Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Απέναντι. Και χλόη να έχει ο κόσμος…



Claude Oscar Monet, Η οικογένεια
‘Δεν αξίζει να θρηνούμε κρεμασμένοι στο γκρεμό’-Ελ. Βακαλό

Γράφει ο Γιώργος Παπαχριστοδούλου

Οι καθημερινές κουβέντες, οι ματιές, οι ήχοι, οι ειδήσεις, οι προβλέψεις οι μέρες αναδίδουν μία ανημπόρια. Μία διάχυτη παραίτηση, μια διάχυτη μοιραλατρία. Όλα θα γίνουν έτσι – όπως έχουν εκείνοι αποφασίσει. Εμείς, τι να κάνουμε;

Τρίτη, 6 Νοεμβρίου 2012

Τα Γιάννενα κράτησαν δυνάμεις για…αύριο

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Λιγότερο κόσμο σε σύγκριση με τις δύο προηγούμενες συγκεντρώσεις (26 Σεπτεμβρίου και 18 Οκτωβρίου) είχαν οι διαδηλώσεις στα Γιάννενα σήμερα, πρώτη ημέρα της 48ωρης πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας.
Παρόλα αυτά οι διοργανωτές ευελπιστούν πως στις αυριανές συγκεντρώσεις ο κόσμος θα είναι περισσότερος με δεδομένο ότι αύριο, Τετάρτη 7 Νοεμβρίου έρχονται προς ψήφιση τα μέτρα στο κοινοβούλιο.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

Εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν τη ΔΩΔΩΝΗ

Την πούλησαν για ένα κομμάτι ψωμί για να αρπάξουν τη σοδειά
-Ψίθυροι αυτοδιαχείρισης
Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου

Τίτλοι τέλους για τη γαλακτοβιομηχανία «ΔΩΔΩΝΗ": κατέληξε σε ελληνο-ρωσικά χέρια αντί του ευτελούς τιμήματος των περίπου 21 εκατ. ευρώ. Η υπογραφή της συμφωνίας μεταξύ του εκκαθαριστή της Αγροτικής Τράπεζας και του κοινοπρακτικού σχήματος «S.I.» με σύνθεση 90% την Strategic Initiatives UK LLP, επενδυτική εταιρία με έδρα το Λονδίνο, όπως αναφέρουν σχετικές πληροφορίες, και 10% ΣΙΜΟΣ Food Group ΑΕ, ανακοινώθηκε την Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Πανόραμα διαμαρτυρίας στα Γιάννενα


Πάνω από 6.000 άτομα στις δύο πορείες της Τετάρτης

Ηχηρό μήνυμα καταδίκης της εξαθλίωσης της κοινωνίας και της αφαίμαξης του εισοδήματος και της ζωής από το νέο πακέτο μέτρων (κοντά στα 12 δισ. ευρώ για...αρχή ώστε οι τράπεζες να λάβουν τη γενναία ενίσχυση των 24 δισ. ευρώ από το νέο δάνειο των 31 δισ. ευρώ, ενώ παράλληλα θα προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας) έστειλαν τα Γιάννενα το πρωί της Τετάρτης, 26 Σεπτεμβρίου κατά τη διάρκεια της 24ωρης πανελλαδικής απεργίας των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.
Πάνω από 6.000 διαδηλωτές πορεύτηκαν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης.
Κλειστά παρέμειναν αρκετά εμπορικά καταστήματα (εκτός από τους συνήθεις υπόπτους- καταστήματα πολυεθνικών, σούπερ μάρκετ και τα καφέ που δουλεύουν συνήθως μόλις οι συγκεντρώσεις ολοκληρώνονται), Στη μεγάλη συμμετοχή συνέβαλαν κατά πολύ η ηλιόλουστη, ζεστή ημέρα καθώς και το ότι επρόκειτο για την πρώτη απεργία, μετά το καλοκαίρι.

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2012

Η πόλη και τα σύκα



Πόσα σύκα φάγατε φέτος; Εγώ, πολλά. Και μάλιστα χωρίς να αγοράσω κανένα. Επειδή αγροφύλακες δεν κυκλοφορούν στην πόλη (μόνο ανθρωποφύλακες!) θα σας πως ότι σχεδόν κάθε μέρα πηγαίνοντας με τα πόδια στη δουλειά, κόβω κι από ένα από τη συκιά που εξέχει σε ένα σημείο της διαδρομής.
Είναι μία συνήθεια καθόλου παραβατική- στρωματσάδα τα σύκα  πεσμένα στο δρόμο αφού κανείς δεν τα μαζεύει.

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2012

Η Claudia και τα «αδειανά μας πουκάμισα»



«Όποιος δεν αγαπά τη ζωή δεν αγαπά το θάνατο. Τη φυσική εξέλιξη. Τότε, παραμένει δέσμιος της μεταφυσικής». Το λέει ένας εαυτός που αγαπά τον Καμύ με ριζοσπαστική σκέψη και το καζαντζακικό (γραμμένο στον τάφο του στον κούλε του Ηρακλείου): «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα. Είμαι λεύτερος». Η αντίληψη που έχουμε για τη ζωή και το θάνατο είναι μία όψη της σημερινής, πολύπλευρης κρίσης, η οποία – μη γελιόμαστε- δεν είναι αποκλειστικά οικονομική. Είναι κάτι περισσότερο, όσο κι οι ιέρακες της αγοράς και οι λάτρεις του κακοχωνεμένου μαρξισμού, θα ήθελαν το αντίθετο. Αφορά κάτι που θα ονομάζαμε συλλογική ψυχή, συλλογικό υποσυνείδητο. Τόσα χρόνια μαθημένοι να τα κάνουμε όλα μόνοι μας (επειδή έχουμε και μία καριέρα σε βάρος των άλλων να υπερασπίσουμε), τώρα πάθαμε σοκ που ο κόσμος- όπως τον μας δίδαξαν- δεν θα είναι έτσι. Γάμος, καριέρα, παιδιά, εξοχικό, πιστωτικές, μπάλα, κοσμήματα, καμιά βραδινή αρπαχτή, Ανάσταση στο χωριό με τα καλά και φανταχτερά μας, διακοπές στην παραλία με όλα τα συμπράγκαλα του σπιτιού μας (και με το ουίσκι σε γυάλινο ποτήρι). Τύπος και υπογραμμός στην κοινωνική μας συμπεριφορά, αλλά τύραννοι με τους συναδέλφους, περιπαικτικοί με τους αδύνατους, διαφορετικοί από τους ονειροπόλους loozers που πάλευαν για ένα πουκάσιμο αδειανό (την Ιδεολογίας τους που τους τράβαγε από το μανίκι),έξυπνοι, δήθεν διαβασμένοι. Νεοέλληνες νεόπλουτοι δηλαδή. Κι από πάνω το αίσθημα του περιούσιου λαού που τον κατατρέχουν όλα τα δεινά του κόσμου, αλλά αυτός έχει DNA και αντέχει. Δεν βαριέσαι αδελφέ, εμείς να είμαστε καλά. Ό,τι φάμε και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας, που λέει και η παροιμία.
Είναι μία όψη του συλλογικού μας δράματος αυτή. Όλοι την καταλαβαίνουμε.
Τώρα που απομείναμε μόνοι κι έρημοι: χωρίς Κόμμα, χωρίς Κράτος, Χωρίς Εταιρεία, χωρίς Κονέ, χωρίς Φίλους, χωρίς Ψυχή, χωρίς ούτε ένα δράμι ανθρωπιάς αφού την είχαμε παίζει στο καζίνο της καριέρας. Δεν είναι η μόνη. Ευτυχώς. Είναι η χώρα των ανθρώπων που σκέφτονται και πράττουν ως πολίτες. Η χώρα εκείνων που δεν πιστεύουν στη μεταφυσική και τα κίβδηλα λόγια της «Εκκλησίας ΑΕ». Εκείνων που καταλαβαίνουν πως πίσω από τις περίφημες κουκούλες των Εξαρχείων κρύβεται ένας κόσμος γεμάτος με λουλούδια που θέλουν να ανθίσουν. Εκείνων που καταλαβαίνουν πως το νερό, τα φυλλώματα, ο αέρας ανήκουν σε όλους- δεν πωλούνται. Εκείνων που δεν παρασύρονται από το τυφλό μίσος για τον άλλο» και διαφορετικό. Εκείνων που θα συμβιβαστούν πέντε φορές, αλλά θα πουν κι ένα όχι.
Ο ένας κόσμος πάντως εφάπτεται στον άλλο- για να μην παρεξηγηθούμε. Το θέμα είναι ποιοι καταλαβαίνουν αυτό που είπε χτες η Κλαούντια Καρντινάλε: ««Ηρεμείς μόνον όταν ακολουθείς την ηλικία σου»!
*Η ιταλίδα ηθοποιός, Κλαούντια Καρντινάλε, 70 ετών σήμερα, παίζει την ταινία «O Gebo E A Sombra», που προβλήθηκε φέτος εκτός συναγωνισμού στο 69ο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας. Η δήλωση αλιεύτηκε από το Βήμα (ρεπορτάζ: Γιάννης Ζουμπουλάκης).

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Χαλκίδα: Μία προοπτική για τον 9,65 fm

Του Γιώργου Παπαχριστοδούλου 
Το κλείσιμο του 9,65 fm, του σταθμού των εργαζομένων της Χαλκίδας και της Εύβοιας αποτελεί ένα ισχυρό πλήγμα στην τοπική ραδιοφωνική ποικιλότητα. 
Ιδιαίτερα σήμερα σε μία εποχή ολομέτωπης επίθεσης των αφεντικών σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής- πόλη, περιβάλλον, παιδεία, υγεία, εργασία, πολιτισμός. Όπως διαβάσαμε στον τοπικό Τύπο του Ιουλίου ο σταθμός έκλεισε επειδή διακόπηκε η χρηματοδότηση από την Εργατική Εστία. 
Η βελόνα του 9,65 είναι φορτωμένη γεμάτη αναμνήσεις.

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

Θέρος ανίκατε μάχαν!


Ατάραχη (κάπου στην παλιά πόλη)
Το καλοκαίρι στο… Γιάννενο (έτσι το ’πε, χτες το πρωί στο βιβλιοπωλείο, ο Χρήστος άρτι αφιχθείς από διακοπές) είναι κλεφτές ματιές στον κόσμο πίσω από τα βουνά, βραδινές περιπλανήσεις στους άδειους δρόμους, λεκτικές μάχες για τον Γκοντάρ και τον Νικολαίδη (όχι, τον ολίγιστο Ντέμη- τον άλλον, τον σκηνοθέτη και τα κουρέλια του που τραγουδάνε ακόμα). 
Είναι κραυγαλέα κορίτσια και άλαλα αγόρια.
Είναι τρία ευρώ μπύρα και πέντε το ουίσκι, είναι ανηφοριές και κατηφοριές, σαν εκκρεμές από αστέρι σε αστέρι, γνωστούς που ξέρεις από παλιά και χαίρεσαι να ακούς τα νέα τους, όταν τυχαία παραγγείλεις ένα φρέντο στο καφέ της γειτονιάς, κορίτσια που φτιάχνουν μόνα τα κοσμήματά τους για να σέρνουν τα σανδάλια τους στα γκρίζα πεζοδρόμια, αγόρια που περιπαίζουν τον κόσμο των αφεντικών, μανάδες που σε εκπλήσσουν με τις γνώσεις και την αγάπή τους, αντιδημάρχους που γυρνούν τα βράδια στα εναλλακτικά μπαράκια, αδέσποτα που αραγμένα αψηφούν το θόρυβο των αμαξιών, ζευγάρια που παίρνουν τη μηχανή και ταξιδεύουν για τη θάλασσα, ηλιοβασιλέματα στην άκρη του Μώλου, line out και Χρόνη Δρούγια στο Δημοτικό Ραδιόφωνο, κουβέντα για τα πλάνα του Αγγελόπουλου στη λίμνη, εργάτες στα γυράδικα που σιγοτραγουδάνε τα χαράματα ένα σκυλάδικο που παίζει δυνατά, σκηνοθέτες που σχεδιάζουν στο κενό,ανθρωποφύλακες που σκοτώνουν τον καιρό τους μιλώντας για τη θέρμανση του χειμώνα, νοσταλγούς της «Ελευθεροτυπίας» που δεν ξέρουν τι να διαβάσουν τώρα, γείτονες που κάθε πρωί κάνουν πρόβα ρυθμούς από την Κρήτη και ο ακάλυπτος γεμίζει αναμνήσεις, κάτι ξαφνικά τηλέφωνα από πενηντάρηδες φίλους που το γέλιο και η βαθιά τους ματιά σε κάνει να αγαπάς τη ζωή και την ελευθερία. Είναι κουβέντες- ερεθίσματα για την αρχιτεκτονική της πόλης, για τα «δοχεία ζωής» του Άρη Κωνσταντινίδη και την πλατεία που είχε παλιά σκιά και δέντρα, ήταν μεγαλύτερη και τώρα ο έφηβος Θανάσης που μοιάζει με το Χάρη αναρωτιέται εάν ήταν μεγαλύτερη.
Είναι και θλίψη το καλοκαίρι. Μπόλικη. Για εκείνους που περπατούν σκυφτοί με βλέμμα χαμένο κι απλανές. Για εκείνους που πέντε κι έξι μήνες απλήρωτοι υπομένουν στωικά να βγει η ζωή. 
Για όσους πήγανε προχτές στο γιατρό και η σύνταξη δεν έβγαινε να πληρώσουν το φάρμακο. Για εκείνους που ψαχουλεύουν τα σκουπίδια. Για εκείνους που μένουν κλειστοί για μέρες επειδή πελάτη δεν βλέπουν. Για εκείνους που αναρωτιούνται εάν το χειμώνα θα έχουν πετρέλαιο να πληρώσουν. Για εκείνους που κλείνονται στο σπίτι και βυθίζονται στην ανασφάλεια του καναπέ.
Είναι και ποίηση το καλοκαίρι στην υγρή μας πολιτεία. 
Πολυδούρη: «Μα η νύχτα στο παράθυρο θαρθή να σταματήση./ Μύρ κι ανταύγειες αστεριών κι αύρες θ’ ανακατέψη». 
Εμπειρίκος: «Μία φρόνιμη γυναίκα/αξίζει τρία πουλιά/μία γυναίκα απλώς γυναίκα/αξίζει δεκάδες δορκάδων».
Θέρος ανίκατε μάχαν, λοιπόν!

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

Οι καταφερτζήδες και το πλατύ αίσθημα αδικαίωτης δικαιοσύνης

Η κυνική γλώσσα της περίφημης “νέας οικονομίας” μας επισκέφτηκε, εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, την εποχή του περιλάλητου εκσυγχρονισμού και της χρηματιστηριακής φούσκας, τότε που ο εγχώριος σοσιαλισμός χτυπούσε στο ρυθμό των limit up και down.
Τότε η εργασία έγινε απασχόληση. Κι ακολούθως γεμίσαμε καταρτίσεις, προσόντα και δεξιότητες. Όλα στο βωμό μίας αγοράς εργασίας – ζούγκλα που απαξιώνει γρήγορα τα πάντα: ανθρώπους, χρόνο, προσωπικότητες, συλλογικότητες. Για να γίνει ο άνθρωπος κάτι σαν tabula rasa (άγραφος πίνακας) πάνω στον οποίο οι ισχυροί θα σβήνουν και θα γράφουν όποτε θέλουν, ό,τι θέλουν. Για να μπορούν να τον πετούν στο περιθώριο επειδή δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα. Οι όροι επιστρέφουν με την κάθε ευκαιρία. Πχ. “Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού”. Λες και πρόκειται για ποσοστό του ΑΕΠ και όχι ανθρώπους. Με ψυχή, ιδρώτα, αισθήματα, πόνο και χαρά.
Για να μπορούν να εκβιάζουν οι μηχανισμοί, οι καταφερτζήδες, αυτοί που ξέρουν τα κόλπα, που έχουν φίλο τον τάδε υπουργό, βουλευτή, κομματάρχη, δήμαρχο και νομαρχίσκο.
Κυνικοί και απάνθρωποι μαζί. Και την ίδια ώρα οι δεκάρικοι περί ανταγωνιστικότητας που η χώρα δεν έχει, περί χρέους όλων των Ελλήνων επειδή “τα φάγαμε όλοι μαζί” (τι ωραίο να εξισώνεις θύτες και θύματα για να αποκαθαρθεί το πολιτικό σύστημα και να ξεχαστούν οι ευθύνες του).
Τα ίδια πρόσωπα πάνω κάτω κυριάρχησαν στην πρόσφατη τηλεοπτική προεκλογική αντιπαράθεση.
Αθροίζοντας τα αποτελέσματα της κάλπης το συμπέρασμα είναι πως η αυθαιρεσία, το καταφερτζήδικο, τα αετονύχικο δικαιώθηκαν.
Δικαιώθηκαν είτε επειδή αποτελούν κοινωνική συμπεριφορά πολλών είτε επειδή κυριάρχησε ο φόβος.
Το πλατύ αίτημα για δικαιοσύνη που κατακλύζει πολλούς συμπολίτες, ίσως αποδειχτεί πιο δυνατό. Άγραφος κανόνας...

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Ρίχτο Ηλία. Ρίχτο!


Το σάουντρακ των εκλογών 

Έχουν σάουντρακ αυτές οι εκλογές; Παλιότερα, οι πλατείες αλάλαζαν υπό τους ήχους των Κάρμινα Μπουράνα, ύστερα προσγειώθηκαν στις συνθέσεις του Σταμάτη (του Σπανουδάκη ντε, όχι του Κόκκοτα), απολαύσαμε, το 2000, τα εξιτπολιτικά (sic) πανηγύρια της Βίκυ Μοσχολιού έξω από τη Ρηγίλλης, μας κάθισε στο στομάχι η μαλακία του Παπαϊωάννου στους Ολυμπιακούς, αντέξαμε τα σκυλοτράγουδα με τα σουβλάκια του Κωστάκη και τις άνοστες άριες του Γιωργάκη. Κι ύστερα; Τώρα;
Είναι ο αχός του μεταμοντέρνου πλήθους που αντηχεί στον πάτο της κάλπης. Μιας κάλπης σαν πικρό ποτήρι για τους περισσότερους. Το απελθέτω αυτή τη φορά δεν θα το πουν. Μετά λόγου γνώσεως. Για να στρέψουν τα όπλα του αντιπάλου εναντίον του. Κι ύστερα, θα γυρίσουν στη γειτονιά με μία χούφτα όνειρα στην τσέπη. Για να τα μοιραστούν.
Ο ιδρώτας όταν σου κρατώ το χέρι, οι διεσταλμένες κόρες των ματιών, η αδρεναλίνη όταν περπατάς τους δρόμους της ελευθερίας, ο πυρετός στην πορεία, το δροσερό αεράκι που στρέφει το δακρυγόνο στην αντίθετη πλευρά, εκείνη η μουσική που ερχόταν από την άλλη πλευρά στο κάμπινγκ στον Αχελώο, τα μαλλιά του Πάνου σε εκείνη την ανηφόρα, ο ήχος από τα δεκάδες μπουκάλια μπύρας που άνοιξε ο Ναπολέων στην πλατεία, ο Τσιτσάνης στην πλατεία, εκείνο το μικροφώνισμα όταν ανέβηκε η Μαρία να πει-δειλά, δειλά- μια κουβέντα, ο Βάρναλης που μας άφησε δακρυσμένους κάτω από το φεγγάρι του Ιούνη, τα θραύσματα από τη μολότωφ του θοδωράκη, το ουρλιαχτό εκείνη τη βραδιά όταν στον ακάλυπτο όλοι σιωπούσαν, η σιωπή που απλώθηκε σαν πάχνη στο ξύλινο πάτωμα στο Nosotros, η ματιά του Νίκου που σε χάιδεψε στην πλάτη, το μοιρολόι εκείνο το ηπειρώτικο σαν βέλος κατάστηθα στην τσιμεντένια θλίψη.
Μανού Τσάου και Κένυ Αρκάνα, Σπύρος Γραμμένος και Μήτσος Πουλικάκος, πολλά κλικ και follow, πανκ on the road ανάμιχτο με Smoke on the water, fire on the sky, βραχνιασμένα ερτζιανά και Έιμι Γουάινχάουζ. Δεν έχουνε επίσημο σάουντρακ αυτές οι εκλογές. Μονάχα έναν ψίθυρο που γίνεται φωνή- First we take Manhattan, Berlin, Athens. Ευτυχώς. 
Αλλιώς θα ακούγαμε ξανά την σκουριασμένη κασέτα του Μίκη ή τα ψευτομάγκικα στο σκυλάδικο της βου εθνικής. Όσο για τους ύμνους του Χριστόδουλου που μας πλασάρει ο Αντώνης, τους ψάλαμε καλλίφωνα. Στο κατηχητικό. Και ούτε εμβατήρια από τους γορίλες θέλουμε πια.
Ρίχτο Ηλία. Ρίχτο!

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

Πολιτική μνήμη και λήθη


“Ξέχασε πως στην πολιτική ένα συν ένα δεν κάνουν δύο. Καμιά φορά κάνουν και μείον ένα”. Η φράση αποδίδεται σε έναν παλαίμαχο κομμουνιστή, τον Κώστα Λουλέ.
Τη δανείστηκε ένας πολιτικός αντίπαλος του σήμερα (και του τότε), βουλευτής του ΛΑΟΣ (σημείωση προς συναδέλφους: διαβάζεται λάος και όχι λαός- μην ξεχνιόμαστε), Αστ. Ροντούλης, Πέμπτη 31 Μαΐου στα Γιάννενα, για να μιλήσει για τον Αντ. Σαμαρά.
Η τρέχουσα πολιτική συνεχίζει να μιλά με όρους του παρελθόντος και κυρίως να δανείζεται πολλά από τα εργαλεία της- πρώτο από όλα την αίσθηση πως πρόκειται για την τέχνη του εφικτού και τέχνη της... εξαπάτησης και της χειραγώγησης της μάζας.
Το κάνει για δύο λόγους: επειδή έτσι έχει μάθει (απευθύνεται σε υπηκόους που τους αρέσει ο λαϊκισμός, λένε οι συμβουλάτορες) κι επειδή έχει χάσει την επαφή με την κοινωνία (κανείς δεν περίμενε τα περσινά δωρεάν μαθήματα δημοκρατίας στις πλατείες της χώρας).
Μπορούμε να αναλύσουμε το παρόν με όρους του παλιού, άραγε;
Το ερώτημα μοιάζει να έχει απαντηθεί από την κοινωνική συμπεριφορά. Πόσοι να συγκινηθούν από τα εμφυλιοπολεμικά κηρύγματα; Πόσοι να πιστέψουν ότι ο Τσίπρας αντιγράφει τον Ανδρέα του '80 (εάν τον συμβουλεύουν έτσι στο επιτελείο του μάλλον έχουν ξεχάσει ότι οι καιροί της σοσιαλδημοκρατίας και μάλιστα α λα ελληνικά έχει περάσει);
Αρκετοί θα ήταν ο αντίλογος. Ναι.
Όταν συζητάμε με τον φίλο του τον Κώστα (από μικρός στο ΠΑΣΟΚ) και μου αφηγείται πως έφυγε ο φόβος του χωροφύλακα. Όσα λέει είναι περισσότερο με ζωντανό μάθημα μεταπολιτευτικής ιστορίας.
Όταν τα αφηγείται με σκοπό να συνεισφέρει στο σήμερα, στο πολιτικό παρόν, παραμένει έναν ενεργό πολιτικό ον. Εάν τα λέει για να καμωθεί για ένα εξωραϊσμένο παρελθόν, δεν έχει να συνεισφέρει και πολλά στο σήμερα. Και φαντάζομαι δεν μπορεί να απαντήσει κι εκείνο το ερώτημα του Λουλέ...
Η στήλη απαρνιέται τα δαιμόνια του παλιού – δεν αρνείται ωστόσο την κληρονομιά του. Την ιστορική σκιά του. Το ανεπαίσθητο βάρος της ιστορικής μνήμης.
Το Άουσβιτς, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα κομμουνιστικά γκούλαγκ, το Γκουαντάναμο, τις δολοφονίες από τα παιδιά του Σικάγου στη Λατινική Αμερική το '70, δεν μπορούμε να τα ξεχάσουμε. Ούτε την ιστορία των αφανών, των καθημερινών ανθρώπων.
Τους εργάτες του Μεσοπολέμου που πάλευαν για αξιοπρέπεια (για ένα δράμι ψωμί ένα χρόνο απεργία έλεγαν οι καπνεργάτες του Αγρινίου στις μαχητικές τους στιγμές). Τους ανθρώπους που αγωνίζονται για τη δημοκρατία και την ελευθερία. Εκείνους που βάζω το εμείς πάνω από το εγώ.
Η πάλη της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι η πάλη του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, λέει κάπου ο Κούντερα. Μόνο που εδώ στην Ελλάδα υποταχτήκαμε στην κυρίαρχη εθνική αφήγηση του “Δεν ξεχνώ” για την Κύπρο και την ίδια ώρα γοργά γοργά κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε τα ολοκαυτώματα των ναζί ή τους μαυραγορίτες ή τις εξοντώσεις των διαφωνούντων με το ΚΚΕ.
Περίεργο πράγμα η μνήμη. Και τα θραύσματά της.

*ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: Lidija Ivanek-popartcow


Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Βαβέλ, ολοκληρωτισμός και κοινωνική βιοποικιλότητα


Το καλό με τις εκλογές είναι πως στη Νέα Δημοκρατία (και το ΠΑΣΟΚ, αλλά λιγότερο πια) είναι κάνουν μικρά μαθήματα γεωγραφίας της αριστεράς (και ειδικότερα του ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος κατάφερε να καθιερώσει στην πολιτική συζήτηση τη λέξη συνιστώσα).
Δεν είναι πλάκα (έστω κι αν κακογραμμένα, ευφάνταστα σενάρια έχουμε κατά καιρούς διαβάσει στην εφημεριδογραφία με αφορμή την ένοπλη πάλη στην Ελλάδα)- αποτελεί την τρέχουσα πραγματικότητα των τηλεοπτικών συζητήσεων σε ό,τι αφορά την εκλογική μάχη της 17ης Ιουνίου (ο χρόνος και ο Κόσμος ευτυχώς δεν σταματούν εκεί βέβαια- γυρίζουν).
Μαθαίνουμε τι λέει κάθε συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ για το ευρώ και την ΕΕ., σε αφηρημένες διατυπώσεις πάντα-επειδή αυτό απαιτεί η τηλεοπτική “δημοκρατία” που μισεί την αναλυτική σκέψη,
Σε λίγο, όπως πάει το πράγμα, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης θα μας κάνει μαθήματα για τις άπειρες διασπάσεις και παραφυάδες της αριστεράς στην Ελλάδα (θυμάται κανείς το ΕΚΚΕ το οποίο μάλιστα τροφοδότησε με κάμποσους διανοούμενους, οργανικούς και λειτουργικούς, το μεταπολιτευτικό πολιτικό στάτους;).
Η αναφορά στη λεπτομέρεια κουράζει, αλλά, όπως καταλαβαίνουμε, στόχος είναι να δειχτεί πως επικρατεί μία εικόνα Βαβέλ στην νεοελληνική αριστερά και κατ΄ επέκταση στους πολίτες που αντιδρούν στα μνημόνια κι ευρύτερα την ασυδοσία του τραπεζικού συστήματος,. Για αντίστοιχη “αδυναμία” μέμφονταν άλλωστε τις πλατείες της οργής και της άμεσης δημοκρατίας πέρυσι- αφού ο όχλος είναι καλός μόνον όταν υπακούει και χειροκροτεί.
“Δεν μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους. Πώς θα κυβερνήσουν τη χώρα;”, είναι το συμπέρασμα που φιλοτεχνεί αυτή η τακτική.
Άρα: Ψηφίζω τον έναν. Τον ηγέτη. Τον ισχυρό. Τον καπετάνιο που θα μας βγάλει από τη φουρτούνα (εμφανής εδώ η περιγραφή των πολιτών ως προβάτων τα οποία, όπως στη θρησκευτική παράδοση, θα τα οδηγήσει ο βοσκός- αυτός που ξέρει, ο ειδικός, ο ιερέας, ο οικονομολόγος σήμερα).
Το τι λένε οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή του αντιεξουσιαστικού ρεύματος, πρώτιστα αφορά τους ίδιους. 
Εμάς μας νοιάζει τι λέει η κοινωνία- πώς σκέφτεται, πώς πράττει, με ποιους θεσμούς ασκεί εξουσία, διαχειρίζεται τα δημόσια πράγματα. Και για να το πάμε λίγο παραπέρα – για να θυμηθούμε και τον Καστοριάδη- εάν οι θεσμοί αυτοί είναι ετερόνομοι (όπως συμβαίνει κατά κόρον σήμερα) ή είναι αυτόνομοι (δεν εξετάζουμε εδώ εάν οι νόμοι είναι καλοί ή κακοί, αλλά ποιος τους θέτει)
Πίσω από μία σύγκρουση της εικόνας της Βαβέλ και μιας πανίσχυρης (πόσο δημοκρατικής άραγε;) εικόνας του ηγέτη, κρύβεται κάτι βαθύτερο: το μίσος του πολιτικού συστήματος απέναντι σε μία κοινωνία της συνύπαρξης και της πολιτικής “βιοποικιλότητας” (αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν, λέει ένα σύνθημα) και η λατρεία στον ολοένα και πιο τραχύ ολοκληρωτισμό των ηγετών, των “μεγάλων ανδρών”, την κατ΄ επίφαση δημοκρατία των “γρήγορων” αποφάσεων (γρήγορων για ποιον λόγο;), την παντοκρατορία της οικονομίας και των κερδών πάνω από τις ζωές των ανθρώπων...
Διαλέγουμε και παίρνουμε, λοιπόν...


Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Ήττες και ανάσες


Προχωράμε στις εκλογές του Ιούνη με μία γεύση στιφή.
Με ένα γενικότερο κλίμα ρευστότητας και φόβου να μας κυκλώνει. Σαν μην γίνεται καμία συζήτηση.
Ή έστω η συζήτηση να περιορίζεται στα τηλεοπτικά παράθυρα ή εντός των κομματικών γραφείων (έστω κι αν έχουν αδειάσει από κόσμο κι από νόημα).
Δίπλα τους ένα αίσθημα προσμονής.
Στο πλαίσιο αυτό είναι φανερό πως εάν κερδίσει η μία παράταξη η κοινωνία θα βιώσει ήττα.
Σαν να δικαιώνονται εμμέσως δυνάμεις και αντιλήψεις που βγήκαν από το “Κουτί της Πανδώρας” και απελευθερώνουν τα Επίκαιρα της Χούντας, τους ύμνους στην 4η Αυγούστου, τον μαυραγοριτισμό και τους κουκουλοφόρους της Κατοχής που θέλουν τώρα να βαπτιστούν στην κολυμπήθρα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού.
Για την άλλη παράταξη δεν ξέρουμε πολλά: περιμένουμε να παρουσιάσει μία ολοκληρωμένη πρόταση.
Η αριστερά όσο αφουγκράζεται τον παλμό της κοινωνίας, θα μπορεί να έχει την ανοχή της.
Σε έναν δύσκολο δρόμο.
Στον οποίο- όπως καταλαβαίνουμε- δεν έχει σημασία το νόμισμα, αλλά η αξία του και η κοινωνική του χρήση.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2012

Μετεκλογική θλίψη και αντίδοτα


Μετεκλογική θλίψη: 
για το πρωϊνό της Δευτέρας που έμοιαζε ίδιο.
Για τον άνεργο στο διπλανό σπίτι- που κάθεται με τις ώρες στην καφετέρια ή το facebook- ράθυμος και απελπισμένος να ψάχνει στις αγγελίες και να μην βρίσκει. Περιμένοντας εκείνο το σεμινάριο με τα 500 ευρώ – που θα τα πάρει το Σεπτέμβρη κι αν.
Για την άχρωμη, άοσμη, άγευστη αίσθηση των πάνελ. 
Την αδυναμία και αλαζονεία του πολιτικού συστήματος να αντιληφθεί τις τεκτονικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Και κυρίως την απροθυμία του – επειδή θα χάσει τα προνόμια- να αφήσει χώρο στην πρωτοβουλία του πολίτη. 
Για τον φόβο και τη μισαλλοδοξία που είχε μάθει να λειτουργεί στο σκοτάδι και τώρα κατακλύζει τις οθόνες μας σαν ένδειξη μαγκιάς και νεανικής μόδας.
Για εκείνους που μυρίστηκαν εξουσία και σκέφτονται να αρπάξουν από το βάζο με το μέλι.
Για τους εκβιαστές που μας απειλούν, είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε με ευρώ είτε με δραχμή, με αφανισμό.
Για όσους ήταν στα πράγματα και τώρα το σύμπαν καταρρέει δίπλα τους.
Για την υπόσχεση της “ανάπτυξης” που στο βάθος κρύβει τη λεηλασία. Της ζωής και της φύσης.
Για τον χρόνο, τον εσωτερικό, που δεν έχουμε πάρει ακόμη πίσω.
Για το κορίτσι που ονειρεύεται το βράδυ και το πρωί προσγειώνεται στη μέγγενη του “δε γίνεται αλλιώς”.
Για το αγόρι που ήθελε πολλά, αλλά έμεινε σιωπηλό να κοιτάει το παρόν να φεύγει.
Για τους λογαριασμούς που μας επισκέπτονται σαν βροχή στο πλατύσκαλο.
Για τη λήθη που σκορπάνε τα καλοταϊσμένα και “κιτρινισμένα” παπαγαλάκια της εξουσίας αντιμετωπίζοντας τον άνθρωπο σαν μία απλή στατιστική. Ένα νούμερο στο γκάλοπ.
Για τον εργαζόμενο που καταπίνει κάθε προσβολή για ένα κομμάτι ψωμί (που του το αρπάζουν κάθε μέρα).
Για τον ήλιο που χάνεται μακριά το απόγευμα κι εμείς δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε την τροχιά του.
Μετεκλογική θλίψη.
Κάπου υπάρχει το αντίδοτο.
Στα λόγια των ποιητών: “Το κενό υπάρχει όσο δε πέφτεις μέσα του” (Ελύτης). “Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν» (Μιχ. Κατσαρός). Στις αφηγήσεις των φίλων που ταξίδεψαν ή έτσι απλά φουσκώνουν μία ιστορία για να αρέσουν στην ομήγυρη.
Στα πλάνα του Δαμιανού και του Αγγελόπουλου.
Στις αφηγήσεις του Γκαλεάνο για τις φλέβες της Λατινικής Αμερικής. Στο λίκνισμα του χαμένου χρόνου.
Στις σισύφειες σελίδες και τον τσιγαρόβηχα του Καμύ.
Στα χωράφια με τις παπαρούνες κάθε άνοιξη στα Μεσσάπια. Σε εκείνη την ιστορία που έμεινε στη μέση, αλλά ήταν γεμάτη από ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Στη δύναμη των ανθρώπων να αντισταθούν στην παγκόσμια κι εγχώρια οικονομική δικτατορία και τον θάνατο.
Με μικρές, αλλά πολύτιμες, πράξεις.
Στην ίδια τη μετεκλογική θλίψη.

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Δεν θέλουμε δρχ- αλληλεγγύη θέλουμε

Το ερώτημα μιας επιστροφής στη δραχμή και της επόμενης ημέρας απασχολεί πολλές συζητήσεις. Προχτές μία φίλη, λίγο πάνω από τα 20, έλεγε με πάθος και σιγουριά, πως θα επιστρέψει στο χωράφι και θα αρχίσει να καλλιεργεί. Δίπλα της ακουγόταν η αντίρρηση πως αυτό θέλει χρόνο. Εάν κάτι τρομάζει με το ενδεχόμενο μίας επιστροφής στη δραχμή είναι το φάσμα της πείνας. 
Το καταλαβαίνουμε όλοι. Ωστόσο, το τι τρώμε και το πώς παράγεται, εάν  ρυπαίνει τη φύση, πόσο νερό χρειαζεται για να παραχτεί, πόσο καρπώνεται ο παραγωγός, τι σχέση έχει με τον καταναλωτή είναι ευρύτερο. 
Δεν θα έπρεπε να μας τρομάζει η πείνα- τουλάχιστον το βαθμό που δεν θα πεθάνουμε  αν μας λείψουν τα πατατάκια και κάτι σοκολάτες τίγκα στη θερμίδα. Θα έπρεπε να μας τρομάζει το ενδεχόμενο να μην δείξουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας ώστε να μην λιμοκτονήσουν οι γύρω μας. 
Θα έπρεπε να μας τρομάζει η πιθανότητα να υπάρξουν σύγχρονοι μαυραγορίτες. 
Μία επιστροφή στη δραχμή λοιπόν θα έπρεπε να συνεπάγεται και μία αλλαγή του καταναλωτικού προτύπου- απαραίτητη άλλωστε και σήμερα που το ευρώ στην τσέπη δεν μας φτάνει. το δρόμο τον δείχνουν άλλωστε τα πάμπολλα εγχειρήματα αλληλεγγυας οικονομίας που αναπτύσσονται δίπλα μας. χωρίς μεσολάβηση από κράτος ή την περίφημη ιδιωτική-κερδοσκοπική οικονομία.
Είτε με ευρώ είτε με δραχμή, η αλληλεγγύη είναι εκείνο που μας χρειάζεται. 
Και να μην αποτελεί το χρήμα μέσο πλουτισμού και εξουσίας επάνω στους άλλους...

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

Αναποφάσιστοι αποφασισμένοι


Ήταν η Κυριακή των αναποφάσιστων αποφασισμένων: σχεδόν όλοι ήξεραν τι δεν θα ψηφίσουν. Κι εννοούμε τα δύο κόμματα εξουσίας που εναλλάχτηκαν στην εξουσία σε όλη τη μεταπολίτευση (με ολίγον από αριστερά).
Ήταν επίσης η Κυριακή εκείνων που συνειδητά ήξεραν πως δεν θα ψηφίσουν: η αποχή πετάχτηκε στο 35% από το 29% των βουλευτικών του 2009. Το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος.
Πρόκειται για δύο φαινόμενα (αποχή, αντιμνημονιακή ψήφος σε αριστερή κατεύθυνση) τα οποία μαζί με την εκλογική επιβράβευση του νεοναζιστικού λόγου, θα καθορίσουν τις πολιτικές εξελίξεις από εδώ και στο εξής. Συνοδεύονται επίσης από μία, έστω μικρή, απονομιμοποίηση του προτύπου του ηγέτη- αρχηγού ο οποίος καθορίζει τα πάντα: την έπαθαν Α. Σαμαράς-Β. Βενιζέλος, θα προσέξει να μην πατήσει και ο Αλ. Τσίπρας. Αξίζει να ρίξουμε μία ματιά και στα ποσοστά που συγκέντρωσε το νεοφιλελεύθερο ρεύμα που έμεινε εκτός Βουλής, ρεύμα το οποίο μέσα στην κρυφή λατρεία της ασύδοτης αγοράς, ενισχύει την πρωτοβουλία του ατόμου. Τα κόμματα-αφέντες πεθαίνουν. Νέες μορφές αναδύονται.
Αυτό δεν το κατάλαβε (κι ούτε πρόκειται) το ΚΚΕ το οποίο ακίνητο παρακολουθούσε από την Ομόνοια την έφοδο του χύμα λαού στο Σύνταγμα στις 12 Φεβρουαρίου, αμήχανο έμεινε τώρα μπροστά στο αποτέλεσμα.
Δεν ήταν μόνο θυμός- οι επαγγελματίες της πολιτικής έκαναν πως δεν κατάλαβαν ή μπορεί να μην κατάλαβαν. Συνέχισαν τον βιβλικό, σωτηριολογικό τους λόγο για έξοδο από το μνημόνιο σε τρία αντί για δύο χρόνια ή τα γνωστά αναμασήματα περί “ανάπτυξης”, εθνικής σωτηρίας (ποιων;) ή εκτόξευσαν τη γνωστή απειλή της χρεοκοπίας (που έρχεται αργά αργά). Ειδικά, για την πατρίδα (που όλοι την αγαπούν, αλλά πρόθυμα θα την παρέδιδαν όπως οι μαυραγορίτες στην κατοχή):
Δύο τελευταίες παρατηρήσεις:
-Για τον ΣΥΡΙΖΑ: Το ποσοστό του δεν είναι μόνον ψήφος θυμού. Αποτελεί μετατόπιση προς τα αριστερά ενός μεγάλου κομματιού της πάλαι ποτέ δημοκρατικής παράταξης. Όποιος συνεχίζει να βλέπει στον Τσίπρα (αλλά, και στον Καμμένο) αποκλειστικά ως ψήφο θυμού, πείθει ακόμη περισσότερο όσους έκαναν αυτή την επιλογή. Επίσης, τον ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτεί η έκρηξη των αυτοοργανωμένων κοινωνικών κινημάτων για τα δημόσια αγαθά. Η βάση τους θα παραμείνει κοντά του, αρκεί να μην την “καπελώσει”.
-Για την Χρυσή Αυγή: Αποτελεί φαινόμενο έκταση με ευρύτητα το οποίο βρίσκει απήχηση σε αυτό που ονομάζουμε λαϊκά στρώματα. Σε κάποιες περιπτώσεις λόγω της απουσίας του κρατικού μηχανισμού, αναλαμβάνει να καλύψει τα κενά ασφάλειας που δημιουργούνται. Επίσης, τροφοδοτήθηκε έντονα από την εγκατάσταση ξενοφοβικών πρακτικών στην κρατική πολιτική (λχ.η τελευταία περίπτωση των ιερόδουλων στην Αθήνα).

ΥΓ. Δεν άλλαξαν και πολλά σε σχέση με το Σάββατο, τελικά...

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Η συμμετοχή βοήθεια για την ψήφο



Ακολουθεί το πρόχειρο προεκλογικό γκάλοπ (μη νομίζετε ότι εκείνα των δημοσκόπων είναι και τόσο αξιόπιστα):
-Ψήφος στα μικρά κόμματα είναι χαμένη ψήφος
-Να μην πω τι να κάνουν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, αλλά εγώ ένα από τα δύο θα ψηφίσω.
-Δεν θα σου πω ψέματα. ΠΑΣΟΚ ψήφιζα και καμιά φορά ΚΚΕ. Τώρα είμαι ανάμεσα στα τρία της αριστεράς.
-Δεν θα ψηφίσω. Δεν είναι αυτή δημοκρατία.
-Θα γυρίσει την πλάτη στην αριστερά ο κόσμος. Αφούδεν ενώνεται.
-Δεν λέει τίποτα ο κόσμος για τις εκλογές. Δεν συζητάει. Αλλά, την Κυριακή θα διαλέξει με το φόβο της ακυβερνησίας. -Σκέφτομαι. Πολύ. Και φοβάμαι κι αυτό που λέει ο Μιχάλης Κατσαρός στο “Κατά Σαδδουκαίων: “Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν”.
Όλα τα παραπάνω δημιουργούν μία εικόνα σύγχυσης. Και μία εικόνα ρευστότητας. Τι θα μετρήσει στο παραβάν την ερχόμενη Κυριακή για όσους και όσες πάνε; Διακινδυνεύοντας μία πρόβλεψη, θα λέγαμε πως η ψήφος της ερχόμενης Κυριακής έχει μία διάσταση εικονική.
Κάτι σαν ένα επικοινωνιακό παιχνίδι στο οποίο άλλες λες κι άλλα εννοείς. Όπως μπορεί να σε συμβουλεύσουν οι επικοινωνιολόγοι.
Ή αλλιώς οι image makers. Κι αν είσαι επαγγελματίας της πολιτικής (υπάρχουν πολλοί τέτοιοι και στη δεξιά και την αριστερά), ας πούμε καταπίνεται (λέμε τώρα). Επειδή ο τηλεθεατής-ψηφοφόρος το καταλαβαίνει. Εάν είσαι άνθρωπος καθημερινός, άνθρωπος φυσιολογικός και όχι μωροφιλόδοξος και εξουσιομανής, σε ξέρει η αγορά που λέμε, πώς να το αντέξει κάποιος;
Όσοι πάτε στις κάλπες, ανάμεσα στα άλλα μετρήστε κι αυτό. Και κυρίως να συμμετέχετε. Όπου μπορείτε. Με όσα κουράγια έχετε. Με όσο σθένος. Επειδή συνήθως η σύγχυση προέρχεται από την έλλειψη συνείδησης ή από στρεβλή μιντιακή εικόνα που μας σερβίρεται κάθε μέρα από τα κυρίαρχα μίντια. Ο πολίτης που συμμετέχει ξέρει να κρίνει. Εκείνος που μόνο ψηφίζει παθητικά, χειροκροτεί. Και συνήθως μετανιώνει για εκείνον που δεν εκπλήρωσε τη βούλησή του.

*“Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδας. Το φάντασμα μίας κυβέρνησης της αριστεράς”, είπε την Κυριακή ο Αλέξης Τσίπρας. Δήλωση υπερβολική (όχι, επειδή παραβιάζει τον...ιερό Μαρξ), αλλά επειδή μηδένα προ τέλους μακάριζε.
*Στιγμές ειλικρίνειας του Β. Βενιζέλου (κι αποκάλυψης της σημασίας που έχει η οικονομία στο σύγχρονο δικτατορικό, οικονομικό σύστημα): στη συνέντευξή του στο “Βήμα” την Κυριακή λέει “Αυτό που έχω κάνει ως αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομικών ισούται με αρκετές συμβατικές πρωθυπουργίες των καλών και εύκολων εποχών”. Μωρέ, καλά γράφαμε ένα διάστημα πως πρόκειται για κυβέρνηση Παπανδρέου-Βενιζέλου!


Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Μετα-μνημόνιο!


Όποιος και να ρωτήσεις, κανείς δεν συμφωνεί με το μνημόνιο. Αναγκαίο κακό θα μας πει- πονηρά- ο υπουργός αφού “ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας” (μπα, δεν ξέρω και πολλούς τέτοιους που να πάνε διακοπές στη Μύκονο ή την Αράχωβα με το μεγάλο τζιπ).
Κάτι που διορθώνεται- εξίσου πονηρά- θα μας πει ο wanna be πρωθυπουργός. Καταστροφή της πατρίδας και του κόσμου της εργασίας η εξ αριστερών κριτική που παραλείπει να μιλήσει για σημαντικά θέματα όπως η δημοκρατία.
Τι μας βρήκε, ένας άλλος.
Τι υπάρχει άραγε πίσω από τις δημόσιες διατυπώσεις της τρέχουσας πολιτικής, πολλές από τις οποίες έχουν την απαραίτητη προεκλογική δόση της υπόσχεσης που...θα διαψευστεί;
Υπάρχει ζωή με το μνημόνιο; Υπάρχει ζωή μετά το μνημόνιο; Υπάρχει!
Τραβώντας το σκοτεινό πέπλο των υποσχέσεων πως “θα σωθούμε” αν ψηφίσουμε τον τάδε ή τον δείνα ή θα καταστραφούμε εάν διαλέξουμε εκείνον ή τον άλλο, θα αντικρίσουμε μία ζωή που συνεχίζεται.
Δεν είναι η ελπίδα αυτή που την κρατά ζωντανή ή έστω ασθμαίνουσα.
(Ας τελειώνουμε μία για πάντα με την έννοια που φυλακίζει το παρόν και την πράξη).
Είναι είτε η μηχανική επανάληψη της αναπνοής μας επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς και περιμένουμε, με χασμουρητά, τον θάνατο είτε- ακόμη καλύτερα- η πεποίθηση πως δεν θα μας σώσει κανείς αντιπρόσωπος (κι από τι άραγε;) της ολιγαρχικής “δημοκρατίας” μας, αλλά η αυτόνομη, αμεσοδημοκρατική μας δράση ως πολιτών.


Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

Σταύρωσον αυτούς σιωπηλή πλειοψηφία!


Άρον άρον σταύρωσον αυτόν” φώναζαν για τον Ιησού στον Πόντιο Πιλάτο σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Λουκά. Άρον άρον σταύρωσον αυτούς”, θα φωνάζουν πιο δυνατά από την ερχόμενη εβδομάδα οι υποστηρικτές για τους υποψηφίους των εκλογών. Όσο κι αν θέλουμε όμως, όσο κι αν μας πιέσει η χιονοστιβάδα των ανακοινώσεων και των διακηρύξεων θα ζήσουμε μία βουβή προεκλογική περίοδο.
Βουβή και σφιγμένη όπως έχουν γίνει πλέον όλες οι γιορτές όπως αυτή που ξεκινά από σήμερα ή ξεκίνησε από χτες για κάποιους. Κι επειδή αρκετοί θα εργάζονται κι επειδή πολλοί στενεύονται με τα χρήματα και τους λογαριασμούς κι επειδή μοιάζει το όραμα και το όνειρο να έχουν σβήσει.
Κάποιοι θα αναζητήσουν νόημα σε αυτό που ονομάζουν αναστάσιμο μήνυμα- αλλά, πάει πέρασε για τους εμπόρους της ελπίδας και της μετά θάνατον ζωής η εποχή που η κοινωνία ρύθμιζε τα πάντα με βάση τη μεταφυσική υπόσχεση ενός άλλου κόσμου που δεν έρχεται ποτέ. 
Πώς το είχε πει ο Νίτσε; Ο θεός πέθανε. Κι όταν η ιδέα του ξαναγυρνά έχει χαθεί η πρωτοκαθεδρία του αισθητού κόσμου. Όσο για τη βουβή προεκλογική περίοδο στην οποία πρωθυπουργός θα είναι ο προφήτης Λουκάς, ας ελπίσουμε να μην δικαιωθούν εκείνοι που φοβούνται τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες. Εκείνους που δεν παίρνουν θέση και σιωπηλά υπομένουν καταδικάζοντας καμιά φορά κι όσους ονειρεύονται...

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Το όνομα της Κατερίνας Γώγου σε δρόμο των Ιωαννίνων!

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Το όνομα της ποιήτριας και ηθοποιού Κατερίνας Γώγου (1940-1993), ενός από τα εμβληματικότερα πρόσωπα του αναρχικού χώρου στα πρώτα του βήματα στην ταραγμένη μεταπολιτευτική Ελλάδα κι ευρύτερα ενός προσώπου που διαμόρφωσε το πολιτιστικό ρεύμα που συνδέθηκε με το διεθνές κι εγχώριο αντιεξουσιαστικό κίνημα, θα δοθεί σε δρόμο της πόλης των Ιωαννίνων στη συνοικία του Λασπότοπου.

Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

Το χασμουρητό που δεν έγινε ποτέ φωνή...


Απολύθηκα μετά από 22 χρόνια και όλο το επίδομα ανεργίας πηγαίνει στο ΤΣΜΕΔΕ. Ελπίδα να βρω δουλειά στα 55; Καμία...”. Είναι το μήνυμα ενός ακροατή στη ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργοθυ Γιουκάκη και της Ευαγγελίας Μπαλτατζή στη ΝΕΤ (Δευτέρα-Πέμπτη, 11:00-12:00 το πρωί) όπως το ακούσαμε να μεταδίδεται χτες. Κοινότοπο. Μία τυπική ιστορία νεοελληνική και μνημονιακή, θα λέγαμε. Μα, όλα στο μνημόνιο τα ρίχνετε κι εσείς, θα αναρωτηθεί κανείς. Συμφωνούμε. Στο δημόσιο διάλογο και τον προεκλογικό λόγο το επικαλούνται όλοι “διά πάσαν νόσον”- ακόμη κι εκείνοι που το ψήφισαν. Δεν ευθύνεται το μνημόνιο για όλα τα δεινά στη χώρα. Και πριν μας έλειπαν δημοκρατικές διαδικασίες (από το σπίτι σου ξεκινά η δημοκρατία, λέει ένας φίλος), και πριν οι ισχυροί μπορούσαν με ένα τηλέφωνο στον υπουργό να περάσουν μεταμεσονύχτια την τάδε ευνοϊκή ρύθμιση, και πριν ο ελεύθερος χρόνος, η ζωή ήταν τεμαχισμένη. Αλλά, η υπογραφή των μνημονίων (όχι, από προδότες πολιτικούς που λέει η δεξιά και κάποιοι στην αριστερά), διεύρυνε την κατάσταση. Δεν την θεράπευσε. Και το χειρότερο: βύθισε τον πολίτη στην εσωστρέφεια, στην λογική “θα την βολέψω μόνος μου”. Ενίσχυσε δε ένα από τα αγαπημένα μοτίβα των συνομωσιολόγων κι όσων επενδύου στην συλλογική απάθεια: τα έχουν βρει οι ισχυροί , τι να κάνουμε εμείς τώρα, κάτσε δω μωρέ, άσε έχουν βρει τη λύση. Κάπως έτσι σκεφτόμαστε όλοι μας. Κι όσο δεν ανοίγουμε το στόμα να μιλήσουμε, θα πεθάνουμε από το χασμουρητό που δεν έγινε ποτέ φωνή...


Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Αυτοκτονία και θεραπεία σοκ


Η χτεσινή αυτοκτονία στο Σύνταγμα είναι ένα γεγονός το οποίο δεν ξεχνιέται εύκολα. Δεν είναι μόνον το σημείωμα του αυτόχειρα στο οποίο υπάρχει ευθία αναφορά στην οικονομική κατάσταση. Πολύ περισσότερο είναι ο συμβολισμός: συνέβη στην πλατεία στην οποία χιλιάδες πολίτες, το περασμένο καλοκαίρι, διαδήλωσαν με το σώμα τους καταρχήν και με τα λόγια τους ύστερα, την αντίθεση και την αμφιβολία του για την κρίση του πολιτικού συστήματος. Για τον τελευταίο λόγο όλες οι ανακοινώσεις των πολιτικών σχηματισμών, κάθε προέλευσης, που διαρκώς ερμηνεύουν τη θέληση του πολίτη, έμοιαζαν χτες σαν μία μηχανική- αμήχανη αντίδραση απέναντι στην πράξη απόγνωσης του 77χρονου. Ακόμη και το κείμενο του γράφοντος δυσκολεύεται- όχι να ερμηνεύσει την πράξη-, αλλά να αποδεχτεί πως αυτό θα είναι το πλαίσιο από εδώ και πέρα. Ή αργός καθημερινός θάνατος όλων μας από τις αλλεπάλληλες δόσεις της “θεραπείας του σοκ” ή αποφασισμένες πράξεις απόγνωσης, όπως η χτεσινή.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Τροπολογίες: Άμα σε λένε Γιώργο...


Γίνεται πολύς θόρυβος για τις παλαιοκομματικού τύπου τροπολογίες τις οποίες σωρηδόν καταθέτουν οι βουλευτές τις τελευταίες ημέρες στην βουλή.
Και τον θόρυβο τον σηκώνουν τα μεγάλα μίντια με μία διάθεση καταγγελίας της νοοτροπίας των βουλευτών. Έχει ενδιαφέρον πως η πλειοψηφία των βουλευτών είναι δεύτερης και τρίτης γραμμής στελέχη. Σχεδόν κανείς υπουργός ή στέλεχος πρώτης γραμμής δεν εκτίθεται. Προφανώς ο πνιγμένος από την τροπολογία του πιάνεται. Αλλά, όσοι διέθεταν πολιτική ισχύ μέσα από μία υπουργική θέση και τώρα σηκώνουν τη δαμόκλειο σπάθη είχαν κι εκείνοι τη δική τους ευκαιρία. Από την εποχή του Πάχτα (2003) με την περίφημη τροπολογία του “Πόρτο Καρράς” μέχρι τον Γ. Παπακωνσταντίνου. Αν θυμάστε όπως είχε προαναγγελθεί κι από δημοσιεύματα, θα κατέθετε φωτογραφική τροπολογία ώστε να ξεμπλοκάρει το υδροηλεκτρικό της “Μηχανικής” στον Άραχθο. Κι εν τέλει, με το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε στη βουλή (άρθρα 52 και 56) όλα είναι ανοιχτά. Τότε, όμως ήταν Φεβρουάριος και τα κανάλια των μεγαλοεργολάβων δεν μπορούσαν να καταγγείλουν τον ίδιο τους το εαυτό. Ενώ, ο λαϊκιστής πολιτευτάκος σήμερα είναι εύκολο θύμα...

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

"Ο Ιονέσκο μιλά για τον καθωσπρεπισμό"

H Μανταλένα Κιρκιασαριάν μιλά για τη «Φαλακρή τραγουδίστρια» του Ιονέσκο που ανεβαίνει σήμερα κι αύριο στο Πολυθέαμα από τον Ελληνογαλλικό Σύλλογο Ιωαννίνων

ΣΥΝEΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, gpap21@yahoo.gr για την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

"C’est pas par là, c’est par ici" («δεν είναι εκεί, εδώ είναι»). Ο κύριος και η κυρία Σμιθ έχουν μείνει μόνοι στη σκηνή. Είναι η τελευταία φράση από τη “Φαλακρή Τραγουδίστρια” του Ευγένιου Ιονέσκο το θεατρικό μονόπρακτο που θεωρείται ένα από τα χαρακτηριστικότερα έργα του “θεάτρου του παραλόγου”. Γράφτηκε το 1948 με νωπές τις μνήμες της φρίκης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Ανέβηκε το 1950 και αποτελεί μαζί τα υπόλοιπα έργα του γεννημένου στην Ρουμανία, εμιγκρέ στη Γαλλία, Ιονέσκο, ένα από τα δημιουργήματα της παγκόσμιας τέχνης που μας εισήγαγε στην έννοια του παραλόγου της ανθρώπινης ύπαρξης. Το έργο έχει ανέβει πολλές φορές στην Ελλάδα, αλλά με μία μικρή, πλην σημαντική διαφορά. Χωρίς το τελευταίο κομμάτι του! Η Μανταλένα Κιρκιασαριάν, δραστήριο μέλος του Ελληνο-Γαλλικού Συλλόγου Ιωαννίνων, μετέφρασε το έργο από την αρχή και το σκηνοθέτησε για το θέατρο ΘΕΣΙ του Συλλόγου. Έτσι, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει την πλήρη εκδοχή του έργου το οποίο έργο ανεβαίνει για δύο τελευταίες παραστάσεις, σήμερα και αύριο, στο Πολυθέαμα (Σικελιανού 3-αίθουσα 1).


-Το έργο γράφτηκε λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πόσο επίκαιρο είναι σήμερα και τι θέλει να πει ο Ιονέσκο;
Είναι το πρώτο έργο του Ιονέσκο ο οποίος άρχισε να γράφει μεγάλος (γεννήθηκε το 1909). Το “αστείο” είναι ότι η ιδέα του ήρθε αγοράζοντας μία μέθοδο για να μάθεις αγγλικά. Του φάνηκε πως όλος αυτός ο λόγος αντικατόπτριζε όλη τη ριζική μοναξιά του ανθρώπου και την ισοπέδωση της προσωπικότητας. Γενικά, στα έργα του ο Ιονέσκο διακωμωδεί καταστάσεις κοινότυπες, καθημερινές, που θέλουν να δείξουν τη μοναξιά του ανθρώπου και την ασημαντότητα της ύπαρξής του. Αποτελεί μέρος της ύπαρξης του ανθρώπου να είναι μόνος του και τίποτα. Το πιστεύει αυτό. Και δεν είναι κάτι ανθρωποκεντρικό. Βέβαια το θέατρο του παραλόγου είναι και προιόν του παραλόγου. Δεν είναι ένα τυχαίο ρεύμα με εκφραστές τους Ιονέσκο, Μπέκετ, Αντάμοφ. Προέρχεται από το τραύμα που φέρνει ένας Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος που αφήνει αυτό το κενό και αναδύεται το υπαρξιακό ερώτημα. Ποιοι είμαστε, τι κρύβουμε μέσα μας. Πάντοτε τον Ιονέσκο τον στοίχειωνε η ιδέα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Γενικά, με τον ναζισμό πίστεψε ότι ο κάθε άνθρωπος κρύβει ένα μέρος ναζισμού μέσα του. Και για αυτό διαλέγει τους Άγγλους που για αυτόν αντιπροσωπεύουν στην εποχή εκείνη τον μικροαστισμό (ο Ιονέσκο το λέει “μικροασκητισμό”).
Η “Φαλακρή Τραγουδίστρια” είναι μια αινιγματική και σκοτεινή κωμωδία, ένα αντι-έργο, δηλαδή μια παρωδία έργου, που επιτίθεται σε αυτό που ο Ιονέσκο αποκαλούσε «παγκόσμιο μικροαστικισμό».
Θέλει να καταγγείλει την ισοπέδωση της ατομικότητας, τον αυτοματισμό της αστικής συμβατικότητας και μέσα από όλα αυτά την απολίθωση της γλώσσας. Για τον Ιονέσκο η αγγλική κοινωνία αντιπροσώπευε τελείως αυτόν τον μικροαστισμό, αλλά μην το πάρουμε ως μία καταγγελία της κοινωνίας αυτής.

-Είναι ένα παράδειγμα.
-Τελείως. Αυτό που θέλει, εν τέλει, να δείξει είναι πως ακόμη και σε αυτές τις κοινωνίες που είναι όλα λεία και κανονισμένα μέσα στον κάθε άνθρωπο, κρύβεται κάτι “κακό”. Αυτό θέλησα να δείξω με τη σκηνοθεσία. Ξεπέρασα δηλαδή λίγο τη συμβατική σκηνοθεσία, έκανα τη δική μου ανάγνωση που πιστεύω ότι ταιριάζει με αυτό που ήθελε και ο Ιονέσκο. Στο τέλος των έργων του ήθελε τα πράγματα να είναι πολύ άγρια. Με τη σκηνοθεσία θέλω να δείξω πως ακόμη αυτοί οι άνθρωποι που είναι καθώς πρέπει τελικά σκοτώνουν, δολοφονούν, γίνονται «μικροί Ναζί». Να πούμε ότι τόσα χρόνια στην Ελλάδα το έργο ανεβαίνει χωρίς το τέλος. Η προηγούμενη μετάφραση ήταν ένα soft πράγμα, αστείο, κωμικό, γλυκούλικο, αλλά έλειπε όλο το τέλος που το τέλος είναι αποδιοργάνωση της γλώσσας. Η γλώσσα γίνεται χίλια κομμάτια, υπάρχει διχασμός ανάμεσα στο σημαίνον το σημαινόμενο. Άμα δεν βάλεις το τέλος, δεν έχει νόημα να παιχτεί το έργο. Τόσα χρόνια ανέβαινε σαν μία γλυκιά κωμωδιούλα, ενώ είναι σκοτεινή και αινιγματική.

-Στους ανθρώπους γύρω μας, στο κοινό στα Γιάννενα υπάρχει καθωσπρεπισμός;
Παντού υπάρχει!

-Μας ταράζει το έργο; Το καταλαβαίνουμε;
Ναι, το καταλαβαίνει ο κόσμος. Κι αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί. Είναι κάτι που τους διασκεδάζει, αλλά καταλαβαίνουν και το βαθύτερο νόημα του. Το πώς το καταλαβαίνουν εξαρτάται και από το πώς το ανεβάζεις. Μπορεί να ανεβάσεις μία ευχάριστη κωμωδία, αλλά έτσι που το ανεβάζει το ΘΕΣΙ είναι ενοχλητικό. Εκεί που γελάς ξαφνικά βλέπεις πως στο τέλος δεν γελάς καθόλου επειδή αυτοί οι άνθρωποι που σου φαίνονται καθωσπρέπει σκοτώνουν. Και το κάνουν από ανία. Είναι μία πράξη παράλογη. Δεν πράττουν επειδή έχουν ένα κίνητρο. Δεν σκοτώνουμε να περάσει η ώρα μας, λένε.
¬
-Σαν μια κοινωνία σε βαρεμάρα που θέλει ένα γεγονός να πάει παρακάτω.
Η σκηνοθεσία δείχνει πως έχουν χάσει την ανθρώπινη τους υπόσταση. Καταρχήν όλα γίνονται αυτόματα. Σα μηχανισμοί. Μετά οι άνθρωποι γίνονται άγρια ζώα. Στο τέλος χάνουν την ανθρώπινη τους διάσταση.
Αυτό που είναι σημαντικό στη «Φαλακρή Τραγουδίστρια» είναι πως ο Ιονέσκο θεωρούσε ότι εδώ ο ήρωας είναι η γλώσσα. Δεν διηγείται κάποια ιστορία. Η ιστορία στο έργο είναι στατική. Ούτε είναι χαρακτήρες. Είναι καταστάσεις. Έλεγε πως το τραγικό που δείχνει το έργο είναι το τραγικό τέλος της γλώσσας επειδή η γλώσσα αντικατοπτρίζει τον μικροαστικισμό και τον καθωσπρεπισμό αυτής της κοινωνίας. Έτσι, στο τέλος, πετσοκόβει τη γλώσσα. Την αποδιαρθρώνει. Την διαλύει. Οι ήρωες λένε κομμάτια ασύνδετα λέξεων. Κι αυτό είναι που έλειπε από την αρχική μετάφραση. Η σκοτεινή πλευρά.

-Θα μπορούσε να γραφεί ένα θεατρικό το πνεύμα του Ιονέσκο το οποίο να μιλά για το καθωσπρέπει στα Γιάννενα;
Ο καθωσπρεπισμός είναι παγκόσμιος. Δεν αφορά μόνο τα Γιάννενα. Όταν γράφεις κάτι δυνατό, είναι οικουμενικό και ξεπερνά τα όρια της μικρής πόλης. Κι όταν είναι δυνατό καθένας αναγνωρίζεται μέσα σε αυτό πέρα από τις εποχές και πέρα από του τόπους. Για αυτό και η «Φαλακρή Τραγουδίστρια» είναι τρομερά σύγχρονη. Ένα έργο ανοιχτό σε κάθε εποχή και σε κάθε τόπο.

-Ο Ιονέσκο έλεγε ότι «η λογική είναι η τρέλα των δυνατών»
Ναι! Και το αντίστροφο. Η τρέλα που επιβάλλουν και γίνεται λογική. Το παράλογο που επιβάλλεται ως λογική.

-Είναι δύσκολο να συμβιβαστούμε με το παράλογο;
Είναι γύρω μας, αλλά πρέπει να το δούμε. Τι είναι η ζωή;Να! τώρα, χωρίζουμε, σε πατάει ένα αυτοκίνητο. Είναι παράλογο. Δεν υπήρχε λόγος να γίνει. Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να γίνει οτιδήποτε που τα ακυρώνει όλα.

-Ανεβάσατε Κοκτώ, και Λακλώ («Επικίνδυνες σχέσεις», γράμματα του 18ου αιώνα που έγιναν θεατρικό). Πόσοι συμμετέχετε στη ΘΕΣΙ;
Δεν είναι μία στάνταρ ομάδα. Για κάθε έργο στήνεται μία ομάδα. Αυτή τη φορά οι ηθοποιοί και η ομάδα είμαστε επτά άτομα και μαζί με την κοπέλα που βοήθησε στα σκηνικά που ουσιαστικά ήταν στην ομάδα συνέχεια.

-Με ποιο κριτήριο γίνεται η επιλογή των έργων;
Το κείμενο. Τίποτα άλλο. Δεν λέμε πρέπει να παίξει ο Νίκος, η Αντωνία, άρα θα ανεβάσουμε αυτό. Ούτε κοιτάμε να βρούμε ένα έργο που θα φέρει κέρδος, να είναι πιασάρικο, εύκολο, βατό για το κοινό. Ερωτεύομαι ένα κείμενο. Μου μπαίνει στο μυαλό. Κι είτε δύο άτομα είτε δέκα, θα βρω λύση που να με ικανοποιεί σκηνοθετικά. Βέβαια επειδή είμαστε ελληνο-γαλλικός σύλλογος το έργο οφείλει να προέρχεται από γαλλόφωνο συγγραφέα.

-Παρακολουθείτε τι γράφεται στη γαλλική λογοτεχνία στη Γαλλία σήμερα;
Ναι, αλλά δεν το ασπάζομαι επειδή νιώθω ότι δεν με ενδιαφέρει.

-Γιατί;
Επειδή δεν γίνεται κάτι ουσιαστικό. Δεν με πείθει καθόλου.

-Δεν το παράγει η γαλλική κοινωνία…
Τουλάχιστον λογοτεχνικά δεν βλέπω κάτι. Είναι και οι νόμοι της αγοράς που έχουν αλλάξει τα πράγματα. Στον τομέα του θεάτρου είναι αλλιώς- γράφονται καλά έργα από νέους. Μάλιστα σκεφτόμαστε το επόμενο έργο που θα ανεβάσουμε ένα σύγχρονο έργο από μία Ιρανή που ζει στη Γαλλία από τα 18 της.



“Ο σύλλογος δεν είναι μαγαζί”

-Ο Ελληνικό-Γαλλικός σύλλογος είναι από τους πιο δραστήριους συλλόγους στην πόλη (θέατρο, κινηματογραφικές προβολές, εργαστήρια στο ΚΔΑΠ, εκθέσεις). Τι δυσκολίες υπάρχουν με δεδομένο πως βιώνουμε μία εποχή ατομικισμού, ενώ έχει χαθεί το συλλογικό στην ελληνική κοινωνία.
Το καταφέρνουμε, αλλά επειδή, όπως είπες, υπάρχουν δυσκολίες επειδή δεν είναι τόσο στην ελληνική κουλτούρα η ομαδική δουλειά και το τι σημαίνει ένας σύλλογος. Υπάρχει δυσκολία να καταλάβει κάποιος πως ο σύλλογος δεν είναι ένα μαγαζί, αλλά ένα βήμα για τον καθένα να προσφέρει και να εκφραστεί. Πιστεύω δηλαδή πως πλέον ο άλλος τρόπος να πολιτεύεται κανείς δεν είναι πια τα κόμματα. Αυτό στην Ευρώπη έχει ήδη ξεκαθαριστεί στους πολίτες. Είναι οι σύλλογοι που έχουν είτε πολιτιστική είτε πολιτική δράση. Αν το καταλάβουμε αυτό πως μέσα από τους συλλόγους μπορείς να εκφραστείς, να δράσεις, θα ωριμάσουμε ως κοινωνία.


*ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ Σάββατο 31 Μαρτίου, Κυριακή 1η Απριλίου, στις 9.15 το βράδυ Τηλ. κρατήσεων: 6985780182. Είσοδος 8 και 5 ευρώ (φοιτητικό). Πρωταγωνιστούν: Μανταλένα Κιρκιασαριάν, Αχιλλέας Ράδης, Κωνσταντίνα Τσιγκούλη, Νίκος Κωνσταντίνου, Γιώργος Κραψίτης, Σοφία Κίγκα, Παναγιώτης Σιόρεντας. Μουσική σύνθεση: Α. Ράδης. Επιμέλεια ήχου -μιξάζ: Ανδρέας Στυλιανού, Χειρισμός μουσικής: Δάφνη Παπαδοπούλου, Φωτισμοί: Νίκος Γούλας, Χειρισμός φωτισμών: Τάσος Μουσπούλης, Φωτογραφία: Γιώργος Σφήκας, Σκηνικά-κοστούμια: Η ομάδα.

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Βουβές εκλογές στο μεταίχμιο


“Εκλογές, κόμματα με φρου φρου κι αρώματα. Ψηφοφέλτια σταύρωνα κι όλη νύχτα...κάβλωνα”. Τζίμης Πανούσης στο τραγούδι και Γρηγόρης Ψαριανός στους στίχους από τα θυελλώδη 80's. Το θυμόμαστε κάθε περίοδο εκλογών επειδή δεν ψηφίζουμε κιόλας κι επειδή συνάμα αισθανόμαστε πολίτες.
Αλλά, ετούτη η περίοδος είναι βουβή.
Τόσο που την Πρωταπριλιά φανταζόμαστε ότι το πιο προφανές αστείο θα είναι να ακούσουμε πως οι κοινοβουλευτικές εκλογές θα γίνουν το καλοκαίρι επειδή...οτιδήποτε. Ελάχιστοι ασχολούνται με τις εκλογές συζητούσαμε χτες με έναν συνάδελφο.
Τους νοιάζουν άλλα: αν θα πάρουν τη θέση στην “Κοινωφελή Εργασία”, αν θα βρουν χρήματα να πληρώσουν το χαράτσι. Παλιότερα, αυτά τα εξασφάλιζε η πελατειακή σχέση. Πήγαινες στον βουλευτή ή το μηχανισμό (ο μηχανισμός είναι παντού: από το διπλανό γραφείο στη δημόσια υπηρεσία ως το...καφενείο της γειτονιάς) και γινόταν η δουλειά σου. Τώρα, το πολύ πολύ να σου στείλει κανά e-mail ή κανά μήνυμα στο facebook ο πολιτευτής, αλλά...
Αυτή η κατάρρευση του κύρους του πολιτικού συστήματος στη χώρα έχει δύο όψεις:
από τη μία ανοίγει το χώρο για μία αυτονομία της πολιτικής ώστε να ασκείται άμεσα - εκ των πραγμάτων- από τους ίδιους τους πολίτες,
από την άλλη ενδυναμώνει και μία τάση παραίτησης και ισοπέδωσης (“όλοι ίδιοι είναι, δεν αξίζει να ασχολείσαι, εσύ θα αλλάξεις τον κόσμο και θα τους βάλεις μυαλό, τα έχουν αποφασίσει οι μεγάλοι και ισχυροί”).
Σε αυτό το μεταίχμιο μεταξύ της ελευθερίας και της πλήρους απάθειας (με ολίγον από ολοκληρωτισμό νέου τύπου) βρισκόμαστε σήμερα.
Οι εκλογές (όχι, γενικώς, αλλά αυτές για την εκλογή αντιπροσώπων οι οποίοι ερμηνεύουν κατά το δοκούν τη λαϊκή βούληση χωρίς να λογοδοτούν-τι δημοκρατικό!)φαντάζουν κομμάτια του παλιού κόσμου.
Και ο παλιός κόσμος καταρρέει...
Τι θα γεννηθεί άραγε;

Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Γιάννενα: 5.000 άνεργοι ενδιαφέρονται για μόλις 676 θέσεις!

Καθημερινή εικόνα είναι στα σκαλιά του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων στην οδό Γιοσέφ Ελιγιά οι ουρές ανέργων από όλες τις περιοχές του νομού Ιωαννίνων και κυρίως το Δήμο Ιωαννιτών οι οποίοι περιμένουν ώστε να καταθέσουν αίτηση για να ενταχτούν σε μία από τις θέσεις του προγράμματος “Κοινωφελής Εργασία”.
Τεράστιες ουρές
Είναι χαρακτηριστικό- όπως φαίνεται κι από τις φωτογραφίες- πως η ουρά των υποψηφίων απασχολούμενων (για να μιλήσουμε με τους όρους της εποχής) φτάνει μέχρι το πεζοδρόμιο της Ελιγιά.
Στον πρώτο όροφο, όπως ανεβαίνεις δεξιά είναι το γραφείο που καταρχήν δίνει τις πληροφορίες στους ανέργους και κατόπιν, εάν έχουν βρει όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά (από την κάρτα ανεργίας έως τη βεβαίωση μόνιμης κατοικίας), επιστρέφουν εκεί ώστε να υποβάλλουν αίτηση.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει στην “Ε” ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων Νίκος Φασούλης από την περασμένη Πέμπτη, 22 Μαρτίου όταν ξεκίνησε η διαδικασία έως χτες Τρίτη, 27 Μαρτίου από το Εργατικό Κέντρο πέρασαν να παραλάβουν αιτήσεις για το πρόγραμμα 5.000 άτομα! Πρόκειται για ένα νούμερο που σίγουρα σοκάρει, για ένα νούμερο που δείχνει το οξύ πρόβλημα της ανεργίας στην περιοχή. Οι αιτήσεις λήγουν την Παρασκευή, 30 Μαρτίου με τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου το οποίο είναι ο ενδιάμεσος φορέας για το πρόγραμμα μέσω του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ να έχει ζητήσει, όπως αναφέρει, την παράταση της σχετικής προθεσμίας.

Συνολικά οι θέσεις τις οποίες διεκδικούν οι άνεργοι σε Δήμους και φορείς του νομού Ιωαννίνων μέσω του Εργατικού Κέντρου είναι 676. Μέχρι χτες είχαν κατατεθεί γύρω στις 500 αιτήσεις, αριθμός ο οποίος ασφαλώς θα αυξηθεί τις επόμενες ημέρες. Να σημειωθεί πως συνολικά οι θέσεις μέσω της “Κοινωφελούς Εργασίας” στο νομό Ιωαννίνων είναι 1250 με τους υπόλοιπους φορείς να έχουν συνάψει συμφωνία με άλλους μεσολαβητές και όχι το Εργατικό Κέντρο. Όσοι μεσολαβούν για την όλη διαδικασία αμείβονται ανά άνεργο από το πρόγραμμα...

Λίγο προσωπικό
Η διαδικασία στο ΕΚΙ, ωστόσο, δυσχεραίνεται πολύ από την έλλειψη προσωπικού στο γραφείο του πρώτου ορόφου το οποίο δίνει τα δικαιολογητικά ή δέχεται τις αιτήσεις. Οι υπάλληλοι είναι μόλις δύο (!) σε μία διαδικασία η οποία ξεκινά γύρω στις 8 το πρωί και ολοκληρώνεται γύρω στη 1.30 το μεσημέρι. Η μεγάλη χρονική καθυστέρηση (υπήρχαν άνθρωποι που, όπως μας ανέφεραν, περίμεναν μέχρι και δυόμιση ώρες ώστε να εξυπηρετηθούν) ήταν το ένα παράπονο που συναντά κανείς ανεβαίνοντας τα πρώτα σκαλιά στο Εργατικό.
Το δεύτερο και βαθύτερο είναι η ίδια η ανεργία ή έστω η υποαπασχόληση, προβλήματα δομικά στην ελληνική οικονομία τα οποία μεγέθυναν τα αλλεπάλληλα μνημόνια και η διάσωση των τραπεζικών κερδών.

“Όπου να 'ναι”
Αφού ανεβαίνω στον πρώτο όροφο όπου ο κόσμος περιμένει υπομονετικά τη σειρά του για να μπει στο γραφείο, κατεβαίνω τα σκαλιά στη γυριστή σκάλα στην οποία στέκονται όρθιοι οι επόμενοι. Φτάνοντας στο ισόγειο απέναντι από το κυλικείο ρωτάω δυνατά: “Θέλεις κανείς να μου μιλήσει για την εφημερίδα”. Ανταποκρίνονται δύο παρέες. Άλλωστε, η καθυστέρηση στην ουρά ευνοεί το ρεπορτάζ αφού θα ακούσουν όλοι. Είναι είναι η μόνη ευνοική συνθήκη στο όλο σκηνικό.

"Να τα γράψεις όλα"
“Να τα γράψεις όλα όπως είναι”, λέει ένας κύριος ο οποίος τα έχει με τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους και τους γιατρούς. Είναι 58 ετών. Δούλευε ως μπογιατζής και 22 μήνες άνεργος. Όπως λέει θέλει 50 ένσημα για να συμπληρώσει ώστε να βγει στη σύνταξη. “Πού να τα βρώ;”. Στο ερώτημα πώς ζει απαντά: “Με χρήματα από τη γυναίκα μου”. Η φράση παλιότερα θα προσέβαλε τον περίφημο ανδρισμό, αλλά η γενικευμένη επισφάλεια έχει διαλύσει πολλές βεβαιότητες. Ο ίδιος κύριος θα πει αργότερα: “Κι αυτό το πρόγραμμα κοροϊδία είναι. Για πέντε μήνες”. Θα συμφωνήσει ο κύριος, γύρω στα 52, δίπλα του ο οποίος δούλευε στην εταιρεία ΑΚΜΩΝ στα Γιάννενα η οποία έκλεισε. Άνεργος ένα χρόνο. Δεν τον νοιάζει που θα δουλέψει. Σκουπίδια, φύλακας, γενικών καθηκόντων, το ίδιο κάνει. Στην κουβέντα συμμετέχει και ο τρίτος της “παρέας”: “Ζούμε με το ψέμα”, θα πει. 
Στο ερώτημα εάν η επιλογή θα γίνει με αξιοκρατικά κριτήρια (σ.σ. Σύμφωνα με το υπουργείο οι προσλήψεις θα γίνουν με βάση τα κριτήρια του ΑΣΕΠ που έχουν καθοριστεί και ανακοινωθεί) διάχυτη είναι η δυσπιστία. Ακούς για κάποιους που μπορεί να πάνε να παρακαλέσουν στα βουλευτικά γραφεία. “Να γλύψουν”, όπως λένε. Την ίδια καχυποψία μοιράζονται και οι δύο κοπέλες, γύρω στα 23, που ακούν από δίπλα και προηγούνται στη σειρά. Έχουν τελειώσει Ιστορικό-Αρχαιολογικό. Στα Γιάννενα. Πριν από 15 μήνες. Πώς ζουν; Κάνοντας ιδιαίτερα σε μικρά παιδιά. Και με τα (όποια) χρήματα δίνουν οι γονείς. Τι θέλουν να κάνουν με το πρόγραμμα; Να δουλέψουν σε κάποιες από τις θέσεις για διοικητικό προσωπικό ή για ιστορικούς που ζητούν ορισμένοι Δήμοι. Πίσω τους, δίπλα από τους τρεις άνδρες, ακούει μία κυρία. Στα 62. Δούλεψε πέντε χρόνια στην Ένωση, όπως μου λέει, αφού υπήρξε νοικοκυρά (η γνωστή τυπική και άμισθη διαδρομή που επεφύλασσε παλιότερα η ζωή σε μία γυναίκα στην Ελλάδα). Την απέλυσαν. Κι ακόμη μου χρωστάνε, λέει συμπληρώνοντας πως ζει με χρήματα από τον εαυτό τους.
Κάπου αυτές οι ιστορίες, οι δύο γενιές τέμνονται.
Στην ανεργία. Και στο “τα βγάζω δύσκολα πέρα”. 
Συναντιούνται στα μαρμαρένια σκαλιά του Εργατικού Κέντρου της πόλης που (τι ειρωνία!) τα ανεβαίνεις, αλλά όταν ξέρεις καλά πως εάν σε πάρουν στο πολυπόθητο πεντάμηνο, δεν θα αργήσει η μέρα που θα χρειαστεί να ανέβεις πάλι σκαλιά ή να παρακαλέσεις για να βρεις εργασία...

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ από την Ενημέρωση