Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Η προσδοκία του χιονιού και η ερημιά

Δύο ημέρες τώρα, εδω στην πολιτεία της Παμβώτιδας, ζούμε με την προσδοκία του χιονιού. 
Να πέσει μέσα στην πόλη. Για να ντύσουμε τα φετινά Χριστούγεννα της απέραντης θλίψης, του άγχους και της εσωστρέφειας.

Δεν θα προλάβουμε και πολλά αυτές τις ημέρες – κάποιοι άλλωστε μπορεί και να εργάζονται ακόμη και ανήμερα (ο περιπτεράς μου έλεγε προχτές ότι σκέφτεται να ανοίξει πέντε έξι ώρες επειδή δεν υπάρχει άλλος στη γειτονιά).
Το χιόνι όμως που περιμένουμε είναι κάτι σαν μία μικρή αίσθηση πως το καθημερινό (και βροχερό!) θα ανατραπεί.
Σαν ένα φυσικό γεγονός να αποτελεί το μόνο που απέμεινε σε ένα έρημο από γεγονότα και συγκινήσεις αστικό τοπίο. 
Λες;

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Για το καλό μας…


Ώστε διαφωνεί ο κ. Βενιζέλος με το μνημόνιο και το θεωρεί αποτυχημένο. Αυτός που άλλα έλεγε τον Ιούνιο και άλλως μας χαράτσωνε τον Σεπτέμβριο μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ.
Για να μας κόψει το ρεύμα- για το καλό μας.
Ώστε εκθειάζει ο κ. Παπανδρέου τους αγανακτισμένους της Γουόλ Στριτ, αλλά ήταν ο ίδιος με έδινε εντολή να διαλυθούν με την βία οι αγανακτισμένοι από το Σύνταγμα τον Ιούνιο- για το «καλό» τους.
Ενάμιση χρόνο από την προσφυγή στον μηχανισμό «διάσωσης», η λέξη «μνημόνιο» έγινε στα χείλη όλων (μας) μία ευκολία- κάτι σαν το σίγουρα που εκστομίζουν μηχανικά στις συνεντεύξεις τους πολλοί αθλητές. 
Διαφωνεί, αλλά χαρατσώνει ο υπουργός.
Διαφωνεί, αλλά ονειρεύεται εξουσία η Νέα Δημοκρατία (και μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, βεβαίως, βεβαίως, στη ρότα της τρόικας). Διαφωνεί, αλλά δεν προτείνει η αριστερά (και υπόσχεται- παλιά μου τέχνη κόσκινο-πως θα μας σώσει κι αυτή, σαν άλλη εκκλησία). 
Διαφωνούν οι δημοσιογράφοι, αλλά βάζουν πλάτη για να κοπούν κι άλλοι μισθοί από τους «τεμπέληδες» και «απείθαρχοι». 
Όλοι συμφωνούν ότι διαφωνούν, δηλαδή. Και οι υπόλοιποι;

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Αναδρομική υποκρισία

Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, λέει μία παροιμία από την αρχαιότητα, αλλά στην περίπτωση των αντιπροσώπων του ελληνικού λαού δεν ίσχυσε. Αμέσως μόλις Κυριακή βράδυ 11 Δεκεμβρίου δημοσιοποιήθηκε η λίστα με τα ονόματα των πολιτικών που τους επιτράπηκες να καταθέσουν αγωγές ώστε να λάβουν αναδρομικά, ένα ξέχειλο ποτάμι βουλευτικής οργής το οποίο ήταν αυθόρμητο (και δεν το είχε οργανώσει κανένα σκοτεινό κέντρο, όπως συμβαίνει σε άλλες περιπτώσεις όπως μας λένε τα μίντια με πιο πρόσφατο αυτό των παρελάσεων), ξεχύθηκε στα ερτζιανά, τις τηλεσυχνότητες και τις στήλες των εφημερίδες. «Υποκριτές! Σαν δεν ντρέπεστε! Ζητάτε και αναδρομικά! Εδώ ο κόσμος πεινάει – Μανώλη, φέρε μου δύο βασικούς μισθούς με σάλτσα παρακαλώ!- κι εσείς έχετε το θράσος να ζητάτε να τα φάμε…μαζί», δήλωναν εξοργισμένοι με το ύψος που σου δίνει η αίσθηση πως ψηφίζοντας έναν νόμο που χειροτερεύει τη ζωή χιλιάδων άλλων- των υπηκόων, ντε…- έχεις το θεόσταλτο καθήκον να σώσεις τη χώρα, το έθνος, το πολιτικό σύστημα…

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Μια συμπεριφορά που λέγεται αλληλεγγύη

Σήμερα στην εποχή της πολύπλευρης κρίσης ακούμε τον επιθανάτιο ρόγχο του κυρίαρχου δόγματος του «μόνος μου θα τα βγάλω πέρα» που κορυφώθηκε μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα νεόπλουτου κυνισμού και καριερισμού με το οποίο μας τροφοδότησαν διάφορα κλικ, μικ και σικ
Αφού λοιδορήθηκαν ως ρομαντικοί, ουτοπιστές και παλιομοδίτες όσοι επέμεναν να σκέφτονται και συλλογικά, τώρα οι επιπτώσεις της κρίσης εξαπλώνονται σαν ιός σε όλο το σώμα της κοινωνίας, σε κάθε χώρο εργασίας.   
Απολύσεις ή προειδοποιήσεις απόλυσης ανακοινώνονται, άλλες επιχειρήσεις είναι ένα βήμα από το γκρεμό, άλλοι  ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας. 
Και δυστυχώς για όλους, εάν δεν πάψουμε να λειτουργούμε σαν εγωιστικά άτομα, οι συνέπειες της κρίσης θα ισοπεδώσουν τα πάντα. 
Και πάνω από όλα μία κοινωνική συμπεριφορά που λέγεται αλληλεγγύη.