Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

«Εδώ λοιπόν άρχισε το μεγάλο δράμα»

«Εδώ λοιπόν άρχισε το μεγάλο δράμα, το δεκαετές, το τριακονταετές, το πεντηκονταετές και βλέπουμε», γράφει ο Χριστόφορος Μηλιώνης σε κείμενό του για το πώς ξημέρωσε στα Γιάννενα η 28η Οκτωβρίου του 1940. Αυτή η προέκταση στο χρόνο που κάνει ο Ηπειρώτης συγγραφέας (γεννήθηκε στο Περιστέρι του Πωγωνίου  το 1932) αξίζει να μας βάλει σε σκέψεις: πέρασαν 70 χρόνια, η Ελλάδα άλλαξε ή μήπως όχι;

Είναι τέτοιο το αποτύπωμα της δεκαετίας του 1940, είναι τόσες μεγάλες οι κοινωνικές ανακατατάξεις και συγκρούσεις της εποχής και τόσες οι αντιφάσεις με επίκεντρο τον πόλεμο.
Σκεφτείτε έναν άνθρωπο που πολέμησε στρατιώτης στον ελληνοϊταλικό, επέστρεψε πίσω, ανέβηκε αντάρτης στα βουνά, έζησε την (μικρή περίοδο) της απελευθέρωσης και ξαναβουτήχτηκε στον πόλεμο στον Εμφύλιο  είτε με τον Δημοκρατικό Στρατό είτε με τον Εθνικό  Στρατό. Για πολλούς τα βάσανα δεν τέλειωσαν εκεί (εξορίες, φυλακίσεις, κυνηγητό). Ακόμη και οι περίφημοι «νικητές» έζησαν στιγμές που το παρελθόν τους σημάδευε. Καταλυτικά.
Τέτοιες σκέψεις έκανα και τη Δευτέρα το βράδυ βλέποντας στο Doc On Air της ΕΤ-1 την ιστορία του Αργύρη που έμεινε ορφανός από την σφαγή του Διστόμου (Ιούνιος του 1944) και έφυγε και σπούδασε πυρηνικός φυσικός στην Ελβετία και αργότερα έκανε και αντίσταση στη Χούντα.
Πώς αυτό το μικρό παιδί μέσα από τη φρίκη του πολέμου βίωσε την άλλη όψη της ζωής και με τι δύναμη. Όλοι έχουν να αφηγηθούν μία μικρή ή μεγάλη ιστορία, όπως για τον πατέρα που είχε να δει τον παππού τον Γιώργη δέκα χρόνια και όταν έφτασε στο πλατύσκαλο φώναξε στη μάνα του: «Ένας κύριος στην πόρτα σε ζητάει...».

Αυτές τις ιστορίες κοιτώντας και τα μεγάλα (ποιες δυνάμεις συγκρούονται, γιατί, με ποια αίτια, κλπ.) ας ακούσουμε.

Τις παρελάσεις, αυτές τις παράτες των κάθε μορφής ολοκληρωτικών καθεστώτων, ας τις αφήσουμε πίσω. Άλλωστε, ξέρουμε πολύ καλά πως τις καθιέρωσε εκείνος που ανέβηκε στην εξουσία την 4η Αυγούστου του 1936...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου