Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Μπα, «δίκιο του εργάτη;»


Η κυβέρνηση- η εκάστοτε κυβέρνηση- έχει μία ελπίδα που συνήθως αποτελεί και βαλβίδα εκτόνωσης των κοινωνικών αντιστάσεων: είναι η στάση των συνδικάτων.
Γραφειο-κρατικοποιημένα και κομματικο-ποιημένα τα περισσότερα, με διαδικασίες που μοιάζουν περισσότερο στο κοινοβούλιο, παρά σε μία δημοκρατία της βάσης των εργαζομένων, απαξιωμένα στα μάτια αυτών που θέλουν να εκφράσουν, εξαρτημένα, αποτελούν τις περισσότερες φορές το αποκούμπι και το κατάλληλο όχημα για να περάσουν μέτρα ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία.
Σε αυτό ελπίζει και τώρα το καταρρέον πολιτικό σύστημα. Θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό και τις επόμενες ημέρες; Κανείς δεν ξέρει. Κι αυτό πρέπει να το απαντήσουν πρώτα από όλους οι συνδικαλιστές που πολλοί από αυτούς μοιάζουν με απομεινάρι του παλιού κόσμου, παρά με κάτι νέο, παρά με κάτι που εκφράζει την κοινωνική δυναμική όπως την βλέπουμε στα κινήματα της γειτονιάς ή των πλατειών.

Κι ένας λόγος που έχασαν το τρένο τα συνδικάτα (αλλά και η αριστερά) είναι το γεγονός ότι δεν απαντούν σε ένα ερώτημα: «Τι και πώς να παράγουμε;». Εάν πάνω από όλα είναι «το δίκιο του εργάτη», τότε αποδεχόμαστε βιομηχανίες που ρυπαίνουν ή ακόμη χειρότερα και τα πυρηνικά εργοστάσια.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

«Τυφλό πεπρωμένο»


Αναρωτιόμαστε συχνά για το πώς θα εφαρμοστούν τα οικονομικά μέτρα που φέρνει το μνημόνιο όταν αυξάνονται διαρκώς οι έμμεσοι φόροι στ είδη κατανάλωσης, ενώ οι μισθοί ολοένα και βυθίζονται (και στην ονομαστική και στην πραγματική τους αξία). Ας μην αναρωτιόμαστε και τόσο: το ΔΝΤ γνωρίζει πολύ καλά πως η ύφεση με τα μέτρα που λαμβάνονται ολοένα και βαθαίνει. Αλλά, δεν τους ενδιαφέρει, όπως δεν ενδιαφέρει και την κυβέρνηση κάτι τέτοιο: νοιάζονται για την επικράτηση του κερδοσκοπικού μοντέλου τους, νοιάζονται να δείξουν πως τα μέτρα είναι κάτι σαν «τυφλό πεπρωμένο» που είμαστε αδύναμοι να αποφύγουμε, νοιάζονται να επικυρώσουν την εικόνα και την κατάσταση μίας κοινωνίας φοβισμένης και υποταγμένης. Μίας κοινωνίας με υπηκόους και όχι πολίτες…

ΥΓ. Τον τίτλο τον δανειζόμαστε από μία αναφορά στο πολύ περιεκτικό δοκίμιο του Ζίγκµουντ Μπάουµαν (Zygmunt Bauman)» «Μόνοι: Η ηθική μετά τη βεβαιότητα» (εκδ. Έρασμος).