Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

Η προσδοκία του χιονιού και η ερημιά

Δύο ημέρες τώρα, εδω στην πολιτεία της Παμβώτιδας, ζούμε με την προσδοκία του χιονιού. 
Να πέσει μέσα στην πόλη. Για να ντύσουμε τα φετινά Χριστούγεννα της απέραντης θλίψης, του άγχους και της εσωστρέφειας.

Δεν θα προλάβουμε και πολλά αυτές τις ημέρες – κάποιοι άλλωστε μπορεί και να εργάζονται ακόμη και ανήμερα (ο περιπτεράς μου έλεγε προχτές ότι σκέφτεται να ανοίξει πέντε έξι ώρες επειδή δεν υπάρχει άλλος στη γειτονιά).
Το χιόνι όμως που περιμένουμε είναι κάτι σαν μία μικρή αίσθηση πως το καθημερινό (και βροχερό!) θα ανατραπεί.
Σαν ένα φυσικό γεγονός να αποτελεί το μόνο που απέμεινε σε ένα έρημο από γεγονότα και συγκινήσεις αστικό τοπίο. 
Λες;

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

Για το καλό μας…


Ώστε διαφωνεί ο κ. Βενιζέλος με το μνημόνιο και το θεωρεί αποτυχημένο. Αυτός που άλλα έλεγε τον Ιούνιο και άλλως μας χαράτσωνε τον Σεπτέμβριο μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ.
Για να μας κόψει το ρεύμα- για το καλό μας.
Ώστε εκθειάζει ο κ. Παπανδρέου τους αγανακτισμένους της Γουόλ Στριτ, αλλά ήταν ο ίδιος με έδινε εντολή να διαλυθούν με την βία οι αγανακτισμένοι από το Σύνταγμα τον Ιούνιο- για το «καλό» τους.
Ενάμιση χρόνο από την προσφυγή στον μηχανισμό «διάσωσης», η λέξη «μνημόνιο» έγινε στα χείλη όλων (μας) μία ευκολία- κάτι σαν το σίγουρα που εκστομίζουν μηχανικά στις συνεντεύξεις τους πολλοί αθλητές. 
Διαφωνεί, αλλά χαρατσώνει ο υπουργός.
Διαφωνεί, αλλά ονειρεύεται εξουσία η Νέα Δημοκρατία (και μείωση της φορολογίας του κεφαλαίου, βεβαίως, βεβαίως, στη ρότα της τρόικας). Διαφωνεί, αλλά δεν προτείνει η αριστερά (και υπόσχεται- παλιά μου τέχνη κόσκινο-πως θα μας σώσει κι αυτή, σαν άλλη εκκλησία). 
Διαφωνούν οι δημοσιογράφοι, αλλά βάζουν πλάτη για να κοπούν κι άλλοι μισθοί από τους «τεμπέληδες» και «απείθαρχοι». 
Όλοι συμφωνούν ότι διαφωνούν, δηλαδή. Και οι υπόλοιποι;

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Αναδρομική υποκρισία

Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει, λέει μία παροιμία από την αρχαιότητα, αλλά στην περίπτωση των αντιπροσώπων του ελληνικού λαού δεν ίσχυσε. Αμέσως μόλις Κυριακή βράδυ 11 Δεκεμβρίου δημοσιοποιήθηκε η λίστα με τα ονόματα των πολιτικών που τους επιτράπηκες να καταθέσουν αγωγές ώστε να λάβουν αναδρομικά, ένα ξέχειλο ποτάμι βουλευτικής οργής το οποίο ήταν αυθόρμητο (και δεν το είχε οργανώσει κανένα σκοτεινό κέντρο, όπως συμβαίνει σε άλλες περιπτώσεις όπως μας λένε τα μίντια με πιο πρόσφατο αυτό των παρελάσεων), ξεχύθηκε στα ερτζιανά, τις τηλεσυχνότητες και τις στήλες των εφημερίδες. «Υποκριτές! Σαν δεν ντρέπεστε! Ζητάτε και αναδρομικά! Εδώ ο κόσμος πεινάει – Μανώλη, φέρε μου δύο βασικούς μισθούς με σάλτσα παρακαλώ!- κι εσείς έχετε το θράσος να ζητάτε να τα φάμε…μαζί», δήλωναν εξοργισμένοι με το ύψος που σου δίνει η αίσθηση πως ψηφίζοντας έναν νόμο που χειροτερεύει τη ζωή χιλιάδων άλλων- των υπηκόων, ντε…- έχεις το θεόσταλτο καθήκον να σώσεις τη χώρα, το έθνος, το πολιτικό σύστημα…

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Μια συμπεριφορά που λέγεται αλληλεγγύη

Σήμερα στην εποχή της πολύπλευρης κρίσης ακούμε τον επιθανάτιο ρόγχο του κυρίαρχου δόγματος του «μόνος μου θα τα βγάλω πέρα» που κορυφώθηκε μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα νεόπλουτου κυνισμού και καριερισμού με το οποίο μας τροφοδότησαν διάφορα κλικ, μικ και σικ
Αφού λοιδορήθηκαν ως ρομαντικοί, ουτοπιστές και παλιομοδίτες όσοι επέμεναν να σκέφτονται και συλλογικά, τώρα οι επιπτώσεις της κρίσης εξαπλώνονται σαν ιός σε όλο το σώμα της κοινωνίας, σε κάθε χώρο εργασίας.   
Απολύσεις ή προειδοποιήσεις απόλυσης ανακοινώνονται, άλλες επιχειρήσεις είναι ένα βήμα από το γκρεμό, άλλοι  ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας. 
Και δυστυχώς για όλους, εάν δεν πάψουμε να λειτουργούμε σαν εγωιστικά άτομα, οι συνέπειες της κρίσης θα ισοπεδώσουν τα πάντα. 
Και πάνω από όλα μία κοινωνική συμπεριφορά που λέγεται αλληλεγγύη.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Να μην μας βυθίσει η πολυτονική λήθη


Η κυβέρνηση «συστημικής σωτηρίας» (του μνημονίου, του αχαλίνωτου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, του αντιπροσωπευτικού πολιτικού συστήματος στο οποίο η συμμετοχή του πολίτη περιορίζεται στην μία ανά τέσσερα χρόνια ψήφο) άρχισε να μας προσφέρει τα πρώτα δείγματα επιστροφής σε έναν παρελθόν το οποίο έχει περάσει ανεπιστρεπτί με πράξεις που ταιριάζουν ασορτί με μισαλλόδοξο και εθνικιστικό παρελθόν αυτού του τόπου.

Ο Μεταξάς επέβαλε – καθώς λένε – το γαλάζιο και άσπρο του εθνικού κορμού στα νησιά του Αιγαίου τα οποία  έχασαν την πολυχρωμία τους, ο άρτι αφιχθείς υφυπουργός στο υπουργείο περί των εφοπλιστικών και άλλων δαιμονίων, μας επέστρεψε στο πολυτονικό.
Θα ήταν γελοία όλα αυτά ίσως εάν δεν συνοδεύονταν και από μία ταυτόχρονη επιχείρησης αλλοίωσης της ιστορικής μνήμης.
Ακροδεξιές μπαρούφες αρχίσαμε να ακούμε τις τελευταίες ημέρες από κάποιους που θέλουν το Πολυτεχνείο να είναι ένας μύθος δήθεν που κατασκεύασε η αριστερά και οι συνοδοιπόροι. Μπαρούφες που επιδιώκουν να απογυμνώσουν από κάθε απελευθερωτικό νόημα την εξέγερση που έγινε με αμεσοδημοκρατικό τρόπο, εκτός κομμάτων, με αυτοοργάνωση.
Τηλεοπτικό κατασκεύασμα εν πολλοίς το κόμμα το οποίο συγκυβερνά αυτή τη στιγμή μαζί με τους δύο βασικούς πυλώνες του δικομματικού πολιτικού συστήματος επιδιώκει στην ουσία το βάπτισμα στη λήθη.
Και δυστυχώς επειδή η μνήμη μας είναι πλέον τηλεοπτική (χάνεται με κάθε αλλαγή του καναλιού στο περίφημο ζάπινγκ) μπορεί και να ξεχάσουμε.
Αλλά, πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις: τον καραμαμανλισμό, τον παπανδρεϊσμό, τη δολοφονία του Λαμπράκη, τους πολιτικούς κρατούμενους στη Γυάρο και τα άλλα ξερονήσια, τον Τεμπονέρα, τον Γρηγορόπουλου, τον Κουμή και την Κανελλοπούλου, τον Καλτεζά, όσους εξοντώθηκαν από τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό εντός κι εκτός Ελλάδας.
Εν τέλει, πόσο εύκολο είναι να ξεχάσεις τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους σε έναν αγώνα που ένα κοινό νήμα, αόρατα, τον συνδέει: το νόημα της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας;
«Ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία, είναι ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη», γράφει κάπου ο Μίλαν Κούντερα. Ας τον θυμηθούμε.

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Λόγια για τον Νοέμβρη


Από τη Γιαννιώτισσα Μαργαρίτα Γιαραλή (www.enet.g

«Οι εξουσίες αναστατώθηκαν το '73, αναστατώνονται κάθε χρόνο, γιατί τους ξεβολεύει όλους αυτό το σήμα, που ξέρουν όλοι τι σημαίνει. Μία είναι η βεβαιότητα. Η κοινωνία υπάρχει, ακόμα και πνιγμένη και τυφλή και κουφή και θαμμένη, η δυναμική της θα εκτιναχθεί, θα βρίσκονται πάντα αυτοί οι μη εχέφρονες, αυτοί οι έτοιμοι να βγουν από το κανάλι της στυγερής υποταγής και να ορμήσουν γεννώντας τη ζωή». Γεμάτα ελπίδα και ζωντάνια τα λόγια της Γιαννιώτισσας Μαργαρίτας Γιαραλή την οποία φυλάκισαν και βασάνισαν οι ανθρωποφύλακες της τότε Χούντας στη χτεσινή «Ελευθυεροτυπία» (16/11/2011 στο ίδιο φύλλο μίλησαν για την περίφημη «Γενιά του Πολυτεχνείου» άλλοι δύο άνθρωποι της πόλης, ο Μωυσής Ελισάφ και ο Απόστολος Παπαϊωάννου). Και παρακάτω: «Η εθνοσωτήρια χούντα των συνταγματαρχών μάς έσωζε από τον κομμουνιστικό κίνδυνο. Η εθνοσωτήρια κυβέρνηση των τραπεζών μάς σώζει από τον άφρονα λαό, που διεκδικεί ζωή και αξιοπρέπεια. Και τότε και τώρα ‘ψωμί-παιδεία-ελευθερία’. Και τότε και τώρα όλοι ξέρουμε. Μένει να επιλέξουμε, και θα επιλέξουμε με επίγνωση της μεγάλης ευθύνης».
Ασφαλώς τα παραπάνω δεν λένε και πολλά για τους ανθρώπους της εξουσίας, των καγιέν, των δεκάδων φρουρών, του τυφλού κυνισμού, των ασύδοτων κερδοσκόπων της δήθεν ελεύθερης αγοράς. Είναι νεανικές ουτοπίες. Η εποχή μας επιβάλλει λένε προσγείωση στον ρεαλισμό και πίστη στην δήθεν ουδετερότητα της αγοράς. Όσοι έζησαν εκείνον τον Νοέμβρη και εκείνα τα θαρραλέα χρόνια σίγουρα με  τις πράξεις τους γυρίζουν την πλάτη στους «ρεαλιστές».

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Γκάλοπ και λαοπρόβλητοι

Μεγάλη η αποδοχή στην κυβέρνηση Παπαδήμου έλεγαν τα κυριακάτικα γκάλοπ. Πώς να μην πιστέψεις πως είναι κομμάτι της μιντιακής προπαγάνδας για να πεισθούμε ότι δήθεν έχουμε ισχυρή κυβέρνηση και λαοπρόβλητη. Μα καλά είναι δυνατόν να απολαμβάνει τόσης αποδοχής όταν δεν είχε καν προχωρήσει στην ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων που έγινε τη Δευτέρα; Εκτός εάν τα γκάλοπ καταγράφουν πιστά την αντίληψη με την οποία αντιμετωπίζει το πολιτικό σύστημα τους πολίτες: μας θεωρεί γομάρια που θα έλεγε και εις εκ των υφυπουργών του κόμματος της κωλοτούμπας.

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Λόγον διδόναι;

Οι εξελίξεις σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο από την περασμένη Δευτέρα όταν ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωνε την πρόθεση για δημοψήφισμα έχουν παγώσει την καθημερινότητα μας ακόμη περισσότερο. 
Οι παλινωδίες του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος για το πώς θα εφαρμοστεί το πρόγραμμα λεηλασίας του φυσικού και κοινωνικού πλούτου της χώρας μέσα από τη νέα δανειακή σύμβαση έχουν παγώσει τους πολίτες. 

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

Παλινόρθωση

Εξηγούσε ένας παλιός της πολιτικής ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου κατέκτησε μεταξύ άλλων την εξουσία επειδή πέταξε το σύνθημα της αλλαγής παρασύροντας τις όμορες τότε πολιτικές δυνάμεις να βάζουν επιθετικούς προσδιορισμούς: σοσιαλιστική, κομμουνιστική, κοινωνική άρχισε να λέει η αριστερά, αλλά είχε χάσει το παιχνίδι. Την πολιτική πρωτοβουλία την είχε άλλος . Ήταν το ΠΑΣΟΚ, αυτό το κατασκεύασμα της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.
Και πήρε τις εκλογές. Τη Δευτέρα το καθεστώς στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ο Γ. Παπανδρέου απομονωμένο πολιτικά και κοινωνικά επιχείρησε να πάρει εκ νέου την πολιτική πρωτοβουλία με το πυροτέχνημα του δημοψηφίσματος που αίφνης ανακαλύφθηκε ως θεσμός της άμεσης δημοκρατίας το αληθινό νόημα της οποίας επιχειρεί να διαστρέψει κάθε εκδοχή του κοινοβουλευτικού πολιτικού συστήματος.
Οι σημερινές εξελίξεις όμως δεν οφείλονται ούτε στον φόβο του πολιτικού συστήματος πως μπορεί το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος να είναι αρνητικό για τη δανειακή σύμβαση ούτε στην δεδομένη απέχθεια των κομμάτων προς την λαϊκή  έκφραση, των κομμάτων που έχουν μάθει να δια-μεσολαβούν.
Πιο πολύ τα όσα εξελίσσονται αποτελούν μία επιχείρηση «βελούδινης» αλλαγής στο τιμόνι της εξουσίας από το ίδιο το μιντιακό και επιχειρηματικό σύστημα το οποίο στήριξε όχι τον Παπανδρέου προσωπικά, αλλά την απόφαση να προσφύγει στο μνημόνιο και να υπερασπίσει τα συμφέροντα των ισχυρών με αποφάσεις που θεωρούνταν αδιανόητο να λάβει ένα δήθεν φιλολαϊκό ΠΑΣΟΚ.
Το ποιος θα είναι ο εκλεκτός του επιχειρηματικού και μιντιακού συστήματος την επόμενη ημέρα δεν έχει τόση σημασία αυτή τη στιγμή. Το εάν θα λέγεται Σημίτης, Σαμαράς, Βενιζέλος,  Κουβέλης, δεν αλλάζει και πολλά- προς το παρόν πάντοτε.
Σημασία έχει να διακρίνουμε ως πολίτες (αν ακόμη μας αναγνωρίζεται- έστω και φραστικά- αυτή η ιδιότητα και δεν θα μας θεωρούν όλους άβουλους υπηκόους) ποια μπορεί να είναι διλήμματα της εποχής. Ιδού μερικά που ανέφερε και εκείνος ο παλιός της πολιτικής: Κατοχή ή αντίσταση; Δημοκρατία ή Ολιγαρχία; Ελευθερία ή βαρβαρότητα;  Αντικαθεστωτικός αγώνας ή τίποτα;

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Μπα, «δίκιο του εργάτη;»


Η κυβέρνηση- η εκάστοτε κυβέρνηση- έχει μία ελπίδα που συνήθως αποτελεί και βαλβίδα εκτόνωσης των κοινωνικών αντιστάσεων: είναι η στάση των συνδικάτων.
Γραφειο-κρατικοποιημένα και κομματικο-ποιημένα τα περισσότερα, με διαδικασίες που μοιάζουν περισσότερο στο κοινοβούλιο, παρά σε μία δημοκρατία της βάσης των εργαζομένων, απαξιωμένα στα μάτια αυτών που θέλουν να εκφράσουν, εξαρτημένα, αποτελούν τις περισσότερες φορές το αποκούμπι και το κατάλληλο όχημα για να περάσουν μέτρα ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία.
Σε αυτό ελπίζει και τώρα το καταρρέον πολιτικό σύστημα. Θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό και τις επόμενες ημέρες; Κανείς δεν ξέρει. Κι αυτό πρέπει να το απαντήσουν πρώτα από όλους οι συνδικαλιστές που πολλοί από αυτούς μοιάζουν με απομεινάρι του παλιού κόσμου, παρά με κάτι νέο, παρά με κάτι που εκφράζει την κοινωνική δυναμική όπως την βλέπουμε στα κινήματα της γειτονιάς ή των πλατειών.

Κι ένας λόγος που έχασαν το τρένο τα συνδικάτα (αλλά και η αριστερά) είναι το γεγονός ότι δεν απαντούν σε ένα ερώτημα: «Τι και πώς να παράγουμε;». Εάν πάνω από όλα είναι «το δίκιο του εργάτη», τότε αποδεχόμαστε βιομηχανίες που ρυπαίνουν ή ακόμη χειρότερα και τα πυρηνικά εργοστάσια.

Τρίτη, 11 Οκτωβρίου 2011

«Τυφλό πεπρωμένο»


Αναρωτιόμαστε συχνά για το πώς θα εφαρμοστούν τα οικονομικά μέτρα που φέρνει το μνημόνιο όταν αυξάνονται διαρκώς οι έμμεσοι φόροι στ είδη κατανάλωσης, ενώ οι μισθοί ολοένα και βυθίζονται (και στην ονομαστική και στην πραγματική τους αξία). Ας μην αναρωτιόμαστε και τόσο: το ΔΝΤ γνωρίζει πολύ καλά πως η ύφεση με τα μέτρα που λαμβάνονται ολοένα και βαθαίνει. Αλλά, δεν τους ενδιαφέρει, όπως δεν ενδιαφέρει και την κυβέρνηση κάτι τέτοιο: νοιάζονται για την επικράτηση του κερδοσκοπικού μοντέλου τους, νοιάζονται να δείξουν πως τα μέτρα είναι κάτι σαν «τυφλό πεπρωμένο» που είμαστε αδύναμοι να αποφύγουμε, νοιάζονται να επικυρώσουν την εικόνα και την κατάσταση μίας κοινωνίας φοβισμένης και υποταγμένης. Μίας κοινωνίας με υπηκόους και όχι πολίτες…

ΥΓ. Τον τίτλο τον δανειζόμαστε από μία αναφορά στο πολύ περιεκτικό δοκίμιο του Ζίγκµουντ Μπάουµαν (Zygmunt Bauman)» «Μόνοι: Η ηθική μετά τη βεβαιότητα» (εκδ. Έρασμος).

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Ποιος είμαι (bio)

Ο Γιώργος Παπαχριστοδούλου γεννήθηκε το 1981 στη Χαλκίδα και μεγάλωσε στην Εύβοια. Από το 2000 έως την άνοιξη του 2016 έζησε στα Ιωάννινα όπου βρέθηκε ως φοιτητής στο Τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας του πανεπιστημίου της πόλης. 

Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος στις εφημερίδες «Ηπειρωτικός Αγών» (2003-2005) και «Ενημέρωση της Ηπείρου» (2009-2012), ως παραγωγός της καθημερινής ειησεογραφικής εκπομπής «Μικρού Μήκους»στο Δημοτικό Ραδιόφωνο Ιωαννίνων (2013-2014), ως ανταποκριτής του ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο» (2014), ενώ από το 2013 έως το 2015 συμμετείχε ως αλληλέγγυος παραγωγός στο εγχείρημα της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΑ Ιωαννίνων (ertopen). 

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Όταν η ταρίφα είναι στα 25 ευρώ...


Μία μικρή ιστορία και κάποιες ερμηνείες για την ακύρωση όλων των υπολοίπων παραστάσεων του «Μαρινέλλα-Το Μιούζικαλ»
του Γ. ΠΑΠΑΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ από την ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Όταν η παραγωγή είναι ακριβή, το εισιτήριο είναι ακριβό και ο κόσμος δεν έχει χρήματα, τότε η εξέλιξη είναι μοιραία: ακυρώθηκαν όλες οι προγραμματισμένες μέχρι και τις 7 Σεπτεμβρίου παραστάσεις του θεατρικού έργου «Μαρινέλλα -Το Μιούζικαλ» των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου, όπως ανακοινώθηκε την Τρίτη. Η ακύρωση είχε προαναγγελθεί εμμέσως, αλλά ουσιαστικά με την ακύρωση των παραστάσεων σε δύο πόλεις της Ηπείρου, την Άρτα και την Πρέβεζα. Επίσης, στα Γιάννενα λόγω χαμηλής κίνησης των εισιτηρίων αντί για δύο, δόθηκε μία παράσταση την Τετάρτη 28 Ιουνίου στο υπαίθριο θέατρο της ΕΗΜ στον Φρόντζο. Ακυρώθηκε ακόμη μία παράσταση στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ελλάδας και συγκεκριμένα στο Αγρίνιο.

Η επίσημη δικαιολογία σε αυτές τις περιπτώσεις ήταν οι «τεχνικοί λόγοι». Το γράφαμε και στο «Δελτίο Θυέλλης» στην «Τελευταία σελίδα» της «Ενημέρωσης» την Τρίτη 5 Ιουλίου. Τεχνικοί λόγοι δεν υπήρχαν ασφαλώς- αυτό που έλειπε δεν ήταν τα σκηνικά και τα κουστούμια της παράστασης τα οποία δεν ήρθαν επειδή το φορτηγό κάπου κόλλησε στη διαδρομή. Ήταν φυσικά ο κόσμος. Αποτέλεσμα η ακύρωση των παραστάσεων.

«Δεν έχει μειωμένο»
Πέρα από το υψηλό κόστος αμοιβών των συντελεστών της παράστασης (Μαρινέλλα, Λάμπης Λιβιεράτος, Αντώνης Λουδάρος, Τζένη Μπότση, Κατερίνα Παπουτσάκη) το οποίο σε αυτές τις περιπτώσεις ακριβαίνει το εισιτήριο, φαίνεται πως η εταιρεία που διοργάνωνε την περιοδεία δεν ήταν διατεθειμένη να κάνει και προσφορές.
Έμενε ακατέβατη στην ταρίφα των 25 ευρώ, όπως κάνουν κι άλλοι θίασοι που έρχονται στην πόλη (άλλες φορές η «ταρίφα» είναι 23 ευρώ). Όταν στο e-mail της εφημερίδας έφτασε η ανακοίνωση για το πέρασμα της παράστασης από τα Γιάννενα και την προπώληση των εισιτηρίων παρατηρήσαμε ότι δεν αναφερόταν το πόσο κοστίζει η είσοδος. Τηλεφωνήσαμε στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Ιωαννιτών και η απάντηση ήταν: «25 ευρώ». Η επόμενη ερώτηση ήταν πόσο έχει το μειωμένο. Η ευγενική απάντηση της κυρίας από την άλλη άκρη της γραμμής ήταν αρνητική: «Δεν έχει μειωμένο». Μάλιστα μας πληροφόρησε ότι το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου προσπάθησε να πιέσει ώστε να υπάρχει και μειωμένο εισιτήριο, αλλά δεν τα κατάφερε.
Η Μαρινέλλα είναι καλή ερμηνεύτρια, με τη δική της διαδρομή στο λαϊκό τραγούδι και στο μιούζικαλ αργότερα (όπως αφηγείται ο Στέλιος Καζαντζίδης στο Βασίλη Βασιλικό με τον χορό και την κίνησή της η Μαρινέλλα εντυπωσίασε το αθηναϊκό κοινό όταν κατέβηκε στην πρωτεύουσα από τη Θεσσαλονίκη).

Αλμυρή τιμή και ναφθαλίνη
Εντούτοις, τα 25 ευρώ είναι μία «αλμυρή» τιμή, ειδικά σήμερα. Ένας από τους λόγους- κατά τη γνώμη μας- που δεν τράβηξαν- κατά το κοινώς λεγόμενο- οι παραστάσεις ήταν αυτός. Ίσως και μία αίσθηση «ναφθαλίνης» που μπορεί να εξέπεμπε στον κόσμο το όνομα της Μαρινέλλας. Το αντίθετο συνέβη στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη τα δύο χρόνια που η παράσταση ανέβηκε εκεί κόβοντας 80.000 εισιτήρια. Αυτή η διαφορά έχει την εξήγησή της: το μιούζικαλ στην Ελλάδα το έχουμε συνηθίσει ως ένα καλλιτεχνικό συμβάν που απευθύνεται στο κοινό της πόλης (τηλεοπτικό σήμερα). Για αυτό και οι σικ κυρίες της πρωτεύουσας έτρεξαν να το δουν. Ενώ, εδώ στην Ήπειρο, η «μπογιά» της Μαρινέλλας δεν περνά: έχει καταγραφεί στη μνήμη μας ως κορίτσι της πόλης (αφήστε που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, τη «φτωχομάνα» κι έκανε καριέρα): με τις ανέσεις του και τη μοδάτη του ζωή. 

...Και ο Στέλιος
Ενώ, σε εμάς εδώ, στην Ήπειρο, μας αρέσουν, πιο κοντινά, πράγματα: προβατάκια, παράδοση, κλαρίνα κλπ. Τελικά, η αποχή του κοινού από τις παραστάσεις έδωσε το δικό της μήνυμα στους διοργανωτές (και την ακύρωσαν). Με αυτά δεν θέλουμε να σας επιπλήξουμε επειδή δεν πήγατε; Ούτε εμείς το κάναμε (κι επειδή δεν θα δίναμε 25 ευρώ- άκου, εκεί να μην έχει καν μειωμένο) κι επειδή μας έχει μείνει στο μυαλό η ανάμνηση της Μαρινέλλας, παρτενέρ του Καζαντζίδη.

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

Το περιβάλλον θυσία στην «ανάπτυξη»


Το υπουργείο Περιβάλλοντος ανακοίνωσε την Παρασκευή ότι θα απλοποιήσει την περιβαλλοντική νομοθεσία (η νομοθετική πρωτοβουλία αυτή γίνεται και καθ΄υπόδειξη του επικαιροποιημένου μνημονίου – νο 4- με το σκεπτικό ότι η υπάρχουσα νομοθεσία αποτελεί βαρίδι» για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία).
Ένα από τα διαχρονικά όνειρα των υπουργών ΠΕΧΩΔΕ στην Ελλάδα ήταν να…χαλαρώσει η περιβαλλοντική νομοθεσία. Σύνηθες πρόσχημα για αυτό η επίκληση της γραφειοκρατίας που εμποδίζει τις επενδύσεις (το ότι, πολλές φορές, οι κερδοσκοπικές συνήθως επενδύσεις αυτές μπορεί να αφαιρούν πολύτιμους τοπικούς πόρους και να διαταράσσουν την ισορροπία των οικοσυστημάτων, ουδόλως απασχολούσε).
Η απόπειρα για αναθεώρηση του άρθρου του 24 του Συντάγματος (προστασία δασών) το 2001 επί Σημίτη και αργότερα επί Καραμανλή,
οι σφοδρές επιθέσεις του Γιώργου Σουφλιά απέναντι στο Ε’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας το οποίο διαμόρφωσε μία πάγια νομολογία υπέρ της περιβαλλοντικής προστασίας με την έννοια της ανάγκης να προστεθούν τα κοινά, δημόσια αγαθά,
άλλες πολλές μικρές ενέργειες της νομοθετικής εξουσίας (ποιος ξεχνά τον αλήστου μνήμης δασονόμου Δρυ, το 2003, στις διατάξεις του οποίου συμφώνησε και η Νέα Δημοκρατία) και τα «στραβά μάτια» της διοίκησης, έχουν ήδη διαμορφώσει ένα κλίμα.
Εναντίον του περιβάλλοντος, εναντίον των δημόσιων, συλλογικών αγαθών. Μαζί την κυρίαρχη αντίληψη ότι το περιβάλλον και οι «οικολόγοι» ευθύνονται για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Ας προσέξουμε ότι όλα τα παραπάνω επιχειρήματα (;) τα ακούγαμε την περίοδο των «παχιών αγελάδων», όταν μεσουρανούσε η κερδοσκοπική, νεοπλουτίστικη φούσκα της Ελλάδας του χρηματιστηρίου, της ολυμπιακής παράτας, του εύκολου πλουτισμού, του ατομισμού.
Με μία λέξη: κερδοσκοπία.
Κι όσο η πολιτεία δεν προχωρά σε ρυθμίσεις (πχ. χωροταξικά, δασολόγιο) τα παραθυράκια» μένουν ανοιχτά. Και οι «αετονύχηδες», μαθημένοι στα κόλπα, επωφελούνται θυσιάσουν το περιβάλλον στα κέρδη του. Η νομοθετική παρέμβαση Παπακωνσταντίνου για την απλοποίηση των αδειοδοτήσεων συμπυκνώνει σε έναν βαθμό αυτήν την Ελλάδα- εκπληρώνει ένα μύχιο όνειρο της: την Ελλάδα της «χαλαρής» συνείδησης, του «δεν πάει και καεί το σύμπαν», της ασυδοσίας. Πού να το ήξερε ο Σουφλιάς, πού να το φαντάζονταν παλιότεροι υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ (Β. Παπανδρέου, Λαλιώτης) ότι θα ερχόταν μία ημέρα που όλα θα ήταν «χαλαρά». Οι αγώνες τους τώρα δικαιώνονται...

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

«Να έρθω απόψε στο σπίτι σου να κάνω μπάνιο;» (Μπορεί να είναι και φλερτ)

Η Ανατολή κι άλλες περιοχές του λεκανοπεδίου Ιωαννίνων μένουν χωρίς νερό κάθε καλοκαίρι εδώ και χρόνια. Η μία αιτία είναι η κακοδιαχείριση του νερού και η υπερκατανάλωση. Σε αυτό συμφωνούν η νυν και η προηγούμενη δημοτική αρχή. Αυτή η επισήμανση αφορά τη συμπεριφορά των πολιτών (ή μήπως πελατών των υπηρεσιών νερού;).
Η δεύτερη- και βασικότερη- αιτία όπως έχει κατ’ επανάληψη τονιστεί είναι η μεγάλη διαρροή στα δίκτυα ύδρευσης (τα δημόσια δίκτυα δεν συντηρούνται στην Ελλάδα). Αν δεν κάνουμε λάθος για μεγάλες απώλειες νερού στα δίκτυα έκανε λόγο και η αντιπολίτευση επί δημαρχίας Εμμανουηλίδη. Η δεύτερη  επισήμανση αφορά τις δημοτικές αρχές.

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

Κόρακες και ρομαντικοί


Παλιά η ρήση αλλά διαχρονική: Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει. Διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα δύσκολα θα βγάλει το μάτι ενός διεφθαρμένου επαγγελματικού αθλητικού συστήματος. Ή τουλάχιστον θα επιχειρήσει να περάσει την αίσθηση πως ο χώρος καθαρίζει από τα λαμόγια, αλλά το μαχαίρι στο κόκκαλο (μία από τις προσφιλείς φράσεις) δεν θα φτάσει. Ας λένε στα τηλεπαράθυρα υπουργοί, βουλευτές, αθλητικοί παράγοντες ότι θα γίνει. Λόγια του αέρα. Κοπανιστά.
Στην Ελλάδα άλλωστε έχουμε χορτάσει από επιχειρήσεις «κάθαρση». Συνήθως εκείνοι που είχαν ως σημαία τους κάτι τέτοιο ήταν εκείνοι που με την πρώτη ευκαιρία – από τη στιγμή που ήταν και στα πράγματα- θα έβαζαν το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι. Μέχρι να έρθει ο επόμενος να...καθαρίσει τον κόπρο του Αυγεία.

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Ιούλιος ανυπόμονος, πολιτεία και συμμετοχή


Ετούτος ο Ιούλιος είναι βουτηγμένος στην ανυπομονησία. Σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος. Καταιγιστικές οι ειδήσεις γύρω μας πυροβολούν κάθε μέρα. Περικοπές. Παντού. Και λιγότερη δημοκρατία. Το αναιμικό πολιτικό σύστημα της χώρας, αυτό που φέρει την κύρια ευθύνη μαζί τους επιχειρηματίες – «τζαμπατζήδες» για την κατάσταση προσπαθεί από κάπου να κρατηθεί. Προσπαθεί, προπαγανδιστικά, να φουσκώσει (η τηλεόραση σε αυτό είναι πάντοτε το κατάλληλο εργαλείο) τις φραστικές- τις περισσότερες φορές- επιθέσεις σε βάρος πολιτικών. 

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

Της πλατείας δεν της λείπουν αγάλματα- ζωή της λείπει


Να στηθεί ένα ακόμη μνημείο στην κεντρική πλατεία της πόλης των Ιωαννίνων αφιερωμένο στους Ηπειρώτες ευεργέτες ζητά ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μιχάλης Παντούλας σε επιστολή του προς τον δήμαρχο Ιωαννίνων Φίλιππα Φίλιο για τον εορτασμό των «Ελευθέριων» του 2013. 

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Τεχνικοί λόγοι (δήθεν)

Η αρχή έγινε από τα Γιάννενα – στα οποία δεν πραγματοποιήθηκε η δεύτερη παράσταση «Μαρινέλλα, το μιούζικαλ». Ακολούθησε η ακύρωση των παραστάσεων σε Πρέβεζα και Άρτα (ήταν προγραμματισμένες για το περασμένο Σαββατοκύριακο). Τεχνικοί λόγοι ήταν η επίσημη αιτιολογία.