Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Να μην μας βυθίσει η πολυτονική λήθη


Η κυβέρνηση «συστημικής σωτηρίας» (του μνημονίου, του αχαλίνωτου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, του αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος στο οποίο η συμμετοχή του πολίτη περιορίζεται στην μία ανά τέσσερα χρόνια ψήφο) άρχισε να μας προσφέρει τα πρώτα δείγματα επιστροφής σε έναν παρελθόν το οποίο έχει περάσει ανεπιστρεπτί με πράξεις που ταιριάζουν ασορτί με μισαλλόδοξο και εθνικιστικό παρελθόν αυτού του τόπου.

Ο Μεταξάς επέβαλε – καθώς λένε – το γαλάζιο και άσπρο του εθνικού κορμού στα νησιά του Αιγαίου τα οποία  έχασαν την πολυχρωμία τους, ο άρτι αφιχθείς υφυπουργός στο υπουργείο περί των εφοπλιστικών και άλλων δαιμονίων, μας επέστρεψε στο πολυτονικό.
Θα ήταν γελοία όλα αυτά ίσως εάν δεν συνοδεύονταν και από μία ταυτόχρονη επιχείρησης αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης.
Ακροδεξιές μπαρούφες αρχίσαμε να ακούμε τις τελευταίες ημέρες από κάποιους που θέλουν το Πολυτεχνείο να είναι ένας μύθος δήθεν που κατασκεύασε η αριστερά και οι συνοδοιπόροι. Μπαρούφες που επιδιώκουν να απογυμνώσουν από κάθε απελευθερωτικό νόημα την εξέγερση που έγινε με αμεσοδημοκρατικό τρόπο, εκτός κομμάτων, με αυτοοργάνωση.
Τηλεοπτικό κατασκεύασμα εν πολλοίς το κόμμα το οποίο συγκυβερνά αυτή τη στιγμή μαζί με τους δύο βασικούς πυλώνες του δικομματικού πολιτικού συστήματος επιδιώκει στην ουσία το βάπτισμα στη λήθη.
Και δυστυχώς επειδή η μνήμη μας είναι πλέον τηλεοπτική (χάνεται με κάθε αλλαγή του καναλιού στο περίφημο ζάπινγκ) μπορεί και να ξεχάσουμε.
Αλλά, πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις: τον καραμαμανλισμό, τον παπανδρεϊσμό, τη δολοφονία του Λαμπράκη, τους πολιτικούς κρατούμενους στη Γυάρο και τα άλλα ξερονήσια, τον Τεμπονέρα, τον Γρηγορόπουλου, τον Κουμή και την Κανελλοπούλου, τον Καλτεζά, όσους εξοντώθηκαν από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό εντός κι εκτός Ελλάδας.
Εν τέλει, πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους σε έναν αγώνα που ένα κοινό νήμα, αόρατα, τον συνδέει: το νόημα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας;
«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη», γράφει κάπου ο Μίλαν Κούντερα. Ας τον θυμηθούμε.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Λόγια για τον Νοέμβρη


Από τη Γιαννιώτισσα Μαργαρίτα Γιαραλή (www.enet.g

«Οι εξουσίες αναστατώθηκαν το '73, αναστατώνονται κάθε χρόνο, γιατί τους ξεβολεύει όλους αυτό το σήμα, που ξέρουν όλοι τι σημαίνει. Μία είναι η βεβαιότητα. Η κοινωνία υπάρχει, ακόμα και πνιγμένη και τυφλή και κουφή και θαμμένη, η δυναμική της θα εκτιναχθεί, θα βρίσκονται πάντα αυτοί οι μη εχέφρονες, αυτοί οι έτοιμοι να βγουν από το κανάλι της στυγερής υποταγής και να ορμήσουν γεννώντας τη ζωή». Γεμάτα ελπίδα και ζωντάνια τα λόγια της Γιαννιώτισσας Μαργαρίτας Γιαραλή την οποία φυλάκισαν και βασάνισαν οι ανθρωποφύλακες της τότε Χούντας στη χτεσινή «Ελευθυεροτυπία» (16/11/2011 στο ίδιο φύλλο μίλησαν για την περίφημη «Γενιά του Πολυτεχνείου» άλλοι δύο άνθρωποι της πόλης, ο Μωυσής Ελισάφ και ο Απόστολος Παπαϊωάννου). Και παρακάτω: «Η εθνοσωτήρια χούντα των συνταγματαρχών μάς έσωζε από τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Η εθνοσωτήρια κυβέρνηση των τραπεζών μάς σώζει από τον άφρονα λαό, που διεκδικεί ζωή και αξιοπρέπεια. Και τότε και τώρα ‘ψωμί-παιδεία-ελευθερία’. Και τότε και τώρα όλοι ξέρουμε. Μένει να επιλέξουμε, και θα επιλέξουμε με επίγνωση της μεγάλης ευθύνης».
Ασφαλώς τα παραπάνω δεν λένε και πολλά για τους ανθρώπους της εξουσίας, των καγιέν, των δεκάδων φρουρών, του τυφλού κυνισμού, των ασύδοτων κερδοσκόπων της δήθεν ελεύθερης αγοράς. Είναι νεανικές ουτοπίες. Η εποχή μας επιβάλλει λένε προσγείωση στον ρεαλισμό και πίστη στην δήθεν ουδετερότητα της αγοράς. Όσοι έζησαν εκείνον τον Νοέμβρη και εκείνα τα θαρραλέα χρόνια σίγουρα με  τις πράξεις τους γυρίζουν την πλάτη στους «ρεαλιστές».

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Γκάλοπ και λαοπρόβλητοι

Μεγάλη η αποδοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου έλεγαν τα κυριακάτικα γκάλοπ. Πώς να μην πιστέψεις πως είναι κομμάτι της μιντιακής προπαγάνδας για να πεισθούμε ότι δήθεν έχουμε ισχυρή κυβέρνηση και λαοπρόβλητη. Μα καλά είναι δυνατόν να απολαμβάνει τόσης αποδοχής όταν δεν είχε καν προχωρήσει στην ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων που έγινε τη Δευτέρα; Εκτός εάν τα γκάλοπ καταγράφουν πιστά την αντίληψη με την οποία αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα τους πολίτες: μας θεωρεί γομάρια που θα έλεγε και εις εκ των υφυπουργών του κόμματος της κωλοτούμπας.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Λόγον διδόναι;

Οι εξελίξεις σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο από την περασμένη Δευτέρα όταν ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωνε την πρόθεση για δημοψήφισμα έχουν παγώσει την καθημερινότητα μας ακόμη περισσότερο. 
Οι παλινωδίες του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος για το πώς θα εφαρμοστεί το πρόγραμμα λεηλασίας του φυσικού και κοινωνικού πλούτου της χώρας μέσα από τη νέα δανειακή σύμβαση έχουν παγώσει τους πολίτες. 

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Παλινόρθωση

Εξηγούσε ένας παλιός της πολιτικής ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου κατέκτησε μεταξύ άλλων την εξουσία επειδή πέταξε το σύνθημα της αλλαγής παρασύροντας τις όμορες τότε πολιτικές δυνάμεις να βάζουν επιθετικούς προσδιορισμούς: σοσιαλιστική, κομμουνιστική, κοινωνική άρχισε να λέει η αριστερά, αλλά είχε χάσει το παιχνίδι. Την πολιτική πρωτοβουλία την είχε άλλος . Ήταν το ΠΑΣΟΚ, αυτό το κατασκεύασμα της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.
Και πήρε τις εκλογές. Τη Δευτέρα το καθεστώς στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ο Γ. Παπανδρέου απομονωμένο πολιτικά και κοινωνικά επιχείρησε να πάρει εκ νέου την πολιτική πρωτοβουλία με το πυροτέχνημα του δημοψηφίσματος που αίφνης ανακαλύφθηκε ως θεσμός της άμεσης δημοκρατίας το αληθινό νόημα της οποίας επιχειρεί να διαστρέψει κάθε εκδοχή του κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος.
Οι σημερινές εξελίξεις όμως δεν οφείλονται ούτε στον φόβο του πολιτικού συστήματος πως μπορεί το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος να είναι αρνητικό για τη δανειακή σύμβαση ούτε στην δεδομένη απέχθεια των κομμάτων προς την λαϊκή  έκφραση, των κομμάτων που έχουν μάθει να δια-μεσολαβούν.
Πιο πολύ τα όσα εξελίσσονται αποτελούν μία επιχείρηση «βελούδινης» αλλαγής στο τιμόνι της εξουσίας από το ίδιο το μιντιακό και επιχειρηματικό σύστημα το οποίο στήριξε όχι τον Παπανδρέου προσωπικά, αλλά την απόφαση να προσφύγει στο μνημόνιο και να υπερασπίσει τα συμφέροντα των ισχυρών με αποφάσεις που θεωρούνταν αδιανόητο να λάβει ένα δήθεν φιλολαϊκό ΠΑΣΟΚ.
Το ποιος θα είναι ο εκλεκτός του επιχειρηματικού και μιντιακού συστήματος την επόμενη ημέρα δεν έχει τόση σημασία αυτή τη στιγμή. Το εάν θα λέγεται Σημίτης, Σαμαράς, Βενιζέλος,  Κουβέλης, δεν αλλάζει και πολλά- προς το παρόν πάντοτε.
Σημασία έχει να διακρίνουμε ως πολίτες (αν ακόμη μας αναγνωρίζεται- έστω και φραστικά- αυτή η ιδιότητα και δεν θα μας θεωρούν όλους άβουλους υπηκόους) ποια μπορεί να είναι διλήμματα της εποχής. Ιδού μερικά που ανέφερε και εκείνος ο παλιός της πολιτικής: Κατοχή ή αντίσταση; Δημοκρατία ή Ολιγαρχία; Ελευθερία ή βαρβαρότητα;  Αντικαθεστωτικός αγώνας ή τίποτα;