Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

Business as usual α λα Δεκέμβρη 2008

Η ψηφοφορία για το νέο μνημόνιο προκάλεσε πόλωση την Κυριακή 12/2/2012. Και την πόλωση αυτή ανέλαβαν πρόθυμα να τροφοδοτήσουν τα φιλικά κυβερνητικά μίντια. Ίσως για να δικαιώσουν κι αυτό που ανέφερε προχτές σε μία συζήτηση ένας συνομιλητής: «αφού το ξέρεις τα μίντια είναι business as usual' θα έλεγε κανείς.

Όπως το Δεκέμβρη του 2008 όταν επιχειρήθηκε να αντιστραφεί το κλίμα κι από εκεί που θα έπρεπε να συζητάμε για την αυθαιρεσία κι ατιμωρησία της αστυνομίας απέναντι στους πολίτες, αρχίσαμε να ακούμε προτάσεις που ήθελαν έως και επέμβαση του στρατού! Τότε, κατέρρευσαν πολλές βεβαιότητες. Για όλους. Και φάνηκε πως το καθεστώς που ζούμε επιδιώκει να εξοβελίσει στο πυρ το εξώτερον ό,τι σκέφτεται διαφορετικά.  
Να φοβίσει τους μικρομεσαίους, τους ανθρώπους που τώρα τους αρπάζει  με βίαιο τρόπο ό,τι τους είχε δώσει τόσα χρόνια. Για κάποιους η δουλειά είναι δουλειά. 
Έτσι, συνεχίζεται μία τρομολαγνική εκστρατεία από την τηλεόραση που ταυτίζει όποιον αντιδρά στα μνημόνια με την τρομοκρατία, που μιλά για νόμο της κουκούλας (χαρακτηριστικό το πρωτοσέλιδο των «Νέων» χτες όταν στη βουλή είχε επιβληθεί, λίγες ώρες πριν, η ομερτά και ο εκβιασμός των αγορών), ο εκφοβισμός του πολίτη-τηλεθεατή που συνοδεύεται από ένα όργιο παραπληροφόρησης (πόσα πλάνα από τους χιλιάδες ανθρώπους που βρέθηκαν στους δρόμους την Κυριακή είδατε σε σύγκριση με τα πλάνα για τα καμμένα κτίρια στην Αθήνα;). 
Κι από κοντά η αριστερά του Αλέξη και της Αλέκας να μιλά για προβοκάτορες και να προσπαθεί να ερμηνεύσει τον κόσμο με τα εργαλεία του παρελθόντος.
ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ: εκείνοι που τώρα ανακάλυψαν τον Τσίλερ, λατρεύουν την καραμανλική αντιπαροχή που κατέστρεψαν τον πολεοδομικό ιστό της σύγχρονης ελληνικής πόλης, εκείνοι που αφήνουν τα δημόσια κτίρια να ρημάζουν (για να τα δώσουν σε κάποιον ιδιώτη αργότερα), οι ντίλερς της αντιπαροχής, οι μεσίτες του εξουσιαστικού ψεύδους, κλαίνε πάνω από τα νεοκλασικά, κλαίνε πάνω από τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων που μία διαδικασία κατ’ επείγοντος , δύο ημέρες στη βουλή, διαλύει εν μία νυχτί τις ζωές τους.


ΥΓ. Για εκλογές δεν γράφω. Δεν τις χρειάζεται το σύστημα για να νομιμοποιηθεί. Ούτε και οι πολίτες να εκφραστούν…Εκεί έφτασαν οι δημοκρατικές λειτουργίες. Αυτο-καταργούνται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου