (να την χειραγωγήσει δηλ.).
Να σέβεται την πατρίδα, τη θρησκεία, την οικογένεια παλιότερα, τον ανταγωνισμό, τους νόμους αγοράς, το καθώς πρέπει σήμερα. Εάν επιλέγαμε ως πολιτεία κάτι τέτοιο, ούτε Γαλιλαίους θα είχαμε ούτε Ρήγα Φεραίο ούτε Σάμερχιλ...
Άλλο χειραγώγηση, κι άλλο χειραφέτηση, λοιπόν. Το γράφει και το λεξικό!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου