Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

Η πόλη οι άνθρωποι της. Όχι, οι άρχοντες…


«το άλλο κέρδος των μαύρων κοράκων που ανοίγουνε στα δυο τα ύψη – έμποροι κακοί έμποροι κακοί πάει η ζωή μας»*

Η πόλη έβαζε τα καλά της χτες. Καθάριζε τους δημόσιους τοίχους της, ξεσκόνιζε λίγο τα τεφτέρια της, επιθεωρούσε τους προστάτες της για να έχει το κεφάλι της ήσυχο από τους πληβείους (τι φωνάζουν κι αυτοί και χαλάνε της μπάντας την εμβατηριακή μελωδία;).
Η πόλη έβαζε τα καλά της χτες. Όχι, για να υποδεχτεί τους ήρωες της, όπως έκαναν τον παλιό εκείνο καιρό, αλλά τους επίδοξους «σωτήρες» της.
Κάποιοι από αυτούς έμειναν στα υψηλά τους δώματα και τους κήπους.
Διότι ο κόσμος αρχίζει να συνομιλεί στα καφενεία, στις πλατείες κι αλλού. Για το ποιοι είναι οι βάρβαροι και ποιοι είναι οι ήρωες. Για τους αγώνες και τους καημούς. Για το ψωμί που άλλοι το πλάθουν με τα δάχτυλά τους, κι άλλοι το αρπάξουν με τα γαλόνια τους.
Η πόλη είναι οι άνθρωποι της. Όχι, οι άρχοντες…
Το άρωμα της ελευθερίας. Τα όνειρα. Και τα χνώτα. Τα λόγια τους. Δυο κουβέντες με τον περιπτερά (έχετε σκεφτεί με πόσους μιλά ένας περιπτεράς κάθε μέρα;- τα βλέμματα), ύστερα στο προπατζίδικο, τα διαβάσματα και τα πειράγματα, οι τυχαίες συναντήσεις και οι υποσχέσεις που δεν τηρούνται, οι ώρες αραλίκι στις πλατείες και οι κουβέντες, οι ψίθυροι και ο χαμένος ορίζοντας, η λίμνη που πληγώναμε, τα πλάνα του Αγγελόπουλου.
Η πόλη είναι οι άνθρωποι της. Όλο και λιγότεροι φοράνε αυτές τις ημέρες τα καλά τους. Γιατί έχουν άλλες σκοτούρες, άλλες έγνοιες. Όχι, τις παράτες και τα μεγάλα λόγια και τους κούφιους δεκάρικους που μακιγιάρουν την αδικία…Άλλα πιο απλά, καθημερινά κι ελεύθερα νοήματα...
*Μάρκος Μέσκος{1935{, Από τα «Ισόβια ποιήματα»,XVI

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου