Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

"Ο Ιονέσκο μιλά για τον καθωσπρεπισμό"

H Μανταλένα Κιρκιασαριάν μιλά για τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο που ανεβαίνει σήμερα κι αύριο στο Πολυθέαμα από τον Ελληνογαλλικό Σύλλογο Ιωαννίνων

ΣΥΝEΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, gpap21@yahoo.gr για την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

"C’est pas par là, c’est par ici" («δεν είναι εκεί, εδώ είναι»). Ο κύριος και η κυρία Σμιθ έχουν μείνει μόνοι στη σκηνή. Είναι η τελευταία φράση από τη “Φαλακρή Τραγουδίστρια” του Ευγένιου Ιονέσκο το θεατρικό μονόπρακτο που θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικότερα έργα του “θεάτρου του παραλόγου”. Γράφτηκε το 1948 με νωπές τις μνήμες της φρίκης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ανέβηκε το 1950 και αποτελεί μαζί τα υπόλοιπα έργα του γεννημένου στην Ρουμανία, εμιγκρέ στη Γαλλία, Ιονέσκο, ένα από τα δημιουργήματα της παγκόσμιας τέχνης που μας εισήγαγε στην έννοια του παραλόγου της ανθρώπινης ύπαρξης. Το έργο έχει ανέβει πολλές φορές στην Ελλάδα, αλλά με μία μικρή, πλην σημαντική διαφορά. Χωρίς το τελευταίο κομμάτι του! Η Μανταλένα Κιρκιασαριάν, δραστήριο μέλος του Ελληνο-Γαλλικού Συλλόγου Ιωαννίνων, μετέφρασε το έργο από την αρχή και το σκηνοθέτησε για το θέατρο ΘΕΣΙ του Συλλόγου. Έτσι, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει την πλήρη εκδοχή του έργου το οποίο έργο ανεβαίνει για δύο τελευταίες παραστάσεις, σήμερα και αύριο, στο Πολυθέαμα (Σικελιανού 3-αίθουσα 1).


-Το έργο γράφτηκε λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πόσο επίκαιρο είναι σήμερα και τι θέλει να πει ο Ιονέσκο;
Είναι το πρώτο έργο του Ιονέσκο ο οποίος άρχισε να γράφει μεγάλος (γεννήθηκε το 1909). Το “αστείο” είναι ότι η ιδέα του ήρθε αγοράζοντας μία μέθοδο για να μάθεις αγγλικά. Του φάνηκε πως όλος αυτός ο λόγος αντικατόπτριζε όλη τη ριζική μοναξιά του ανθρώπου και την ισοπέδωση της προσωπικότητας. Γενικά, στα έργα του ο Ιονέσκο διακωμωδεί καταστάσεις κοινότυπες, καθημερινές, που θέλουν να δείξουν τη μοναξιά του ανθρώπου και την ασημαντότητα της ύπαρξής του. Αποτελεί μέρος της ύπαρξης του ανθρώπου να είναι μόνος του και τίποτα. Το πιστεύει αυτό. Και δεν είναι κάτι ανθρωποκεντρικό. Βέβαια το θέατρο του παραλόγου είναι και προιόν του παραλόγου. Δεν είναι ένα τυχαίο ρεύμα με εκφραστές τους Ιονέσκο, Μπέκετ, Αντάμοφ. Προέρχεται από το τραύμα που φέρνει ένας Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος που αφήνει αυτό το κενό και αναδύεται το υπαρξιακό ερώτημα. Ποιοι είμαστε, τι κρύβουμε μέσα μας. Πάντοτε τον Ιονέσκο τον στοίχειωνε η ιδέα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Γενικά, με τον ναζισμό πίστεψε ότι ο κάθε άνθρωπος κρύβει ένα μέρος ναζισμού μέσα του. Και για αυτό διαλέγει τους Άγγλους που για αυτόν αντιπροσωπεύουν στην εποχή εκείνη τον μικροαστισμό (ο Ιονέσκο το λέει “μικροασκητισμό”).
Η “Φαλακρή Τραγουδίστρια” είναι μια αινιγματική και σκοτεινή κωμωδία, ένα αντι-έργο, δηλαδή μια παρωδία έργου, που επιτίθεται σε αυτό που ο Ιονέσκο αποκαλούσε «παγκόσμιο μικροαστικισμό».
Θέλει να καταγγείλει την ισοπέδωση της ατομικότητας, τον αυτοματισμό της αστικής συμβατικότητας και μέσα από όλα αυτά την απολίθωση της γλώσσας. Για τον Ιονέσκο η αγγλική κοινωνία αντιπροσώπευε τελείως αυτόν τον μικροαστισμό, αλλά μην το πάρουμε ως μία καταγγελία της κοινωνίας αυτής.

-Είναι ένα παράδειγμα.
-Τελείως. Αυτό που θέλει, εν τέλει, να δείξει είναι πως ακόμη και σε αυτές τις κοινωνίες που είναι όλα λεία και κανονισμένα μέσα στον κάθε άνθρωπο, κρύβεται κάτι “κακό”. Αυτό θέλησα να δείξω με τη σκηνοθεσία. Ξεπέρασα δηλαδή λίγο τη συμβατική σκηνοθεσία, έκανα τη δική μου ανάγνωση που πιστεύω ότι ταιριάζει με αυτό που ήθελε και ο Ιονέσκο. Στο τέλος των έργων του ήθελε τα πράγματα να είναι πολύ άγρια. Με τη σκηνοθεσία θέλω να δείξω πως ακόμη αυτοί οι άνθρωποι που είναι καθώς πρέπει τελικά σκοτώνουν, δολοφονούν, γίνονται «μικροί Ναζί». Να πούμε ότι τόσα χρόνια στην Ελλάδα το έργο ανεβαίνει χωρίς το τέλος. Η προηγούμενη μετάφραση ήταν ένα soft πράγμα, αστείο, κωμικό, γλυκούλικο, αλλά έλειπε όλο το τέλος που το τέλος είναι αποδιοργάνωση της γλώσσας. Η γλώσσα γίνεται χίλια κομμάτια, υπάρχει διχασμός ανάμεσα στο σημαίνον το σημαινόμενο. Άμα δεν βάλεις το τέλος, δεν έχει νόημα να παιχτεί το έργο. Τόσα χρόνια ανέβαινε σαν μία γλυκιά κωμωδιούλα, ενώ είναι σκοτεινή και αινιγματική.

-Στους ανθρώπους γύρω μας, στο κοινό στα Γιάννενα υπάρχει καθωσπρεπισμός;
Παντού υπάρχει!

-Μας ταράζει το έργο; Το καταλαβαίνουμε;
Ναι, το καταλαβαίνει ο κόσμος. Κι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί. Είναι κάτι που τους διασκεδάζει, αλλά καταλαβαίνουν και το βαθύτερο νόημα του. Το πώς το καταλαβαίνουν εξαρτάται και από το πώς το ανεβάζεις. Μπορεί να ανεβάσεις μία ευχάριστη κωμωδία, αλλά έτσι που το ανεβάζει το ΘΕΣΙ είναι ενοχλητικό. Εκεί που γελάς ξαφνικά βλέπεις πως στο τέλος δεν γελάς καθόλου επειδή αυτοί οι άνθρωποι που σου φαίνονται καθωσπρέπει σκοτώνουν. Και το κάνουν από ανία. Είναι μία πράξη παράλογη. Δεν πράττουν επειδή έχουν ένα κίνητρο. Δεν σκοτώνουμε να περάσει η ώρα μας, λένε.
¬
-Σαν μια κοινωνία σε βαρεμάρα που θέλει ένα γεγονός να πάει παρακάτω.
Η σκηνοθεσία δείχνει πως έχουν χάσει την ανθρώπινη τους υπόσταση. Καταρχήν όλα γίνονται αυτόματα. Σα μηχανισμοί. Μετά οι άνθρωποι γίνονται άγρια ζώα. Στο τέλος χάνουν την ανθρώπινη τους διάσταση.
Αυτό που είναι σημαντικό στη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» είναι πως ο Ιονέσκο θεωρούσε ότι εδώ ο ήρωας είναι η γλώσσα. Δεν διηγείται κάποια ιστορία. Η ιστορία στο έργο είναι στατική. Ούτε είναι χαρακτήρες. Είναι καταστάσεις. Έλεγε πως το τραγικό που δείχνει το έργο είναι το τραγικό τέλος της γλώσσας επειδή η γλώσσα αντικατοπτρίζει τον μικροαστικισμό και τον καθωσπρεπισμό αυτής της κοινωνίας. Έτσι, στο τέλος, πετσοκόβει τη γλώσσα. Την αποδιαρθρώνει. Την διαλύει. Οι ήρωες λένε κομμάτια ασύνδετα λέξεων. Κι αυτό είναι που έλειπε από την αρχική μετάφραση. Η σκοτεινή πλευρά.

-Θα μπορούσε να γραφεί ένα θεατρικό το πνεύμα του Ιονέσκο το οποίο να μιλά για το καθωσπρέπει στα Γιάννενα;
Ο καθωσπρεπισμός είναι παγκόσμιος. Δεν αφορά μόνο τα Γιάννενα. Όταν γράφεις κάτι δυνατό, είναι οικουμενικό και ξεπερνά τα όρια της μικρής πόλης. Κι όταν είναι δυνατό καθένας αναγνωρίζεται μέσα σε αυτό πέρα από τις εποχές και πέρα από του τόπους. Για αυτό και η «Φαλακρή Τραγουδίστρια» είναι τρομερά σύγχρονη. Ένα έργο ανοιχτό σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο.

-Ο Ιονέσκο έλεγε ότι «η λογική είναι η τρέλα των δυνατών»
Ναι! Και το αντίστροφο. Η τρέλα που επιβάλλουν και γίνεται λογική. Το παράλογο που επιβάλλεται ως λογική.

-Είναι δύσκολο να συμβιβαστούμε με το παράλογο;
Είναι γύρω μας, αλλά πρέπει να το δούμε. Τι είναι η ζωή;Να! τώρα, χωρίζουμε, σε πατάει ένα αυτοκίνητο. Είναι παράλογο. Δεν υπήρχε λόγος να γίνει. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να γίνει οτιδήποτε που τα ακυρώνει όλα.

-Ανεβάσατε Κοκτώ, και Λακλώ («Επικίνδυνες σχέσεις», γράμματα του 18ου αιώνα που έγιναν θεατρικό). Πόσοι συμμετέχετε στη ΘΕΣΙ;
Δεν είναι μία στάνταρ ομάδα. Για κάθε έργο στήνεται μία ομάδα. Αυτή τη φορά οι ηθοποιοί και η ομάδα είμαστε επτά άτομα και μαζί με την κοπέλα που βοήθησε στα σκηνικά που ουσιαστικά ήταν στην ομάδα συνέχεια.

-Με ποιο κριτήριο γίνεται η επιλογή των έργων;
Το κείμενο. Τίποτα άλλο. Δεν λέμε πρέπει να παίξει ο Νίκος, η Αντωνία, άρα θα ανεβάσουμε αυτό. Ούτε κοιτάμε να βρούμε ένα έργο που θα φέρει κέρδος, να είναι πιασάρικο, εύκολο, βατό για το κοινό. Ερωτεύομαι ένα κείμενο. Μου μπαίνει στο μυαλό. Κι είτε δύο άτομα είτε δέκα, θα βρω λύση που να με ικανοποιεί σκηνοθετικά. Βέβαια επειδή είμαστε ελληνο-γαλλικός σύλλογος το έργο οφείλει να προέρχεται από γαλλόφωνο συγγραφέα.

-Παρακολουθείτε τι γράφεται στη γαλλική λογοτεχνία στη Γαλλία σήμερα;
Ναι, αλλά δεν το ασπάζομαι επειδή νιώθω ότι δεν με ενδιαφέρει.

-Γιατί;
Επειδή δεν γίνεται κάτι ουσιαστικό. Δεν με πείθει καθόλου.

-Δεν το παράγει η γαλλική κοινωνία…
Τουλάχιστον λογοτεχνικά δεν βλέπω κάτι. Είναι και οι νόμοι της αγοράς που έχουν αλλάξει τα πράγματα. Στον τομέα του θεάτρου είναι αλλιώς- γράφονται καλά έργα από νέους. Μάλιστα σκεφτόμαστε το επόμενο έργο που θα ανεβάσουμε ένα σύγχρονο έργο από μία Ιρανή που ζει στη Γαλλία από τα 18 της.



“Ο σύλλογος δεν είναι μαγαζί”

-Ο Ελληνικό-Γαλλικός σύλλογος είναι από τους πιο δραστήριους συλλόγους στην πόλη (θέατρο, κινηματογραφικές προβολές, εργαστήρια στο ΚΔΑΠ, εκθέσεις). Τι δυσκολίες υπάρχουν με δεδομένο πως βιώνουμε μία εποχή ατομικισμού, ενώ έχει χαθεί το συλλογικό στην ελληνική κοινωνία.
Το καταφέρνουμε, αλλά επειδή, όπως είπες, υπάρχουν δυσκολίες επειδή δεν είναι τόσο στην ελληνική κουλτούρα η ομαδική δουλειά και το τι σημαίνει ένας σύλλογος. Υπάρχει δυσκολία να καταλάβει κάποιος πως ο σύλλογος δεν είναι ένα μαγαζί, αλλά ένα βήμα για τον καθένα να προσφέρει και να εκφραστεί. Πιστεύω δηλαδή πως πλέον ο άλλος τρόπος να πολιτεύεται κανείς δεν είναι πια τα κόμματα. Αυτό στην Ευρώπη έχει ήδη ξεκαθαριστεί στους πολίτες. Είναι οι σύλλογοι που έχουν είτε πολιτιστική είτε πολιτική δράση. Αν το καταλάβουμε αυτό πως μέσα από τους συλλόγους μπορείς να εκφραστείς, να δράσεις, θα ωριμάσουμε ως κοινωνία.


*ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ Σάββατο 31 Μαρτίου, Κυριακή 1η Απριλίου, στις 9.15 το βράδυ Τηλ. κρατήσεων: 6985780182. Είσοδος 8 και 5 ευρώ (φοιτητικό). Πρωταγωνιστούν: Μανταλένα Κιρκιασαριάν, Αχιλλέας Ράδης, Κωνσταντίνα Τσιγκούλη, Νίκος Κωνσταντίνου, Γιώργος Κραψίτης, Σοφία Κίγκα, Παναγιώτης Σιόρεντας. Μουσική σύνθεση: Α. Ράδης. Επιμέλεια ήχου -μιξάζ: Ανδρέας Στυλιανού, Χειρισμός μουσικής: Δάφνη Παπαδοπούλου, Φωτισμοί: Νίκος Γούλας, Χειρισμός φωτισμών: Τάσος Μουσπούλης, Φωτογραφία: Γιώργος Σφήκας, Σκηνικά-κοστούμια: Η ομάδα.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Βουβές εκλογές στο μεταίχμιο


“Εκλογές, κόμματα με φρου φρου κι αρώματα. Ψηφοφέλτια σταύρωνα κι όλη νύχτα...κάβλωνα”. Τζίμης Πανούσης στο τραγούδι και Γρηγόρης Ψαριανός στους στίχους από τα θυελλώδη 80's. Το θυμόμαστε κάθε περίοδο εκλογών επειδή δεν ψηφίζουμε κιόλας κι επειδή συνάμα αισθανόμαστε πολίτες.
Αλλά, ετούτη η περίοδος είναι βουβή.
Τόσο που την Πρωταπριλιά φανταζόμαστε ότι το πιο προφανές αστείο θα είναι να ακούσουμε πως οι κοινοβουλευτικές εκλογές θα γίνουν το καλοκαίρι επειδή...οτιδήποτε. Ελάχιστοι ασχολούνται με τις εκλογές συζητούσαμε χτες με έναν συνάδελφο.
Τους νοιάζουν άλλα: αν θα πάρουν τη θέση στην “Κοινωφελή Εργασία”, αν θα βρουν χρήματα να πληρώσουν το χαράτσι. Παλιότερα, αυτά τα εξασφάλιζε η πελατειακή σχέση. Πήγαινες στον βουλευτή ή το μηχανισμό (ο μηχανισμός είναι παντού: από το διπλανό γραφείο στη δημόσια υπηρεσία ως το...καφενείο της γειτονιάς) και γινόταν η δουλειά σου. Τώρα, το πολύ πολύ να σου στείλει κανά e-mail ή κανά μήνυμα στο facebook ο πολιτευτής, αλλά...
Αυτή η κατάρρευση του κύρους του πολιτικού συστήματος στη χώρα έχει δύο όψεις:
από τη μία ανοίγει το χώρο για μία αυτονομία της πολιτικής ώστε να ασκείται άμεσα - εκ των πραγμάτων- από τους ίδιους τους πολίτες,
από την άλλη ενδυναμώνει και μία τάση παραίτησης και ισοπέδωσης (“όλοι ίδιοι είναι, δεν αξίζει να ασχολείσαι, εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο και θα τους βάλεις μυαλό, τα έχουν αποφασίσει οι μεγάλοι και ισχυροί”).
Σε αυτό το μεταίχμιο μεταξύ της ελευθερίας και της πλήρους απάθειας (με ολίγον από ολοκληρωτισμό νέου τύπου) βρισκόμαστε σήμερα.
Οι εκλογές (όχι, γενικώς, αλλά αυτές για την εκλογή αντιπροσώπων οι οποίοι ερμηνεύουν κατά το δοκούν τη λαϊκή βούληση χωρίς να λογοδοτούν-τι δημοκρατικό!)φαντάζουν κομμάτια του παλιού κόσμου.
Και ο παλιός κόσμος καταρρέει...
Τι θα γεννηθεί άραγε;

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Γιάννενα: 5.000 άνεργοι ενδιαφέρονται για μόλις 676 θέσεις!

Καθημερινή εικόνα είναι στα σκαλιά του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων στην οδό Γιοσέφ Ελιγιά οι ουρές ανέργων από όλες τις περιοχές του νομού Ιωαννίνων και κυρίως το Δήμο Ιωαννιτών οι οποίοι περιμένουν ώστε να καταθέσουν αίτηση για να ενταχτούν σε μία από τις θέσεις του προγράμματος “Κοινωφελής Εργασία”.
Τεράστιες ουρές
Είναι χαρακτηριστικό- όπως φαίνεται κι από τις φωτογραφίες- πως η ουρά των υποψηφίων απασχολούμενων (για να μιλήσουμε με τους όρους της εποχής) φτάνει μέχρι το πεζοδρόμιο της Ελιγιά.
Στον πρώτο όροφο, όπως ανεβαίνεις δεξιά είναι το γραφείο που καταρχήν δίνει τις πληροφορίες στους ανέργους και κατόπιν, εάν έχουν βρει όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά (από την κάρτα ανεργίας έως τη βεβαίωση μόνιμης κατοικίας), επιστρέφουν εκεί ώστε να υποβάλλουν αίτηση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει στην “Ε” ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων Νίκος Φασούλης από την περασμένη Πέμπτη, 22 Μαρτίου όταν ξεκίνησε η διαδικασία έως χτες Τρίτη, 27 Μαρτίου από το Εργατικό Κέντρο πέρασαν να παραλάβουν αιτήσεις για το πρόγραμμα 5.000 άτομα! Πρόκειται για ένα νούμερο που σίγουρα σοκάρει, για ένα νούμερο που δείχνει το οξύ πρόβλημα της ανεργίας στην περιοχή. Οι αιτήσεις λήγουν την Παρασκευή, 30 Μαρτίου με τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου το οποίο είναι ο ενδιάμεσος φορέας για το πρόγραμμα μέσω του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ να έχει ζητήσει, όπως αναφέρει, την παράταση της σχετικής προθεσμίας.

Συνολικά οι θέσεις τις οποίες διεκδικούν οι άνεργοι σε Δήμους και φορείς του νομού Ιωαννίνων μέσω του Εργατικού Κέντρου είναι 676. Μέχρι χτες είχαν κατατεθεί γύρω στις 500 αιτήσεις, αριθμός ο οποίος ασφαλώς θα αυξηθεί τις επόμενες ημέρες. Να σημειωθεί πως συνολικά οι θέσεις μέσω της “Κοινωφελούς Εργασίας” στο νομό Ιωαννίνων είναι 1250 με τους υπόλοιπους φορείς να έχουν συνάψει συμφωνία με άλλους μεσολαβητές και όχι το Εργατικό Κέντρο. Όσοι μεσολαβούν για την όλη διαδικασία αμείβονται ανά άνεργο από το πρόγραμμα...

Λίγο προσωπικό
Η διαδικασία στο ΕΚΙ, ωστόσο, δυσχεραίνεται πολύ από την έλλειψη προσωπικού στο γραφείο του πρώτου ορόφου το οποίο δίνει τα δικαιολογητικά ή δέχεται τις αιτήσεις. Οι υπάλληλοι είναι μόλις δύο (!) σε μία διαδικασία η οποία ξεκινά γύρω στις 8 το πρωί και ολοκληρώνεται γύρω στη 1.30 το μεσημέρι. Η μεγάλη χρονική καθυστέρηση (υπήρχαν άνθρωποι που, όπως μας ανέφεραν, περίμεναν μέχρι και δυόμιση ώρες ώστε να εξυπηρετηθούν) ήταν το ένα παράπονο που συναντά κανείς ανεβαίνοντας τα πρώτα σκαλιά στο Εργατικό.
Το δεύτερο και βαθύτερο είναι η ίδια η ανεργία ή έστω η υποαπασχόληση, προβλήματα δομικά στην ελληνική οικονομία τα οποία μεγέθυναν τα αλλεπάλληλα μνημόνια και η διάσωση των τραπεζικών κερδών.

“Όπου να 'ναι”
Αφού ανεβαίνω στον πρώτο όροφο όπου ο κόσμος περιμένει υπομονετικά τη σειρά του για να μπει στο γραφείο, κατεβαίνω τα σκαλιά στη γυριστή σκάλα στην οποία στέκονται όρθιοι οι επόμενοι. Φτάνοντας στο ισόγειο απέναντι από το κυλικείο ρωτάω δυνατά: “Θέλεις κανείς να μου μιλήσει για την εφημερίδα”. Ανταποκρίνονται δύο παρέες. Άλλωστε, η καθυστέρηση στην ουρά ευνοεί το ρεπορτάζ αφού θα ακούσουν όλοι. Είναι είναι η μόνη ευνοική συνθήκη στο όλο σκηνικό.

"Να τα γράψεις όλα"
“Να τα γράψεις όλα όπως είναι”, λέει ένας κύριος ο οποίος τα έχει με τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους και τους γιατρούς. Είναι 58 ετών. Δούλευε ως μπογιατζής και 22 μήνες άνεργος. Όπως λέει θέλει 50 ένσημα για να συμπληρώσει ώστε να βγει στη σύνταξη. “Πού να τα βρώ;”. Στο ερώτημα πώς ζει απαντά: “Με χρήματα από τη γυναίκα μου”. Η φράση παλιότερα θα προσέβαλε τον περίφημο ανδρισμό, αλλά η γενικευμένη επισφάλεια έχει διαλύσει πολλές βεβαιότητες. Ο ίδιος κύριος θα πει αργότερα: “Κι αυτό το πρόγραμμα κοροϊδία είναι. Για πέντε μήνες”. Θα συμφωνήσει ο κύριος, γύρω στα 52, δίπλα του ο οποίος δούλευε στην εταιρεία ΑΚΜΩΝ στα Γιάννενα η οποία έκλεισε. Άνεργος ένα χρόνο. Δεν τον νοιάζει που θα δουλέψει. Σκουπίδια, φύλακας, γενικών καθηκόντων, το ίδιο κάνει. Στην κουβέντα συμμετέχει και ο τρίτος της “παρέας”: “Ζούμε με το ψέμα”, θα πει. 
Στο ερώτημα εάν η επιλογή θα γίνει με αξιοκρατικά κριτήρια (σ.σ. Σύμφωνα με το υπουργείο οι προσλήψεις θα γίνουν με βάση τα κριτήρια του ΑΣΕΠ που έχουν καθοριστεί και ανακοινωθεί) διάχυτη είναι η δυσπιστία. Ακούς για κάποιους που μπορεί να πάνε να παρακαλέσουν στα βουλευτικά γραφεία. “Να γλύψουν”, όπως λένε. Την ίδια καχυποψία μοιράζονται και οι δύο κοπέλες, γύρω στα 23, που ακούν από δίπλα και προηγούνται στη σειρά. Έχουν τελειώσει Ιστορικό-Αρχαιολογικό. Στα Γιάννενα. Πριν από 15 μήνες. Πώς ζουν; Κάνοντας ιδιαίτερα σε μικρά παιδιά. Και με τα (όποια) χρήματα δίνουν οι γονείς. Τι θέλουν να κάνουν με το πρόγραμμα; Να δουλέψουν σε κάποιες από τις θέσεις για διοικητικό προσωπικό ή για ιστορικούς που ζητούν ορισμένοι Δήμοι. Πίσω τους, δίπλα από τους τρεις άνδρες, ακούει μία κυρία. Στα 62. Δούλεψε πέντε χρόνια στην Ένωση, όπως μου λέει, αφού υπήρξε νοικοκυρά (η γνωστή τυπική και άμισθη διαδρομή που επεφύλασσε παλιότερα η ζωή σε μία γυναίκα στην Ελλάδα). Την απέλυσαν. Κι ακόμη μου χρωστάνε, λέει συμπληρώνοντας πως ζει με χρήματα από τον εαυτό τους.
Κάπου αυτές οι ιστορίες, οι δύο γενιές τέμνονται.
Στην ανεργία. Και στο “τα βγάζω δύσκολα πέρα”. 
Συναντιούνται στα μαρμαρένια σκαλιά του Εργατικού Κέντρου της πόλης που (τι ειρωνία!) τα ανεβαίνεις, αλλά όταν ξέρεις καλά πως εάν σε πάρουν στο πολυπόθητο πεντάμηνο, δεν θα αργήσει η μέρα που θα χρειαστεί να ανέβεις πάλι σκαλιά ή να παρακαλέσεις για να βρεις εργασία...

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ από την Ενημέρωση

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

25η Μαρτίου: Παρέλασαν, διαδήλωσαν...όλοι στα Γιάννενα


Σε...χαλαρότερο ρυθμό, σε αντίθεση με ό,τι συνέβη σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και σε κλίμα “φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη” πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 25 Μαρτίου 2012 στα Γιάννενα οι εκδηλώσεις  για να εορταστεί η επέτειος της 25ης Μαρτίου.
Όπως και στην υπόλοιπη Ελλάδα στην οποία δεκάδες πολίτες διαδήλωσαν την αντίθεσή τους στο μνημόνιο και τη γενικότερη υποβάθμιση της ζωής, έτσι και στα Γιάννενα, την Κυριακή το πρωί, συγκεντρώθηκαν πολίτες για εκφράσουν την διαμαρτυρία τους κατά τη διάρκεια της μαθητικής και στρατιωτικής παρέλασης. Η παρέλαση ξεκίνησε πέντε λεπτά μετά τις 12 και ολοκληρώθηκε λίγο μετά τη μία με τους διαδηλωτές που είχαν συγκεντρωθεί, από νωρίς στην Ακαδημία, να πορεύονται προς την άδεια εξέδρα των επισήμων. Μεγάλη ήταν η κινητοποίηση της τοπικής αστυνομίας, με διμοιρίες των ΜΑΤ, αλλά και δυνάμεις της ΟΠΚΕ να βρίσκονται από νωρίς στο χώρο, αλλά όχι τόσο εμφανής, όπως στην 21η Φεβρουαρίου όταν είχε αποκλειστεί ο δρόμος στο ύψος της Ακαδημίας. Σε κάθε περίπτωση, επρόκειτο για μία κινητοποίηση η οποία έδινε τον συμβολισμό (κι απτά) ενός καθεστώτος το οποίο γίνεται ολοένα και πιο ολοκληρωτικό και ζητά από τους πολίτες να σιωπήσουν μπροστά στους δυνάστες του.
Τελικά, μόλις παρήλασε και ο στρατός, οι διαδηλωτές άρχισαν να κατεβαίνουν τη λεωφόρο Δωδώνης. Εκεί, η αστυνομία στο ύψος της Σαλαμάγκα, έκοψε την πρόσβαση για περίπου ένα τέταρτο, οι διαδηλωτές ζητούσαν να αποχωρήσει, κι αφού έφυγαν οι επίσημοι από την εξέδρα, η αστυνομική διεύθυνση άφησε το πλήθος να κινηθεί προς την κεντρική πλατεία.

Χωρίς επισήμους
Όσο για την εξέδρα των επισήμων δεν εμφανίστηκε κανείς εκπρόσωπος της κυβέρνησης ούτε κανείς βουλευτής- προφανώς για να μην υπάρξει ένταση. Κεφάλια μαθητών και μαθητριών έκλιναν επί αριστερά, αλλά αυτή τη φορά δεν έπεσαν μούντζες. Ο περιφερειάρχης Ηπείρου και ο δήμαρχος Ιωαννίνων Φίλιππας Φίλιος ήταν οι μόνοι – και τοπικού βεληνεκούς- επίσημοι με τον πρώτο λόγω πρωτοκόλλου να είναι και ο επίσημος εκπρόσωπος της πολιτείας. Εξαφανισμένοι οι βουλευτές του νομού Ιωαννίνων. Ο Θανάσης Οικονόμου βρέθηκε στην Κόνιτσα δηλώνοντας «όσοι εκπροσωπούμε τον λαό οφείλουμε να τον κοιτάμε στα μάτια. Οι πολίτες απαιτούν λύσεις και είναι δική μας δουλειά να τις βρούμε δίνοντας ελπίδα σε μία κοινωνία που δοκιμάζεται. Παρόντες στα δύσκολα μπορούμε να τα καταφέρουμε», ενώ ο Μιχάλης Παντούλας την Κυριακή 25 Μαρτίου, όπως κάθε χρόνο, παρακολούθησε τη δοξολογία και την παρέλαση των μαθητών στο Μέτσοβο και στη συνέχεια επισκέφτηκε το Ανήλιο και το Βοτονόσι. Το βράδυ της ίδιας ημέρας ο κ. Παντούλας μετέβη στο Αργυρόκαστρο, ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του Γενικού Προξένου κ. Νικ. Κοτροκόη, και συμμετείχε στην εκδήλωση που οργάνωσε για την 25η  Μαρτίου το εκεί Γενικό Προξενείο της Ελλάδας.

Βουβός εορτασμός
Σε γενικές γραμμές, ήταν ένας βουβός εορτασμός με λιγότερο κόσμο από κάθε άλλη φορά να παρακολουθεί την παρέλαση. Κάτι σαν κυριακάτικη βόλτα στο κέντρο της πόλης αφού βοήθησε και ο γενικά αίθριος καιρός.
Ταυτόχρονα πολύς κόσμος βρέθηκε φανερά στην απέναντι πλευρά- εκείνη που αντιδρά στο μνημόνιο και την γενικευμένη επισφάλεια, αλλά και τις επιπτώσεις από την κρίση του πολιτικού συστήματος. Είναι χαρακτηριστικό πως στο μπλοκ των διαδηλωτών βρίσκονταν φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι, μαθητές, εκπαιδευτικοί, κόσμος της αριστεράς και όχι μόνο. Ήταν δηλαδή μεγάλη η γκάμα.
Να σημειωθεί τέλος πως έκαναν σποραδικά την εμφάνισή τους άτομα που φορούσαν μπλούζες με συνθήματα τα οποία ευθέως παρέπεμπαν στον χώρο της ακροδεξιάς, αλλά δεν σημειώθηκε κάποιο επεισόδιο με τους διαδηλωτές που αντιτίθεται στον φασισμό, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό.

Μικροεπεισόδιο με περιφερειάρχη
Η μοναδική στιγμή στην οποία απειλήθηκε ένταση ήταν στο τέλος της διαδήλωσης όταν οι διαδηλωτές συναντήθηκαν με τον περιφερειάρχη Ηπείρου, στο ύψος του “Διεθνούς”. Ακούστηκαν μερικά γαλλικά, διαδηλωτές επιχείρησαν να πετάξουν καφέδες και μπουκάλια με νερό προς περιφερειάρχη, αλλά με την επέμβαση των ψυχραιμότερων το επεισόδιο έληξε εκεί. Το συμβάν μεταδόθηκε το μεσημέρι της Κυριακής στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ραδιοφώνου της ΝΕΤ.

Στην Πρέβεζα
Μετά το πέρας της μαθητικής παρέλασης στην Πρέβεζα ομάδα πολιτών προσπάθησαν να παρελάσουν. Αστυνομικές δυνάμεις τους απώθησαν με συνέπεια για δύο περίπου λεπτά να επικρατήσει ένταση. Από την στιγμή που οι επίσημοι έφυγαν από την εξέδρα η ομάδα πολιτών παρέλασε με συνθήματα κατά του μνημονίου. Η συγκέντρωση είχε και διεθνιστικό χρώμα αφού βρέθηκαν εκεί και Ευρωπαίοι αγανακτισμένοι που έχουν έρθει στην Ελλάδα να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους Έλληνες πολίτες.

Στην Άρτα
Χωρίς έκτροπα αλλά και δίχως να λείπουν οι αντιδράσεις διαμαρτυρίας από πλευράς των μαθητών, καθώς και μερίδας πολιτών,
οι οποίες όμως ήταν περιορισμένες, και με την παρουσία αρκετά μεγάλης αστυνομικής δύναμης περιμετρικά στο χώρο του Αγίου Δημητρίου όπου ήταν η εξέδρα των επισήμων, πραγματοποιήθηκε σήμερα στην Άρτα η καθιερωμένη παρέλαση με την οποία κορυφώθηκαν οι εκδηλώσεις για τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου. Οι μαθητές που παρήλασαν δεν έστρεψαν τα κεφάλια τους προς την εξέδρα των επισήμων ενώ διαμαρτυρόμενοι πολίτες φώναξαν μεμονωμένα συνθήματα κατά των πολιτικών και του μνημονίου και σήκωσαν πανό στο τέλος της εκδήλωσης.

Δεν έγινε στο Ηράκλειο
Η μοναδική παρέλαση σε όλη τη χώρα η οποία ακυρώθηκε ήταν η παρέλαση του Ηρακλείου, η οποία σημαδεύτηκε από επεισόδια, και αντι-παρέλαση πολιτών. Προηγήθηκε μεγάλη συγκέντρωση με πανό και συνθήματα κατά του μνημονίου στην Πλατεία Ελευθερίας, υπό ασφυκτικό κλοιό αστυνομικών. Δημιουργήθηκε ένταση και μικροεπεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνοιμικών, οι οποίοι έκαναν χρήση χημικών. Η συγκέντρωση δεν διαλύθηκε, και μετά από διαβουλεύσεις 20 λεπτών, επετράπη η πραγματοποίηση αντι-παρέλασης. Ακολούθησε έκκληση του αρχιεπισκόπου Κρήτης για ηρεμία, προκειμένου να γίνει ο εορτασμός της εθνικής επετείου, και ο ίδιος όπως αποδοκιμάστηκε από τους συγκεντρωθέντες. Τελικά η παρέλαση ακυρώθηκε, με απόφαση του αντιπεριφερειάρχη Ηρακλείου Ευριπίδη Κουκιαδάκη. Κανένας βουλευτής δεν έδωσε το παρών σήμερα στις εκδηλώσεις, ενώ έντονες αποδοκιμάσίες δέχθηκαν οι αιρετοί εκπρόσωποι της Τ.Α. Μεγάλες διαδηλώσεις πολιτών που συνοδεύτηκαν από αστυνομική βία, αλλά και την τακτική των προληπτικών προσαγωγών σε πολλές περιπτώσεις είχαμε σε Χανιά, Ρέθυμνο, Λάρισα, Ξάνθη, Λιβαδειά, Βέροια, Χαλκίδα, Τρίκαλα, κ.α.

Γ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Η Καλούτσιανη περιμένει τον πελαργό της


Έρημος το απόγευμα της Κυριακής 25 Μαρτίου ο μιναρές στο Τζαμί της Καλούτσιανης στα Γιάννενα καθώς δεν έχει έρθει ακόμη ο ανοιξιάτικος επισκέπτης και περιστασιακός κάτοικος του. Σε αντίθεση με τα Γιάννενα στη Φιλιππιάδα που φημίζεται για τους φτερωτούς τους κατοίκους, έφτασε ο πρώτος πελαργός.
Κάτοικος της περιοχής απέστειλε στον πιτσιρίκο (pitsirikos.net), τον διασημότερο Έλληνα μπλόγκερ, τη φωτογραφία από την έλευση του πελαργού την περασμένη Τετάρτη 21 Μαρτίου (δες: http://www.epirusonline.gr/articles/news/o_protos_pelargos_ste_pilippiada)
Ο πελαργός εγκαταστάθηκε στη φωλιά του σε στύλο της ΔΕΗ.
“Αφού δηλώσω πως 'ζηλεύω τα πουλιά γιατί έχουνε φτερά κι αλλάζουνε πατρίδες κάθε τόσο', σκέφτομαι πως αυτή θα έπρεπε να είναι η πρώτη είδηση των ημερών: Ότι ήρθε ο πρώτος πελαργός! Αχ, είναι η φύση των πραγμάτων”, σχολίασε ο Πιτσιρίκος.
Στα Γιάννινα, με προσμονή θα περιμένουμε τον ανοιξιάτικο επισκέπτη μας να στήσει τη φωλιά του στο τζαμί, να έρθουν οι φίλοι του, να ζευγαρώσει, να γεννήσει κι ύστερα τον Αύγουστο να φύγει για το μακρινό του ταξίδι. Να αποκτήσει κατοίκους ο μιναρές. Κι εμείς να κοιτάμε ψηλά τον ουρανό (που ανήκει σε όλους) ρίχνοντας και μία ματιά στο αποσιωπημένο παρελθόν αυτής της πόλης πόλης βιώνοντας τον κομματιασμένο μας χρόνο μέσα από το χρόνο της φύσης.
Για να ξεχνάμε και τα καθημερινά που μας πληγώνουν (επειδή κάποιοι μας στερούν το μέλλον αφού δεν θέλουν να ανήκουν όλα σε όλους) Για να δούμε. Θα έρθει;

του Γ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ από την εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

Εθνικοί μύθοι και ενηλικίωση


«Η έναρξη της επανάστασης του 1821 συνδέθηκε συμβολικά με μία από τις μεγαλύτερες στιγμές της Χριστιανοσύνης, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, γεγονός που εκπέμπει το μεγαλύτερο μήνυμα αισιοδοξίας για τον άνθρωπο», αναφέρει στο μήνυμα της για την αυριανή επέτειο της παλιγγενεσίας-ως είθισται να λέγεται- η περιφερειακή διευθύντρια διεύθυνσης στην Ήπειρο Φιλιώ Νόκα-Ζαράχη.
Σημαντική δήλωση επειδή με έμμεσο τρόπο ομολογείται πως η ελληνική επανάσταση του 1821 δεν ξεκίνησε στις 25 Μαρτίου με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό να υψώνει τη σημαία στην Αγία Λαύρα, όπως θέλει ο εθνικός μύθος.
Υπάρχουν κι άλλοι μύθοι γύρω από το ’21: δεν ήταν όλοι Έλληνες ή καλύτερα Ρωμιοί (και τι σήμαινε τότε Έλληνας;).
Λησμονούμε την παρουσία των Αρβανιτών κι άλλων φύλων στον τότε ελλαδικό χώρο, πολλά από τα οποία εξοντώθηκαν.
Δύσκολο να μιλήσουμε για αυτούς τους μύθους δημόσια επειδή καραδοκεί η εθνική ανάγνωση της ιστορίας και η αφήγηση που θέλει την ιστορία ένα άθροισμα μαχών, μεγάλων ανδρών, στρατηγών, ιερέων και δέχεται παντοτινή την ύπαρξη του έθνους και του κράτους.
Αλλά, η αυτογνωσία συνδέεται με το γκρέμισμα των μύθων. Και την αναδημιουργία τους. Μπορούμε όμως να ζήσουμε χωρίς μύθους άραγε;
Στη  φωτογραφία σύγχρονη επιβίωση των εθνικών μύθων. Εκδήλωση για την 25 Μαρτίου 1821 από τα κατηχητικά του Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Κατούνας Αιτωλοακαρνανίας.

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Διαφυγή: Ατομικά ή συλλογικά;

Οι φίλοι ονειρεύονται. Και σχεδιάζουν να διαφύγουν.Αλλά πώς;
Στην Αθήνα διέφυγε για ένα διήμερο η στήλη. Δεν έχει πολλά νέα να φέρει από την πρωτεύουσα παρά αυτό που, έστω και παραμορφωμένα και κατευθυνόμενα, μας μεταδίδουν τα μεγάλα, ηλεκτρονικά μέσα: μία κοινωνία σε παρακμή, αλλά και σε αναστάτωση.
Δύο πιτσιρικάδες για παράδειγμα συζητούσαν παραστατικά για τα όσα έγιναν την Κυριακή στο γήπεδο, δύο φίλοι αναζητούν με έκδηλη αγωνία μέχρι και να αγοράσουν τσιγάρα που λέει ο λόγος, μία φίλη σκοτείνιασε όταν άρχισε να μιλά για το τι τραβά στη δουλειά (η οποία μάλιστα βρίσκεται στην αιχμή της περίφημης νέας- κι ελάχιστα- φορολογούμενης οικονομίας). Εάν υπάρχει ελπίδα;
Λέξη που σε κοκκαλώνει η ελπίδα επειδή μεταθέτει στο μέλλον. Ας την πετάξουμε.
Οι ίδιοι άνθρωποι στους οποίους αναφερθήκαμε παραπάνω ονειρεύονται.
Και σχεδιάζουν να διαφύγουν.
Το πώς είναι το ερώτημα (και σε εμάς εδώ στην περιφέρεια που μας πιάνει καμιά φορά χασμουρητό από την ακινησία): ατομικά ή συλλογικά κι ελεύθερα; Το πρώτο το δοκιμάσαμε. Το δεύτερο;
*Στη φωτό το Boulevard Montmartre-Morning του Καμίγ Πισαρό.

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

Το γκολφ δίπλα στην Παμβώτιδα μας έλειπε!

Αυτό προτείνει το ειδικό χωροταξικό του τουρισμού
Δημιουργία γηπέδου γκολφ στα Γιάννενα, μίας δραστηριότητας η οποία απαιτεί πολύ νερό, ενώ παράλληλα στηρίζει το μοντέλο του μαζικού τουρισμού προτείνει το ειδικό χωροταξικό για τον τουρισμό το οποίο έθεσε υπό διαβούλευση από την Παρασκευή 9 Μαρτίου 2012 το υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής!
Ειδικότερα, στο άρθρο 6 του υπό διαβούλευση κειμένου το οποίο αφορά τις “Ειδικές-Εναλλακτικές μορφές τουρισμού” το κείμενο προτείνει τα εξής: (Ε.1) Γκολφ Στρατηγικές κατευθύνσεις χωρικής οργάνωσης και ανάπτυξης: Δημιουργία εγκαταστάσεων γκολφ στις ευρύτερες περιοχές των μεγάλων αστικών κέντρων που αποτελούν τουριστικούς προορισμούς (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βόλος, Ιωάννινα, Κρήτη, Κέρκυρα, Ρόδος, Ζάκυνθος, Κως και στις Περιφερειακές Ενότητες Ηλείας, Μεσσηνίας, Χαλκιδικής, Αχαΐας, Αργολίδας, Λευκάδας, Αιτωλοακαρνανίας, Κεφαλονιάς), καθώς και ως μορφή ειδικής τουριστικής υποδομής που συνδυάζεται με ξενοδοχειακά καταλύματα και οργανωμένους υποδοχείς τουρισμού και τμήμα ολοκληρωμένων τουριστικών επενδύσεων με την προϋπόθεση εξασφάλισης των απαιτούμενων υδατικών πόρων της εγκατάστασης ύστερα από την ικανοποίηση υδρευτικών, αρδευτικών και οικολογικών αναγκών της περιοχής που επηρεάζεται ή τη χρήση ανακυκλωμένου νερού από αξιοποίηση των λυμάτων μετά από τριτοβάθμια επεξεργασία ή από αφαλάτωση. Στην κατεύθυνση αυτή είναι επιθυμητή η χρήση ειδών της τοπικής αυτοφυούς χλωρίδας με μικρές απαιτήσεις σε υδατικούς πόρους σε συνδυασμό με κατάλληλες τεχνικές άρδευσης και ο περιορισμός της δημιουργίας τεχνητών λιμνών”.

Έχουμε νερό;
Η δημιουργία γηπέδων γκολφ, εγκαταστάσεων οι οποίες ευνοούν αναφανδόν το μοντέλο του μαζικού τουρισμού, ενώ δεσμεύουν μεγάλες εκτάσεις γης που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για παραγωγικές δραστηριότητες που να ωφελούν το κοινωνικό σύνολο, αποτελούσε ένα από τα όνειρα της τουριστικής βιομηχανίας στη χώρα ήδη από τον καιρό που υπουργός ΠΕΧΩΔΕ ήταν ο Γ. Σουφλιάς.
Αξίζει να σημειωθεί το εξής: για να ποτιστεί το γκαζόν του γηπέδου γκολφ απαιτούνται μεγάλες ποσότητες νερού. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το WWF Hellas (2006): ένα γήπεδο γκολφ έχει μεγάλες απαιτήσεις άρδευσης, έστω και εποχικές, γε-γονός που συνεπάγεται μεγάλη κατανάλωση νερού. Κατά μέσο όρο, ένα γήπεδο γκολφ (18 οπών) καταναλώνει ετησίως περίπου 1.000.000μ3 νερό, το ισοδύναμο του νερού που απαιτείται για 370 πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων5 ή της κατανάλωσης νερού μίας πόλης πληθυσμού 11.000 κατοίκων.
Για να κάνουν το κέφι τους οι περίφημοι γκόλφερς οι οποίοι έχουν υψηλό βαλάντιο, αλλά κι αναζητούν διαρκώς νέες συγκινήσεις.
Κρατήστε αυτό το τελευταίο: εκτός από τη στέρηση του νερού για το λεκανοπέδιο Ιωαννίνων (το οποίο διψά το καλοκαίρι, λόγω και της ραγδαίας ιδιωτικοποίσης των υδάτινων αποθεμάτων ενώ την ίδια ώρα ακούμε πως εγκρίνονται για φαραωνικά σχέδια για μεταφορά νερού για τον εμπλουτισμό της Παμβώτιδας), το συγκεκριμένο μοντέλο τουρίστα βαριέται εύκολα.
Και θα πρέπει η τουριστική βιομηχανία να του προσφέρει αλλού συγκινήσεις.
Οπότε, το τουριστικό μοντέλο το οποίο προτείνεται είναι σαφέστατα εξαρτημένο από τις κερδοσκοπικές διαθέσεις των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων του τουρισμού.
Και στο τέλος θα μείνουμε χωρίς νερό, αλλά με ένα γήπεδο γκολφ. Έρημοι.
Αυτές είναι μερικές από τις επιπτώσεις τέτοιου είδους έργου οι οποίες αξίζει να αναλυθούν με τη δέουσα κοινωνική και περιβαλλοντική ευθύνη από τους τοπικούς φορείς.

Πού θα γίνει;
Προκύπτουν κι άλλα ερωτήματα: πού θα χωροθετούνταν μία τέτοια εγκατάσταση; Στο αεροδρόμιο του Κατσικά; Στο Βελισσάριο; στην περιοχή του Κατσικά όπου προτείνεται η κατασκευή του υγροτοπικού και περιβαλλοντικού πάρκου για την ανάδειξη του πλούτου της Παμβώτιδας (ίσως για να γειτνιάζει με τα υπό ανέγερση ξενοδοχεία εντός της ζώνης των 300 μ. Στην οποία διαβιούν σπάνια είδη);
Πολλά τα ερωτήματα. Κι όλα αυτά περικλείουν ένα ευρύτερο: τι μοντέλο τουρισμού θέλουμε; Μαζικού με επιπτώσεις στο περιβάλλον και κέρδη στους λίγους; Ή τουριστικό μοντέλο με σεβασμό στη φύση και την κουλτούρα της πόλης;
Η διαβούλευση στο opengov.gr θα διαρκέσει ως τις 20 Μαρτίου.


Θετικός ο Φίλιππας Φίλιος

Τα προηγούμενα χρόνια θετικός στο ενδεχόμενο να δημιουργηθεί γήπεδο γκολφ στα Γιάννενα ήταν ο δήμαρχος Νίκος Γκόντας. Μάλιστα κάποτε είχε αναφέρει πως θα γίνει και σχετική πρόσκληση σε γκόλφερς από το εξωτερικό. Όπως πολλά άλλα «καθρεφτάκια για ιθαγενείς» της προηγούμενης δημαρχίας τα σχέδια έμειναν στα χαρτιά. Τι λέει ο νυν δήμαρχος Φίλιππας Φίλιος; Αν κρίνουμε από την τοποθέτησή του στην ημερίδας με θέμα: «Προϊόντα ονομασίας προέλευσης, τουρισμός, υποδομές και νέες επενδύσεις. Πώς θα εξελιχθούν σε ισχυρούς πυλώνες στήριξης της οικονομίας της Ηπείρου. Πλεονεκτήματα, αδυναμίες και αναγκαίες προσαρμογές» που διοργάνωσε η οικονομική εφημερίδα EΞΠPEΣ την Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011 στο ξενοδοχείο «Du Lac», είναι κι αυτός θετικός- και μάλιστα αντιπαρατάσσει το γκολφ ως αντίδοτο στην τσιμεντοποίηση της παραλίμνιας ζώνης! «Όσοι ονειρεύονται κτίρια κοντά στη λίμνη να τα ξεχάσουν. Υπάρχουν δυνατότητες να γίνουν περιβαλλοντικά πάρκα ακόμη και γήπεδο του γκολφ, αλλά κτίρια καινούργια αποκλείονται», ανέφερε. Τόσο νερό έχουμε δηλαδή;

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: Το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του ΙΟΥ της Ελευθεροτυπίας
«Το έγκλημα με τις 18 τρύπες» εδώ: http://www.iospress.gr/ios2005/ios20050403a.htm

ΔΕΙΤΕ: Το ντοκιμαντέρ της Νέλλης Ψαρρού Golfland? http://www.golfland.gr/themovie.php

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ από την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 10 Μαρτίου 2012

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Δεν τον έβγαζαν διά βοής;


Βρέθηκε λύση όσον αφορά το χαράτσι των ακινήτων μέσω ΔΕΗ: με επείγουσα εγκύκλιο του ο υπουργός των Οικονομικών και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (το γράφουμε για το χωνέψετε) Β. Βενιζέλος διαμηνύει (δυνατό ρήμα, που δείχνει επιβολή) πως θα απαγορεύεται να πηγαίνουν σχολείο τα παιδιά όσων δεν πληρώνουν (είτε επειδή δεν έχουν είτε επειδή δεν επιθυμούν αφού αναρωτιούνται πώς γίνεται πάλι να τρέφουμε τις τράπεζες).
Εάν το μέτρο δεν γίνει αντιληπτό από το λαό, εξετάζεται το ενδεχόμενο να απειλούνται με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα όσοι δεν πληρώνουν (επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να δυσφημίζουν τη χώρα στο εξωτερικό κι εμείς θέλουμε τουρίστες). Άλλες πληροφορίες που θέλουν τους επαγγελματίες σε τουριστικές περιοχές να μην πληρώνουν λογαριασμούς ώστε να κόβεται το ρεύμα και να δημιουργείται ερωτική ατμόσφαιρα στα παρά θιν αλός μπαράκια και καφετέριες, ελέγχονται ως ανακριβείς, έστω κι αν ένας από τους τρόπους για να επιβιώσει η χώρα είναι επιστρέψουμε στην πατροπαράδοτη τουριστική πολιτική του greek καμάκια.
*Κομμένοι οι εξυπνακισμοί (μην βάζουμε και ιδέες). Όπως καταλάβαμε διαβάζοντας το ρεπορτάζ από τα έσωθεν ενημερωμένα “Τα Νέα” (Δευτέρα 12/3/2012) από την Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ η πλευρά Βενιζέλου οχυρώθηκε πίσω από το καταστατικό του κόμματος και δεν επέτρεψε τις υποψηφιότητες των Παπουτσή, Τζουμάκα.
Πώς και δεν τηρήθηκε η πρακτική του υποψηφίου ηγέτη ο οποίος, παρότι συνταγματολόγος, έχει τσαλαπατήσει ουκ ολίγες φορές το σύνταγμα (μέχρι και αναδρομική τροπολογία για να γλιτώσει ο ίδιος κατέθεσε);
Με το ευαγγέλιο της ηθικής και της πιστής τήρησης του καταστατικού θα πορεύεται από εδώ και πέρα το κόμμα; Θα μπορούσαν να είναι κι άλλοι υποψήφιοι στο ΠΑΣΟΚ εάν υπήρχε η διάθεση για μία διευρυμένη ερμηνεία του καταστατικού. Αλλά, επειδή η κάλπη είναι περίεργη δεν ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται. Οπότε, ας εκλεγεί πρόεδρος με σταλινικού τύπου ποσοστά, μην πάθουμε και κανά στραπάτσο...
Μα, καλά δεν τον έβγαζαν πρόεδρο διά βοής να τελειώνουμε;
*στη φωτό ο Β. Βενιζέλος ... με τους παππούδες του, Κώστα Βασιλείου και παπα- Βαγγέλη Βενιζέλο

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Λάδι και τσίπουρο

Κάτι πρέπει να φέρουμε κι ’μεις, κάτι πρέπει να φέρουμε κι εμείς. Η ερώτηση στριφογύριζε στο μυαλό του δημάρχου, αλλά δεν μπορούσε να βρει την ιδέα. Προς στιγμήν σκέφτηκε την Χρυσοβίτσα.
Τον απέτρεψε η σκέψη ότι μπορεί να θυμώσει ο Αλέκος αφού είναι της αρμοδιότητος και εντοπιότητός του- Μετσοβίτης γαρ. Πληκτρολόγησε στο λάπτοτ «ανταλλαγή προϊόντων Δήμοι» κι εκεί που έψαχνε – αφού κάποια στιγμή μπήκε και στο μέιλ, αλλά ακόμη δεν έχει έρθει η πρόσκληση από τον Κουβέλη με το κείμενο για στήριξη που του έχει ζητήσει- έπεσε πάνω στο λάδι. Το ένα έλεγε λάδι Ηρακλείου, το άλλο Καλαμάτας. Πιο κοντά η δεύτερη (από εκεί είναι και ο Μπένος με τα θέατρα). Άσε που με το Ηράκλειο έχουνε κόντρα κι αυτοί του ΠΑΣ- μην αρχίσουν να λένε ότι στηρίζουμε του οφητζήδες και μας χύσουνε το λάδι. Κατέληξε στο λάδι και για έναν επιπλέον λόγο: έχουν μειωθεί οι γεννήσεις στην πόλη. Οπότε, έπρεπε να επιβεβαιωθεί κι εκείνη η πικάντικη σοφία για το λάδι και το βράδι!

Στο μέγαρο της Ανδρέα Παπανδρέου η ώρα είχε περάσει.  Είχε τελειώσει και το δελτίο του ITV. Το λάδι είχε πάρει το δρόμο του για δω- το ανέλαβε ο Φίλιππας (για να μην φωνάζει κιόλας ότι δεν του δίνουμε αρμοδιότητες). Αλλά, πρέπει κάτι να στείλουμε κι εμείς. Δικό μας προϊόν. Ασημικά είπε ένας. «Μπα. Θα φανούμε πλούσιοι στα γρόσια. Να φάει θέλει ο κόσμος. Τι τον νοιάζουνε τα λούσα; Μόνο στο Κολωνάκι θα μπορούσαμε». Γάλα και φέτα ΔΩΔΩΝΗ; «Άστο θα φωνάζει ο Τζίμας και θα τους κάνουμε αβάντα». Πίτες; Χαλάνε! Ο Βασίλης, που οι δουλειές τους έφεραν κοντά και  δεν αντέχει και τον ποπολάρο Τσάγκα, είχε μία έξοχη ιδέα: «Θα στείλω το νερό μου!». Στο άκουσμα της ιδέας ανάμεικτες οι αντιδράσεις. Όχι, δεν μπορείς να του πεις (πολύ το έχει να…φύγει), αλλά ναι; Θα καταντήσουμε παράρτημα του ΣΚΑΪ που έχει φυτέψει κάθε ραχούλα και γωνιά. Ο σιωπηλός δήμαρχος (τα είχε μάθει αυτά τα κόλπα από τα κόκκινα θρανία- η καθοδήγηση μιλά όταν πρέπει) με βραχνό χαμόγελο έδωσε τη λύση: «Πάμε για τσίπουρα! Τσίπουρο θα τους στείλουμε, ρε!!!».

Γ.ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ από το ΔΕΛΤΙΟ ΘΥΕΛΛΗΣ της ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

ΚΚΕ, πατάτες και αυτόνομη γεωργία


Ξαφνιάστηκαν ίσως πολλοί από την πρωτοφανή επίθεση του ΚΚΕ στο μίνι κίνημα της πατάτας που παίρνει διαστάσεις, και χαρακτηρίστηκε από το κόμμα κάτι “σαν αυτά τα κόλπα που χρησιμοποιούν τα Super Market στο παιχνίδι των προσφορών”, αλλά δεν θα ’πρεπε.
Δεν είναι μόνο πως λίγο παρακάτω η ανακοίνωση επιτίθεται στους αγανακτισμένους των πλατειών, αλλά κάτι πιο βαθύ: το ΚΚΕ στην Ελλάδα, όπως και τα υπόλοιπα κόμματα, έχουν συνηθίσει να λειτουργούν ως μεσάζοντες των συμφερόντων των πολιτών (είναι ο μαρξισμός γενικά που θεωρεί ηλίθιο τον εργάτη ο οποίος χρειάζεται τον κηδεμόνα-Κόμμα για να τον απελευθερώσει- κούνια που τους κούναγε τους αντιπροσώπους μας).
Εάν λειτουργείς ως μεσάζων και βλέπεις την κοινωνία ως υλικό για καθοδήγηση, αυτό συμβαίνει. Άλλοι διακινούν πατάτες, άλλοι διακινούν ψηφοφόρους προφανώς!
Εκτός αν υπάρχει και καμιά κομματική επιχείρηση (κανά σούπερ μάρκετ πχ.) η οποία αγοράζει και πουλάει ακριβά, μέσω των μεσαζόντων, και πλήττεται από το “κίνημα”.
Και μισούν την αυτονομία. ό,τι ξεκινά από τα κάτω. Για αυτό προτείνουν (κοτσάρουν σε κάθετι0 τον κεντρικό σχεδιασμό εννοώντας τον κρατικό- κομματικό έλεγχο. 
Για το ίδιο το κίνημα της πατάτας να πούμε αυτό: ασφαλώς και αποτελεί μία κοινωνική διεργασία από τα κάτω που έχει τη δική της δυναμική που δίνει το δικό της παράδειγμα αυτοοργάνωσης και καλώς να στηριχτεί.
Υπάρχει και μία άλλη διάσταση που παραλείπεται: η ποιότητα του ίδιου του προϊόντος, η διατροφική του αξία. Να φάμε τις πατάτες από το Νευροκόπι ή το λάδι από την Καλαμάτα, αλλά να μην είναι τίγκα στο χημικό. 
Δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε μία γεωργία της χημείας, μία γεωργία που σπαταλά τους υδάτινους πόρους.
Κάτι αντίστοιχο ισχύει με τη “ΔΩΔΩΝΗ” στην Ήπειρο που αυτές τις ημέρες κρίνεται η τύχη της αφού η Αγροτική Τράπεζα ετοιμάζεται να πωλήσει το μερίδιο της σε ιδιώτες: Καταναλώνουμε το γάλα της, τη φέτα, το τυρί, αλλά πόσο σίγουροι είμαστε πως τα ζώα δεν έχουν τραφεί με μεταλλαγμένη ζωοτροφή η οποία μπορεί φτάνει στο πιάτο μας;
Η στροφή στην αδιαμεσολάβητη διακίνηση των αγροτικών προϊόντων δεν μπορεί να μην συνοδεύεται από μία αγροτική συνείδηση που θα κοιτάει το κοινωνικό συμφέρον και όχι το προσωπικό κέρδος. Έναν τέτοιον δρόμο δείχνουν μικρές αυτόνομες προσπάθειες παραγωγών από όλη την Ελλάδα οι οποίοι από καιρό (και στο περιθώριο της κυρίαρχης «πολιτικής») στράφηκαν στη βιολογική γεωργία και κτηνοτροφία αντιστεκόμενοι στις πολυεθνικές.
Με το προσωπικό τους παράδειγμα, με τη σοφία της φύσης, με σεβασμό στην κληρονομιά του τόπου, σε  μικρή και ανθρώπινη κλίμακα, οριζόντια, κόντρα στη γεωργία της γενετικής μηχανικής, των μεταλλαγμένων και τους κρατικοδίαιτους συνεταιρισμούς που προωθούν τα προϊόντα των εταιρειών αγροεφοδίων (χημικά, φυτοφάρμακα, λιπάσματα) και αποτελούν τους ιδανικούς διεκπεραιωτές των κεντρικών σχεδιασμών.
ΥΓ. Μην ανησυχείτε. Δεν τα σκέφτονται αυτά στον Περισσό. Ούτε στο Μαξίμου. Οι μεν μας έλεγαν κάποτε πως δεν έγινε τίποτε με το Τσέρνομπιλ. Είναι οι ίδιοι που θέλουν την εκτροπή των νερών του Αχελώου για ποτίσουν τον κάμπο που παράγει το χειρότερο βαμβάκι στον κόσμο. Οι δε πάνε να μας πείσουν ότι την αγροτιά και την ύπαιθρο θα την σώσουν τα κομπιούτερ, τα πρότζεκτ για αγρότες- επιχειρηματίες, ενώ πατεντάρουν τον σπόρο για να μας τον πουλήσουν αργότερα πανάκριβο...


Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Ο Θανάσης και ο προπυλακισμός


“Μπορεί να κυκλοφορεί χωρίς να προπυλακίζεται” . Με αυτόν τον συνοδευτικό τίτλο έφτασε την Τρίτη 6 Μαρτίου 2012 στο e-mail των τοπικών εφημερίδων των Ιωαννίνων το ενημερωτικό δελτίο των δραστηριοτήτων του βουλευτή Ιωαννίνων του ΠΑΣΟΚ Θανάση Οικονόμου. Παρακάμπτουμε το ορθογραφικό (προ-πηλακίζεται είναι το ορθό) να και με τον Μπαμπινιώτη στην κυβέρνηση που έχει μία συντηρητική αντίληψη για τη γλώσσα, ας προσέχουν τι κι πώς γράφουν τα πολιτικά γραφεία των βουλευτών (ο Άδωνις ο αρχαιολάτρης δεμ μετράει). Τι εξυπηρετεί αυτή η επισήμανση – και μάλιστα πηχυαία στο newsletter του βουλευτή; Έτσι, έχει κατοχυρωθεί στην κοινή γνώμη της πόλης; Για ποιον λόγο οι ίδιοι επιλέγουν να μας υπενθυμίζουν συμβάντα τα οποία (υποτίθεται;) επιθυμούν να ξεχάσουν; Ή μήπως η αναφορά αυτή εξυπηρετεί έναν αμιγώς προεκλογικό σκοπό; Να φανεί δηλ.ο βουλευτής μας δυνατός κι ατρόμητος απέναντι στις δυνάμεις που “επιδιώκουν τη βία” και την “εθνική καταστροφή εκτός ευρώ” όπως τονίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις; Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να φανεί αυτό. Με πολιτικές παρεμβάσεις θα έλεγε κανείς. Γιατί εάν ακολουθήσουν κι άλλοι τον συγκεκριμένο δρόμο στην προεκλογική περίοδο θα διαβάζουμε (στα e-mails και τα twitter για πού χρήμα να μοιράσεις φυλλάδια...): “Ζητά την ψήφο σας ο βουλευτής που δεν τρώει γιαούρτια, δεν τον τρομάζουν οι ντομάτες, δεν τον λερώνουν οι μπογιές, δεν ακούει κανέναν, δεν υποκύπτει σε εκβιασμούς” και δεν συμμαζεύεται.
Υπάρχει κι αντίλογος: από το να διαβάζουμε τα γνωστά “Βαγγέλης ο βουλευτής που νοιάζεται για την αγροτιά”, “Θανάσης η φωνή της πόλης”, “Μιχάλης ο βουλευτής που θυσιάζεται για το έθνος”, “Γιούλα μία νοικοκυρά σαν εσένα”, “Μαρία η βουλευτίνα που σταυρώνεται για χάρη του λαού”, καλύτερα είναι...