Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Να μην μας βυθίσει η πολυτονική λήθη


Η κυβέρνηση «συστημικής σωτηρίας» (του μνημονίου, του αχαλίνωτου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, του αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος στο οποίο η συμμετοχή του πολίτη περιορίζεται στην μία ανά τέσσερα χρόνια ψήφο) άρχισε να μας προσφέρει τα πρώτα δείγματα επιστροφής σε έναν παρελθόν το οποίο έχει περάσει ανεπιστρεπτί
με πράξεις που ταιριάζουν ασορτί με το μισαλλόδοξο και εθνικιστικό παρελθόν αυτού του τόπου.
Ο Μεταξάς επέβαλε – καθώς λένε – το γαλάζιο και άσπρο του εθνικού κορμού στα νησιά του Αιγαίου τα οποία  έχασαν την πολυχρωμία τους, ο άρτι αφιχθείς υφυπουργός στο υπουργείο περί των εφοπλιστικών και άλλων δαιμονίων, μας επέστρεψε στο πολυτονικό.
Θα ήταν ίσως γελοία όλα αυτά εάν δεν συνοδεύονταν και από μία ταυτόχρονη επιχείρησης αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης.
Ακροδεξιές μπαρούφες αρχίσαμε να ακούμε τις τελευταίες ημέρες από κάποιους που θέλουν το Πολυτεχνείο να είναι ένας μύθος δήθεν, που κατασκεύασε η αριστερά και οι συνοδοιπόροι. Μπαρούφες που επιδιώκουν να απογυμνώσουν από κάθε απελευθερωτικό νόημα την εξέγερση που έγινε με αμεσοδημοκρατικό τρόπο, εκτός κομμάτων, με αυτοοργάνωση.
Τηλεοπτικό κατασκεύασμα εν πολλοίς το κόμμα το οποίο συγκυβερνά αυτή τη στιγμή μαζί με τους δύο βασικούς πυλώνες του δικομματικού πολιτικού συστήματος επιδιώκει στην ουσία το βάπτισμα στη λήθη.
Και δυστυχώς επειδή η μνήμη μας είναι πλέον τηλεοπτική (χάνεται με κάθε αλλαγή του καναλιού στο περίφημο ζάπινγκ) μπορεί και να ξεχάσουμε.
Αλλά, πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις: τον καραμαμανλισμό, τον παπανδρεϊσμό, τη δολοφονία του Λαμπράκη, τους πολιτικούς κρατούμενους στη Γυάρο και τα άλλα ξερονήσια, τον Τεμπονέρα, τον Γρηγορόπουλου, τον Κουμή και την Κανελλοπούλου, τον Καλτεζά, ή όσους εξοντώθηκαν από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό εντός κι εκτός Ελλάδας.
Εν τέλει, πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους σε έναν αγώνα που ένα κοινό νήμα, αόρατα, τον συνδέει: το νόημα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας;

«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη», γράφει κάπου ο Μίλαν Κούντερα. Ας τον θυμηθούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου