Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Σφαίρα και αγκαζέ στη σκηνή για τον Σπύρο Γραμμένο!


του Γιώργου 
Παπαχριστοδούλου
   
Στα Λιθαρίτσια ανεβαίνουμε σπάνια. Δεν μας πάνε τα πόδια. Όταν ανεβαίνεις στο πάρκο, η πόλη απλώνεται δεξιά και αριστερά σου. Σαν να έχεις την εποπτεία του χώρου.
Στα Λιθαρίτσια, την Παρασκευή το βράδυ, εκτός από την άπλα για το μάτι, είχε και φεγγάρι. Κάποια στιγμή έφυγε (δεν έχει ακόμη γεμίσει), αλλά η αύρα του Σπύρου Γραμμένου γέμισε το πάρκο. Στο φεστιβάλ της νεολαίας του Συνασπισμού.
Ο κόσμος - πολλά πιτσιρίκια στην (ώριμη) εφηβεία- αλλά και πολλοί φίλοι του από την πόλη τον περίμεναν. Να ανέβει στη σκηνή. Υπομονετικά, αλλά χωρίς τις χαζές δυσαρέσκειες του τύπου «τι θα γίνει; Θα ανέβει καμιά φορά» κλπ.
Ούτως ή άλλως τον Σπύρο μπορείς να τον βρεις από κοντά. Να πεις δυο κουβέντες. Στα πεταχτά, αλλά ανθρώπινα.
Όπως παλιά, πριν ανέβει στην Αθήνα και «γίνει κάποιος» που λένε. Ντίβα, διάσημος, σταρ, όπως θέλει το στερεότυπο.
Έτσι, κατά τις 12.30 κι αφού έπαιξαν δύο συγκροτήματα από την πόλη, οι Electrify και οι Too much alcohol, στη σκηνή ανέβηκε ο Γραμμένος. Ξαφνικά, έπεσε σιωπή λες και θα έβγαινε κανένας λόγος (μην ξεχνάμε σε φεστιβάλ κομματικής νεολαίας της αριστεράς βρισκόμασταν).

ΞΑΦΝΙΚΑ…
Μάλιστα, μόλις τελείωσαν οι Too much alcohol, και η μπάντα του Γραμμένου κούρδιζε τα όργανά της, έπαιξε και ο ύμνος της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης! Σαν νεκρανάσταση μίας χίμαιρας που βύθισε την ανθρωπότητα στον ολοκληρωτισμό. Δεν μίλησε όμως ο Μπρέζνιεφ, αλλά ο Γραμμένος, που μπορεί η επιλογή του κομματιού να ήταν και δική του φάρσα.
Δίπλα μου, στο πεζούλι, με πλάτη τη λίμνη, κάθονταν μία παρέα από κορίτσια γύρω στα 17 με 18. Ξαφνικά, έφυγαν αγκαζέ και σφαίρα προς τη σκηνή.
Και η σιγή άρχισε να ανακατεύεται με την υγρασία που είχε αρχίσει να απλώνεται στο πάρκο. Με το «σφαίρα κι αγκαζέ» κατάλαβα ότι ο Γραμμένος έχει το κοινό του. Είπε δυο λόγια για καλησπέρα και ξεκίνησε. Από κάτω «ήρεμος» χαμός!
Όταν, λίγο μετά, είπε τον «Κουκουλοφόρο», ένα δικό του, μεστό τραγούδι για τον οργισμένο Δεκέμβρη του 2008 που έγινε γνωστό μέσα από το youtube και τα blogs, πολλοί από το κοινό το σιγοτραγούδησαν. Και θυμήθηκαν.

ΤΕΤΡΑΠΟΔΑ
Με την αποδοχή που έχει αυτό το κομμάτι καταλαβαίνεις πώς η τέχνη μπορεί να σπάσει τα φοβικά στερεότυπα της έντυπης και ηλεκτρονικής προπαγάνδας για την νέα γενιά. Ύστερα, όταν είπε το τραγούδι για τον σκύλο από την Ραφήνα που περνάει το χρόνο του αραγμένος στη Σίνα, η σκέψη ταξίδευσε γλυκά στα αδέσποτα ζώα που, κι εδώ στην πόλη, τριγυρνούν κινδυνεύοντας συχνά να πέσουν θύματα ασυνείδητων ή ανευθυνοϋπεύθυνων αιρετών. Είναι ένα τραγούδι που μεταδίδει αγάπη στους τετράποδους φίλους.
Κι αυτή είναι η αξία της μουσικής: να μιλά για τα καθημερινά και «ασήμαντα», για όσα μένουν εκτός μιντιακής επικαιρότητας σαν παρέκκλιση. Έτσι, σαν παρεκκλίσεις, δεν αντιμετωπίζονται άλλωστε «κουκουλοφόροι και αδέσποτα»;

ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ
Συμπέρασμα της συναυλίας; Ο Γραμμένος, «λίγο πριν τα τιράντα» (έτσι ονομάζεται ο πρώτος του δίσκος) ωριμάζει μουσικά – σαν φωνή και σαν σκηνική παρουσία- χωρίς να γίνεται απρόσιτος, αφομοιώνει δημιουργικά τις μουσικές του επιρροές με κυριότερη από αυτές τον Τζίμη Πανούση.
Ανεβαίνει σκαλιά. Αποκτά το δικό του ύφος. Σέβεται το κοινό του, δείχνει προσγειωμένος στη γη, κουβαλάει την απαραίτητη τρέλα (πετούσε μπύρες στο κοινό!), αυτοσχεδιάζει.
Είναι αυτό που λέει και ο ίδιος σε συνέντευξή του στην εβδομαδιαία εφημερίδα της αριστεράς ΕΠΟΧΗ στον Λεωνίδα Μαριδάκη και την Ζωή Γεωργούλα: «Συνήθως κανονίζω το πρόγραμμα λίγο πριν την παράσταση. Στους μουσικούς δεν δίνω πρόγραμμα ποτέ, παίζουμε ολίγον αυτοσχεδιάζοντας. Έτσι κι αλλιώς δεν με νοιάζουν τα λάθη, με ενδιαφέρει να περνάμε καλά».


*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2011

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου